เสียงจากพงหญ้า

“อย่าเดินลึกเข้าไปตรงนั้น ริน!” เสียงทุ้มต่ำของดินดังขึ้นแทรกความเงียบงันของผืนหญ้าคาที่สูงท่วมหัว เขาคว้าข้อมือรินรดาไว้ทันท่วงที แรงบีบที่ส่งผ่านฝ่ามือหยาบกร้านนั้นไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้หญิงสาวหยุดชะงัก รินรดาหันกลับมามองเขา ดวงตาของเธอยังคงสะท้อนความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “ทำไมคะ? แค่รอยแยกบนดินตรงนั้นมันดูเหมือน... กำลังบอกอะไรบางอย่าง” รินรดาตอบเสียงแผ่ว พลางปัดเศษหญ้าที่ติดบนไหล่เสื้อออก เธอไม่ได้หวาดกลัวสิ่งที่ดินเตือน แต่เธอกำลังสั่นสะท้านกับ ‘เสียง’ ที่แว่วมาจากผืนดินเบื้องล่าง มันไม่ใช่เสียงลม หรือเสียงสัตว์ป่า แต่มันคือเสียงสะท้อนของความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบไว้ในเมืองหลวง ดินผ่อนลมหายใจ เขาปล่อยมือจากเธอแล้วเปลี่ยนเป็นยืนกอดอก มองไปยังทิศทางที่รินรดาจะมุ่งหน้าไป ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มไม่ได้มองแค่พงหญ้า แต่มองไปถึงแววตาที่สั่นไหวของหญิงสาวตรงหน้า “ที่นี่ไม่ใช่สวนหลังบ้านในเมืองนะริน ดินที่นี่มีใจ และบางครั้งมันก็หวงของ... ถ้าเราก้าวล้ำเส้นที่มันขีดไว้มากเกินไป เราอาจจะไม่ได้แค่กลับตัวออกมา แต่เราอาจจะต้องทิ้งบางอย่างไว้ที่นี่ด้วย” รินรดาเงียบไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายของดินชื้นๆ ที่โชยมาหลังฝนทิ้งช่วงคลุกเคล้าไปกับกลิ่นเขียวของใบไม้ มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคย แต่วันนี้กลับดูแปลกประหลาดราวกับจะเรียกขานชื่อของเธอ “คุณเชื่อเรื่องนี้จริงๆ หรือคะ ดิน... เรื่องที่ผืนดินมีชีวิต” “ผมอยู่กับมันมาทั้งชีวิต” ดินก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับรินรดาเหลือน้อยลง เขาย่อตัวลงใช้มือขุดดินบริเวณนั้นขึ้นมาเพียงเล็กน้อย “รินลองดูนี่สิ รากไม้พวกนี้ไม่ได้ชอนไชไปมั่วๆ แต่มันกำลังถักทอเป็นโครงข่าย ถ้าเราขุดตรงนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต รากไม้พวกนี้จะขาด และป่าผืนนี้จะตื่น” รินรดามองนิ้วมือที่เปื้อนดินของชายหนุ่ม หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอเป็นเชฟ เธอถูกสอนมาให้มองวัตถุดิบเป็นเพียงสิ่งของที่จะต้องนำมาแปรสภาพให้อร่อยที่สุด แต่ดินกำลังสอนให้เธอ ‘เคารพ’ มัน เธอนิ่งคิดถึงคำสั่งจากครอบครัวที่เคยผลักดันให้เธอเป็นเชฟระดับมิชลินสตาร์ ความคาดหวังที่หนักอึ้งราวกับภูเขาที่ทับถมจิตใจ จนเธอลืมไปว่าตัวเธอเองจริงๆ แล้วต้องการอะไร “รินมักจะทำอาหารเพื่อพิสูจน์ตัวเองค่ะ” รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ เสียงของเธอสั่นเครือ “แต่พอมาอยู่ที่นี่... ยิ่งเดินสำรวจไปไกลเท่าไหร่ รินยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเล็กลงเรื่อยๆ เหมือนสิ่งที่รินแบกมาตลอดมันไม่เหลือค่าอะไรเลย” “นั่นแหละคือสิ่งที่ป่ากำลังบอกคุณ” ดินยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้มุมปากของเขาดูอบอุ่นท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่เริ่มคล้อยต่ำ “คุณไม่ได้สูญเสียค่าอะไรไปหรอกนะริน แต่คุณกำลังสลัดเอาเปลือกนอกที่ไม่ได้เป็นตัวคุณออกไปต่างหาก การเดินสำรวจไม่ใช่แค่การดูพืชผัก แต่มันคือการดูว่าใจคุณยังอยู่ที่เดิมไหม” ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินแคบๆ ที่ดินเป็นผู้บุกเบิก เสียงน้ำไหลจากลำธารเล็กๆ ข้างกระท่อมดังแว่วมาเป็นระยะ รินรดาหยุดเก็บยอดใบอ่อนของพืชชนิดหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก แต่กลิ่นของมันหอมละมุนราวกับกลิ่นฝนแรก เธอหลับตาลงสัมผัสถึงสัมผัสพิเศษที่เธอมี มันไม่ใช่แค่กลิ่น แต่มันคือเรื่องราวของพืชชนิดนี้ที่ดูเหมือนกำลังเตือนถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามาในเขตไร่ของดิน “ดินคะ... คืนนี้ระวังเรื่องประตูหน้าต่างหน่อยนะคะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างประหลาด ดินชะงักฝีเท้า “ทำไม? คุณเห็นอะไรในพงหญ้าหรือริน?” รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแค่ชี้มือไปยังทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นแนวเขารอยต่อของไร่ที่ดินมักจะบอกว่าไม่ควรเข้าใกล้ ในเงามืดของพุ่มไม้หนาทึบนั้น ร่างของใครบางคนกำลังยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีวาววับจ้องมองมาที่พวกเขาอย่างไม่ลดละ ไม่ใช่สัตว์ป่า ไม่ใช่คนงานในไร่ และไม่ใช่คนแปลกหน้าทั่วไป รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง เมื่อเงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวพ้นเงามืดออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น... นั่นคือใบหน้าของคนที่เธอคิดว่าจากโลกนี้ไปนานแล้ว พ่อของเธอ... ผู้ซึ่งควรจะอยู่ในกรอบรูปบนฝาผนังบ้านที่เมืองหลวง ไม่ใช่ที่นี่! เขาไม่ได้มามือเปล่า ในมือข้างหนึ่งถือกล่องไม้ใบเก่าที่เธอจำได้ดีว่าเป็นกล่องเก็บสูตรลับประจำตระกูลที่หายสาบสูญไปพร้อมกับอุบัติเหตุในครั้งนั้น “ริน... พ่อหาลูกเจอแล้ว” เสียงแหบพร่านั้นดังขึ้นท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดที่พร้อมใจกันเงียบสนิทราวกับทุกสรรพสิ่งหยุดหายใจไปพร้อมกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ ‘กลิ่นดินและไอฝน’ เสมอมานะคะ หวังว่าความเข้มข้นในตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตระหนักได้ว่า บางความลับไม่ได้ถูกฝังไว้ใต้ดิน แต่มันกำลังรอคอยเวลาที่จะกลับมาทวงคืนความยุติธรรมจากเราค่ะ