การเผชิญหน้าเพื่อช่วยชีวิต

“ปล่อยรินเดี๋ยวนี้! แกไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวเขา!” เสียงคำรามของคีย์ไม่ได้ดังกระหึ่มเหมือนสัตว์ป่าที่ขาดสติ ทว่ามันกลับทุ้มต่ำและทรงพลังราวกับเสียงฟ้าคำรามที่สั่งให้ทุกสรรพสิ่งต้องหยุดนิ่ง ชายหนุ่มยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูเหล็กดัดที่ขึ้นสนิมกรัง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจ้องเขม็งไปยังชายร่างกำยำที่กำลังใช้มือหยาบกร้านบีบเค้นลำคอระหงของรินเอาไว้ รินที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอม กลิ่นวานิลลาหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ในยามปกติ บัดนี้กลับเจือปนไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ และความหวาดกลัวที่แผ่ออกมาเป็นระลอก ร่างโปร่งบางพยายามขวนขวายหาอากาศหายใจ ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสกลับเริ่มพร่าเลือน แต่เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของคนที่เขาโหยหา รินก็ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย ทั้งที่น้ำตาไหลริน “คีย์... อย่าเข้ามานะ... มันมีกับดัก...” เสียงของรินแหบพร่าและแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “หุบปาก!” ชายที่จับตัวรินตวาดลั่น ก่อนจะกระชากผมของโอเมก้าหนุ่มจนหน้าหงาย “แกเป็นใครวะ? นึกว่าตัวเองเป็นเจ้าชายหรือไงถึงกล้าเข้ามาในเขตของฉัน!” คีย์ไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจา เขาเพียงแค่ขยับก้าวเดินอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นปูนที่เต็มไปด้วยเศษแก้ว กลับดูเงียบเชียบจนน่าขนลุก ฟีโรโมนของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์เริ่มถูกปลดปล่อยออกมา กลิ่นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในขั้วโลกค่อยๆ ปกคลุมไปทั่วห้องโถงมืดทึบ กดดันจนคนที่ถือมีดอยู่ในมือเริ่มสั่นสะท้าน “ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว” คีย์หยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยโทสะที่ถูกเก็บกดไว้ “ปล่อยเขา แล้วฉันจะให้แกตายโดยไม่ทรมาน” “ไอ้บ้าเอ๊ย!” ชายผู้นั้นสติแตก มันกดมีดลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มที่ลำคอของรินจนเลือดซึมออกมาเป็นทาง “ถอยไป! ไม่งั้นฉันปาดคอมันตรงนี้แหละ!” รินสะดุ้งสุดตัว กลิ่นวานิลลาหอมหวานที่ถูกข่มไว้เริ่มฟุ้งกระจายออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ มันเป็นสัญญาณของความตื่นตระหนกที่รุนแรง และในวินาทีนี้นี่เองที่ทำให้คีย์ตัดสินใจ ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าขัดขวาง “แกคิดว่าแกเร็วกว่ากระสุนงั้นหรือ?” คีย์ยิ้มหยัน ก่อนจะดีดตัวพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด เหตุการณ์เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา คีย์ใช้จังหวะที่ชายคนนั้นลังเล พุ่งเข้าประชิดตัวและคว้าข้อมือที่ถือมีดไว้แน่น ก่อนจะกระแทกศอกเข้าที่ซี่โครงอย่างแรงจนอีกฝ่ายจุกตัวงอ รินที่หลุดจากการพันธนาการทรุดฮวบลงกับพื้น แต่คีย์ไวกว่า เขาโผเข้าไปรับร่างของรินไว้ในอ้อมแขนได้ทันท่วงที “ริน! มองหน้าฉัน!” คีย์ประคองใบหน้าของรินขึ้นมา สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาสั่นเทาอย่างปิดไม่มิด “อย่าเพิ่งหลับนะ ได้ยินไหม? ริน!” รินกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะยกมือที่สั่นเทาขึ้นแตะที่แก้มของคีย์ “คีย์... จริงๆ ด้วย... คุณมาช่วยผมจริงๆ...” “ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ปล่อยให้ใครมาแตะต้องนายอีก” คีย์พึมพำ ก่อนจะหันไปตวาดใส่ลูกน้องที่ตามเข้ามาสมทบ “จัดการมันให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือร่องรอยให้ตามสืบได้!” ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนกลับดังแทรกเข้ามาในความเงียบงัน เสียงฝีเท้าที่ไม่ได้มาจากลูกน้องของฝ่ายศัตรู และไม่ใช่คนของคีย์ คีย์ชะงัก รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อมองไปทางประตูทางเข้าที่พังทลายลง เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “ไม่คิดเลยนะว่าเจ้าชายโอเมก้าจะถูกชิงตัวกลับไปง่ายขนาดนี้” เสียงนั้นกังวานและทรงอำนาจ คีย์ลุกขึ้นยืนบังรินไว้ด้านหลังทันที หัวใจของเขาเต้นรัวแรงเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การลักพาตัวธรรมดา เพราะบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ ‘คนคนนั้น’ คนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วจากอดีตที่เขาพยายามลบมันทิ้ง “นาย...” คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน “นายกลับมาได้ยังไง!” ชายคนนั้นขยับยิ้มที่มุมปากช้าๆ ก่อนจะชี้ปืนเก็บเสียงมาที่คีย์ “ถึงเวลาทวงคืนทุกอย่างที่นายพรากไปจากฉันแล้ว คีย์... รวมถึงคนรักตัวน้อยของนายด้วย” รินรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากคีย์ คนที่เขาเคยคิดว่าแกร่งที่สุดกำลังสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าในวินาทีนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กระต่ายพระจันทร์มาโดยตลอดนะคะ