เห็ดป่ากับความทรงจำ

“ถ้าคุณแน่จริง ก็ก้าวเข้ามาในกระท่อมหลังนี้สิคะ... อย่าดีแต่ยืนเก่งอยู่หลังรั้วไม้ผุๆ นั่นเลย” รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธที่ถูกแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วร่าง หญิงสาวกระชับมีดทำครัวในมือแน่น ปลายมีดสะท้อนแสงจันทร์สลัววับวาวราวกับจะประกาศศักดา เงาร่างชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คนหนึ่งจะพ่นลมหายใจอย่างหัวเสียแล้วถอยกรูออกไปในความมืดโดยไม่หันกลับมามอง บานประตูไม้ถูกผลักปิดและลงกลอนอย่างแน่นหนา รินรดาทรุดตัวลงนั่งพิงผนังไม้ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความลับในกระดาษแผ่นนั้น... เรื่องราวที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้กองดินของไร่แห่งนี้ กำลังถูกขุดคุ้ยด้วยมือของผู้คนที่เคยทำลายครอบครัวเธอ เช้าวันรุ่งขึ้น ความสงัดของป่าหลังบ้านกลับมาทำหน้าที่ปลอบประโลมอีกครั้ง ดินยืนรออยู่ตรงชายป่า มือหนาถือตะกร้าหวายสานอย่างดี เขาสังเกตเห็นใบหน้าซูบตอบและรอยคล้ำใต้ตาของรินรดาได้ทันทีที่เธอเดินเข้ามาใกล้ “ดูเหมือนเมื่อคืนคุณจะไม่ได้นอนเลยนะคะ” ดินเอ่ยทัก น้ำเสียงเขาทุ้มนุ่ม ไม่คาดคั้น แต่แฝงด้วยความเป็นห่วงที่ชัดเจน รินรดาเพียงแค่ยิ้มบางๆ เป็นการตอบรับ ก่อนจะพยักหน้าไปทางป่าลึกที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอดินหลังฝนตก “วันนี้อากาศดี... เห็ดป่าคงเริ่มขึ้นแล้ว เราไปหากันเถอะค่ะ” เธอก้าวเดินนำเข้าไปในแนวป่าลึก ความชื้นจากพื้นดินส่งกลิ่นหอมสะอาดสะอ้าน รินรดาหลับตาลงชั่วขณะ สูดหายใจลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นของเชื้อราจางๆ ผสมกับกลิ่นใบไม้เน่าเปื่อยกระตุ้นความทรงจำวัยเด็กที่เธอเกือบจะลืมไปแล้ว... วันที่เธอกับพ่อเดินเข้าป่าด้วยกัน พ่อสอนให้เธอแยกแยะเห็ดพิษออกจากเห็ดกินได้ด้วยการสัมผัสพื้นผิวและกลิ่นของมัน “ตรงโคนต้นรังนั่นไงคะ” รินรดาชี้มือไปยังกอเห็ดระโงกสีเหลืองนวลที่แทรกตัวขึ้นมาจากดิน เธอทรุดตัวลงนั่ง ค่อยๆ บรรจงเด็ดมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม “คุณดูเหงาๆ นะครับวันนี้” ดินที่คอยอยู่ใกล้ๆ เอ่ยขึ้นขณะก้มลงหาเห็ดอีกฝั่ง “ไม่ใช่แค่เรื่องเมื่อคืน... แต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคนในอดีตของคุณ ใช่ไหม?” รินรดาชะงักมือที่กำลังเช็ดเศษดินออกจากหมวกเห็ด เธอเงยหน้ามองเขา แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวูบไหว “ฉันแค่คิดถึงกลิ่นซุปเห็ดถอบที่คุณแม่เคยทำให้ทานค่ะ ท่านบอกว่าเห็ดที่เก็บได้ด้วยมือตัวเอง มีรสชาติของความอดทนเจืออยู่เสมอ... ผิดกับสิ่งที่ได้มาง่ายๆ เพราะนั่นมักจะมาพร้อมกับรสขมของความโลภ” เธอนึกถึงกระดาษแผ่นนั้นในใจ ความโลภของคนเหล่านั้นกำลังจะทำให้ชีวิตเรียบง่ายของเธอพังทลายลง ดินนั่งลงข้างๆ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ความเงียบของเขากลับทำให้รินรดารู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด เขาหยิบเห็ดดอกหนึ่งขึ้นมาพิจารณาแล้วยิ้ม “บางครั้งเราก็ต้องปล่อยให้ความลับเป็นเพียงแค่รอยแยกบนหน้าดินนะคะ... เดี๋ยวฝนก็ตกลงมากลบมันให้หายไปเองแหละครับ” “ถ้าฝนไม่ตก... แล้วดินมันแห้งกรังจนรอยแยกนั้นกลายเป็นเหวละคะ?” รินรดาถามเสียงสั่น “งั้นเราก็ต้องปลูกต้นไม้ใหม่ลงไปให้รากมันยึดดินเอาไว้สิครับ” ดินวางมือลงบนไหล่ของเธอเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีหลักยึดที่มั่นคงขึ้นอีกนิด ตลอดทั้งบ่าย ทั้งสองช่วยกันเก็บเห็ดจนเต็มตะกร้า ความเงียบถูกแทนที่ด้วยเสียงลมพัดใบไม้และเสียงนกร้องยามเย็น ก่อนที่พวกเขาจะเดินกลับถึงกระท่อม กลิ่นเห็ดสดและกลิ่นป่าติดตัวรินรดามาด้วย มันเป็นกลิ่นที่เตือนให้เธอรู้ว่าชีวิตที่เรียบง่ายนี้มีค่าเพียงใด เมื่อถึงหน้ากระท่อม ดินขอตัวกลับไปจัดการผักที่ไร่ รินรดากำลังจะไขกุญแจเข้าบ้าน แต่แล้วเธอก็ต้องชะงัก... ประตูกระท่อมไม่ได้ปิดสนิทเหมือนตอนที่เธอออกจากบ้าน รอยแยกเล็กๆ ที่ประตูเผยให้เห็นแสงไฟสลัวจากตะเกียงด้านใน ทั้งที่เธอแน่ใจว่าได้ดับไฟทุกดวงก่อนออกมาแล้ว เธอก้าวเข้าหาประตูด้วยความระมัดระวัง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เมื่อประตูถูกผลักเปิดออก กลิ่นหอมของน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดอยู่บนเตาไฟลอยมาปะทะจมูก แต่มันไม่ใช่กลิ่นซุปเห็ดที่เธอตั้งใจจะทำ... บนโต๊ะไม้กลางห้อง มีจดหมายฉบับหนึ่งวางทับอยู่บนชามน้ำซุปที่ยังมีควันร้อนระอุ และลายมือบนหน้าซองนั้นคือลายมือที่เธอจำได้แม่นที่สุด ‘กินซะ... ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสความทรงจำของตัวเองอีก’ รินรดาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเงาร่างใครบางคนยืนหันหลังอยู่ในมุมมืดของกระท่อม คนคนนั้นกำลังค่อยๆ หันกลับมา และใบหน้าที่ปรากฏภายใต้แสงตะเกียงก็ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาดิ่งเหวลงสู่ความมืดมิดในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับกลิ่นอายแห่งธรรมชาติในกระท่อมปลายนาแห่งนี้ด้วยกันนะคะ