ในกรงขังมืด

ความเงียบงันในห้องใต้ดินทึบตันแห่งนี้ ไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือกรงเล็บสีดำที่กำลังตะปบเข้าที่ลำคอของรินอย่างช้าๆ กลิ่นอับชื้นของอิฐเก่าและฝุ่นผงคละคลุ้งปะปนกับความเย็นเยียบที่เกาะกุมผิวเนื้อ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับโอเมก้าหนุ่ม ความว่างเปล่า... ความไร้ซึ่งกลิ่นอายของคีย์ต่างหาก คือสิ่งที่กำลังกัดกินลมหายใจของรินทีละน้อย "คิดจะเล่นสนุกอะไรกันอยู่เหรอ... พี่ชาย" เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นชาดั่งน้ำแข็งของ 'ลูคัส' ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าประตูกลเหล็กหนาจะถูกปิดตายลง พร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังสะท้อนก้องกั้นโลกทั้งใบเอาไว้ รินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ สองมือเรียวพยายามยกขึ้นกอดตัวเองแน่น ร่างกายสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บจากอากาศภายนอก แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณดิบของโอเมก้ากำลังกรีดร้องโหยหา ไม่มี... ไม่มีกลิ่นวานิลลาผสมสนซีดาร์อันคุ้นเคยที่เคยโอบล้อม ปกป้อง และสร้างความอุ่นใจให้เขามาตลอด "คีย์..." ชื่อนั้นหลุดลอดริมฝีปากที่แห้งผากออกไปแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบที่ล่องลอยไปชนกับกำแพงอิฐสีเทาแล้วดับสลายลง ความคุ้นเคยที่มีต่อกลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าหนุ่มเลือดบริสุทธิ์กลายเป็นดาบสองคม ในยามที่ถูกพรากมันไป ร่างกายของรินจึงเหมือนสูญเสียออกซิเจน ปอดแฟบลงทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ มีเพียงความว่างเปล่าที่ตลบอบอวล ราวกับเขากำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง *ติ๊ด... เสียงระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นเบาๆ จากช่องระบายอากาศด้านบน* รินเงยหน้าขึ้นทันที นัยน์ตากลมโตไหวระริกด้วยความหวังอันริบหรี่ เผื่อว่านี่จะเป็นทางรอด เผื่อว่าคีย์จะหาเขาเจอแล้ว แต่สิ่งที่ตกลงมากลับไม่ใช่ความช่วยเหลือ หากแต่เป็นละอองหมอกบางเบาที่ถูกพ่นออกมาจากท่อแคบๆ กลิ่น... กลิ่นสังเคราะห์ที่ฉุนกึกจนแสบจมูก "อึก..." รินยกมือขึ้นปิดจมูกและปากโดยอัตโนมัติ กลิ่นดอกไม้ประดิษฐ์ที่พยายามเลียนแบบฟีโรโมนของอัลฟ่าชั้นต่ำ ถูกปล่อยออกมาเพื่อกดทับและขับไล่กลิ่นวานิลลาจางๆ ที่หลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อของเขา มันคือความพยายามที่จะลบตัวตนของเขาให้หายไปในระบบนิเวศจำลองแห่งนี้ สมองเริ่มตื้อ ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างประหลาด อาการฮีตเทียมที่ถูกกระตุ้นด้วยสารเคมีเริ่มแผ่ซ่านไปตามกระแสเลือด รินกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด เพื่อดึงสติอันน้อยนิดให้กลับคืนมา เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้สัญชาตญาณครอบงำในสถานที่ไร้ซึ่งอัลฟ่าผู้เป็นพันธะ เขาจะกลายเป็นเพียงตุ๊กตาที่สูญเสียสติสัมปชัญญะไปตลอดกาล *ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะเบาๆ ที่ประตูด้านนอกดังขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักที่คุ้นหู "รินจัง... ยังไหวอยู่ไหมคะ?" เสียงของมีนาลอดผ่านช่องเล็กๆ เข้ามา แม้จะเบาหวิวแต่ก็เต็มไปด้วยความร้อนรน รินตะเกียกตะกายลุกขึ้น ใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงพยุงร่างที่อ่อนปวกเปียกให้พุ่งตรงไปที่ประตู ใบหน้าหวานแนบชิดกับรอยแยกระหว่างบานพับ "มีนา... เธอ... เธอเข้ามาได้ยังไง" เสียงของรินแหบพร่าจนแทบไม่เป็นภาษา "ฉันแอบลักลอบเข้ามาทางอุโมงค์ส่งของค่ะ ลูคัสระวังแค่ตัวของคุณคีย์ แต่เขาประเมินฉันต่ำเกินไป" มีนาตอบรวดเร็ว น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นกลัว "ฟังฉันให้ดีนะริน คุณคีย์กำลังมา... แต่ลูคัสเตรียมกับดักเอาไว้ที่โถงใหญ่ มันไม่ใช่แค่เรื่องแย่งชิงอำนาจ แต่มันคือ..." เสียงของมีนาขาดหายไปชั่วขณะ มีเสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งตึงตังและเสียงโวยวายดังแว่วมาจากที่ไกลๆ "มีนา! เกิดอะไรขึ้น!" รินตะโกนสุดเสียง กำปั้นทุบลงบนประตูเหล็กจนเจ็บระบมไปหมด "หนีไป... ไม่ใช่สิ คุณคีย์รู้แล้วว่านายอยู่ที่นี่ แต่ว่า..." เสียงของมีนากลืนหายไปกับเสียงปิดกระแทกของประตูอีกบาน พร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังซ้อนขึ้นมาอีกชั้น ความมืดมิดเข้าโถมทับรินอีกครั้งอย่างไม่ปรานี ในห้องใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงสว่างและไร้กลิ่นอายของคีย์ รินทรุดฮวบลงพิงกับบานประตู เยื่อใยแห่งความหวังที่เพิ่งถูกจุดขึ้นเมื่อครู่ถูกดับลงอย่างไร้เยื่อใย ลมหายใจเริ่มติดขัด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ความโดดเดี่ยวบีบเค้นหัวใจดวงน้อยให้เจ็บแปลบจนแทบแตกสลาย หากคีย์ก้าวเข้ามาในกับดักนั้น... หากกลิ่นวานิลลาของเขาต้องแปดเปื้อนไปด้วยกลิ่นคาวเลือดของความขัดแย้งในตระกูล รินคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง ในวินาทีที่สติของรินกำลังจะหลุดลอยไปกับฤทธิ์ของสารเคมีและพิษไข้ ร่างกายของเขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อจู่ๆ อากาศรอบตัวที่เคยมีแต่ความอับชื้นและกลิ่นสารเคมีฉุนเฉียว กลับถูกแทนที่ด้วยสัมผัสเย็นยะเยือกของลมหายใจที่คุ้นเคย... และกลิ่นสนซีดาร์ปนวานิลลาที่จางจัด แต่ชัดเจนจนหัวใจกระตุกวูบ มือหนาคู่หนึ่งเอื้อมผ่านรอยแยกของช่องระบายอากาศด้านบนลงมา คว้าข้อมือของรินเอาไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่กดต่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและห่วงหา "เจอตัวแล้ว... ตัวแสบของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ กระต่ายพระจันทร์ซาบซึ้งใจมากๆ เลยค่ะ