จดหมายจากอดีต

ซองจดหมายสีขาวนวลวางสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้สักตัวเก่า แต่มันกลับแผ่รังสีแห่งความเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าไอหมอกหลังฝนตกในค่ำคืนนี้ รินรดามองมันด้วยแววตาที่สั่นไหว มือที่เคยจับตะหลิวพลิกผัดผักอย่างมั่นคงกลับสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่นจนขึ้นข้อขาว เธอจำตราประทับบนซองนั้นได้ดี... ตราสัญลักษณ์ของห้องอาหารที่เธอเคยทุ่มเทวิญญาณให้ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงด้วยคำว่า 'ความคาดหวัง' ที่หนักอึ้งเกินกว่าคนคนหนึ่งจะแบกไหว "เปิดเถอะครับริน... ถ้าไม่เปิด รอยแผลในใจมันก็จะไม่ยอมหายไปไหนหรอก" เสียงนุ่มทุ้มของดินดังขึ้นจากมุมห้อง เขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้จนเกินไป เพียงแต่ยืนพิงกรอบประตูพลางจิบชาสมุนไพรอุ่นๆ สายตาของเขาไม่ได้มีความสงสัยใคร่รู้ มีเพียงความห่วงใยที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้งเหมือนผืนดินที่รองรับหยาดฝนเสมอมา รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นไอฝนที่ผสมกับกลิ่นจางๆ ของดินเปียกชื้นภายนอกเริ่มปะทะเข้ามาทางหน้าต่างบานเปิด เธอตัดสินใจคว้ามีดปอกผลไม้เล่มเล็กกรีดลงบนซองจดหมายนั้นช้าๆ กระดาษเนื้อดีข้างในส่งกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาแพง... กลิ่นที่เธอกลัวที่สุด *‘รินรดา... เวลาผ่านไปสองปีแล้วนะ หวังว่าเธอยังคงจำรสชาติของความพ่ายแพ้ได้ดี’* ข้อความในจดหมายไม่ได้ยาวนัก แต่มันคือมีดที่กรีดลงบนแผลเดิมโดยตรง ผู้ส่งคืออดีตหุ้นส่วนที่เคยผลักไสเธอลงจากตำแหน่งเชฟใหญ่ เพียงเพราะเธอไม่ยอมปรุงอาหารด้วย 'สารปรุงแต่ง' ตามคำสั่งของนักลงทุน "เขาต้องการอะไรกันแน่..." รินรดาพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วงราวกับคนขาดอากาศหายใจ "ในวันที่ฉันเริ่มลืม... ในวันที่ฉันกำลังจะมีความสุขกับผักพื้นบ้านพวกนี้ เขาถึงส่งจดหมายฉบับนี้มา" ดินวางแก้วชาลง เขาก้าวเข้ามาหาช้าๆ แล้วทรุดตัวนั่งลงตรงข้ามเธอ ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านโต๊ะไม้มาถึงมือที่เย็นเฉียบของเธอ "เขารู้แล้วใช่ไหมว่าคุณอยู่ที่ไหน" รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแค่นิ่งงัน ในหัวของเธอหมุนวนด้วยภาพเหตุการณ์ในวันนั้น... วันที่เสียงด่าทอดังสนั่นห้องครัว วันที่ความฝันของเธอถูกฉีกทึ้ง แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นบนชานบ้านไม้ไผ่ที่เปียกปอน ไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่า หรือเสียงกิ่งไม้กระทบหลังคา แต่มันคือเสียงรองเท้าหนังที่หยั่งลงบนพื้นไม้ด้วยจังหวะที่มั่นคงและเย่อหยิ่ง คนในชุดสูทสีเข้มเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตู เขามองไปรอบๆ กระท่อมด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของรินรดา รอยยิ้มมุมปากของเขามันน่าสะอิดสะเอียนกว่าเนื้อหาในจดหมายนับร้อยเท่า "ห่างจากครัวระดับห้าดาวมาขลุกอยู่กับกลิ่นดินกลิ่นโคลนแบบนี้... น่าสงสารนะรินรดา" ชายคนนั้นกล่าวพลางเคาะน้ำฝนออกจากสูท "ฉันมาที่นี่เพื่อบอกว่า งานที่คุณทำทิ้งไว้ในอดีตกำลังจะถูกลบหายไปตลอดกาล แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น... มีบางอย่างที่ฉันอยากให้คุณทำ" รินรดาลุกขึ้นยืน ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโกรธแค้นที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันลาออกแล้ว และไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก คุณกลับไปเถอะ" "ลาออกเหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ "คุณไม่มีสิทธิ์ลาออก จนกว่าคนอย่าง 'คุณ' จะก้มหัวให้กับความจริงว่า สิ่งที่คุณพยายามรักษามาตลอดมันไม่มีค่าอะไรเลย" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปวิดีโอหนึ่งให้รินรดาดู มือของรินรดาสั่นแรงขึ้นจนเกือบจะปัดมือถือในมือเขาให้กระเด็นไป ภาพในจอคือความหายนะที่กำลังเกิดขึ้นในห้องอาหารที่เธอรัก... และสาเหตุของมัน คือชื่อของเธอที่ถูกกุเรื่องขึ้นมาเพื่อรับผิดชอบต่อความล้มเหลวครั้งใหญ่ ดินลุกขึ้นยืนขวางหน้าเธอไว้ สายตาคมกล้าของชายหนุ่มไร่ข้างเคียงเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา "นี่คือเขตส่วนบุคคล ถ้าคุณไม่รีบออกไปจากที่นี่ ผมคงต้องใช้วิธีการที่ชาวไร่เขาใช้จัดการกับศัตรูพืชที่บุกรุกพื้นที่" ชายในชุดสูทนิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองไปที่ดินแล้วหันมามองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมก่อนจะพูดทิ้งท้าย "งั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีทางเลือก รินรดา วันพรุ่งนี้เช้าจะมีทีมงานเข้ามาตรวจสอบที่ดินแปลงนี้ เพราะพวกเขามีโฉนดที่ระบุชัดเจนว่า กระท่อมหลังนี้... ถูกยึดตั้งแต่เมื่อชั่วโมงที่แล้ว" เขาวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันหลังเดินฝ่าสายฝนออกไป ทิ้งให้รินรดาและดินยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัว รินรดาคว้าเอกสารนั้นมาดู มือที่สั่นเทาของเธอหยุดชะงักเมื่อเห็นรายชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์คนใหม่... ชื่อที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมันอีกในชีวิตนี้ มันไม่ใช่ชื่อของบริษัท แต่มันคือชื่อของ 'พ่อ' เธอเอง ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดาผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดนี้ไปด้วยกันนะคะ