ค่ำคืนที่ความลับรั่วไหล

เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังทลายเข้ามา เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจของรินรดากระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ยามค่ำคืนที่ควรจะเงียบสงบ กลับถูกแผดเผาด้วยความบ้าคลั่งของชายผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี รินรดากำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อพาสีขาวซีด เธอเพิ่งวางสายจาก รปภ. ของคอนโดมิเนียมหรู แต่ยังไม่ทันที่เจ้าหน้าที่และระบบรักษาความปลอดภัยจะขึ้นมาถึงหน้าห้อง ร่างสูงใหญ่ที่ส่งกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งก็พุ่งพรวดเข้ามาทันทีที่เธอเผลอแง้มประตูดูสถานการณ์ คินน์ อัครเดโช ในยามนี้ไม่มีมาดประธานหนุ่มผู้เย็นชาและเย่อหยิ่งผู้ทรงอำนาจอีกต่อไป มีเพียงอดีตสามีผู้ไร้สติ ดวงตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและไฟเร่าร้อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง "คุณเข้ามาได้ยังไง คินน์!" รินรดาหวีดร้องด้วยความตกใจ ถอยร่นกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องรับแขก ลมหายใจของเธอสะดุดติดขัดเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิด ปิดกั้นทางหนีทุกทางด้วยสองแขนที่กักตัวเธอไว้กับกำแพง "ผมใช้เงินแก้ปัญหา... เหมือนที่ผมเคยทำมาทั้งชีวิต" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ รสชาติของไวน์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยปะทะจมูกยามที่เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวผ่อง "แต่เงินซื้อคุณกลับมาไม่ได้... ซื้อหัวใจที่ตายด้านของผมให้กลับมาเต้นอีกครั้งก็ไม่ได้เหมือนกัน ริน..." รินรดาเบือนหน้าหนีสัมผัสที่คุ้นเคยแต่แสนเจ็บปวด หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่ยังคงสะท้านยามเมื่อเนื้อตัวแนบชิด เขาในยามเมามายไม่ได้น่ากลัวเพราะความเกรี้ยวกราด แต่มันน่ากลัวเพราะความเปราะบางและโหยหาที่เขากำลังแสดงออกต่างหาก "ปล่อยฉันนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาที่นี่ ไม่มีสิทธิ์มาทำตัวรุ่มร่ามแบบนี้กับฉัน ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!" มือบางพยายามผลักไสแผ่นอกกว้างที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการลูบไล้สำหรับเขา คินน์ไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับยิ่งกักตัวเธอแน่นขึ้น ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างสอดเข้า โอบเอวคอดกิ่วดึงรั้งเข้ามาชิดแนบเนื้อ จนรินรดารับรู้ได้ถึงไอความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ความใกล้ชิดที่ไม่ได้สัมผัสมานานแรมปีปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความโหยหาที่อัดอั้นในอกของชายหนุ่มให้ระเบิดออกมา "สิทธิ์เหรอ...? ผมสละสิทธิ์นั้นไปเองด้วยมือของผมเองใช่ไหมริน" คินน์หัวเราะเยาะตัวเองในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและขมขื่น ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว "คุณรู้ไหมว่าผมทรมานแค่ไหน ตั้งแต่วันที่คุณยื่นใบหย่าแล้วเดินออกไปจากชีวิตผม... บ้านหลังนั้นมันว่างเปล่า เตียงนอนมันเย็นเยียบ ไม่มีแม้แต่เงาของคุณ ไม่มีเสียงบ่น ไม่มีแม้แต่คราบน้ำตาที่คุณเคยแอบร้องให้ผมเห็น..." "หยุดพูดนะ!" รินรดาตวาดเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจ ความทรงจำอันเจ็บปวดหลั่งไหลย้อนกลับมา "วันที่ฉันร้องไห้ คุณเคยสนใจไหม? วันที่ฉันอ้อนวอนขอความรักและความเข้าใจจากคุณ คุณบอกว่าฉันมันน่ารำคาญ! ตอนนี้มาทำเป็นสำนึกผิด มันสายไปแล้วคินน์!" "ใช่... มันสายไปแล้ว แต่ผมหยุดคิดถึงคุณไม่ได้เลย!" คำพูดตัดพ้อถูกกลืนหายไปเมื่อคินน์ประกบเรียวปากลงมาบดขยี้ริมฝีปากนุ่มของเธออย่างเอาแต่ใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามสะบัดหน้าหนีและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่แรงของผู้หญิงจะต้านทานแรงของประธานหนุ่มผู้บ้าคลั่งด้วยฤทธิ์สุราและแรงปรารถนาได้ สัมผัสที่ดุดันและเร่าร้อนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโหยหา คินน์ขบเม้มริมฝีปากอิ่มด้วยความหมั่นเขี้ยวและอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะใช้เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปกวาดชิมความหวานล้ำที่เขาเคยรังเกียจและละเลย รสจูบที่ทั้งเจ็บปวด หอมหวาน และเรียกร้อง ทำให้รินรดารู้สึกราวกับสติสตางค์กำลังจะหลุดลอย ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนยวบยาบลงอย่างน่าละอาย ปฏิกิริยาตอบสนองตามธรรมชาติทรยศต่อความตั้งใจ ความคุ้นเคยของสัมผัส ลมหายใจอุ่นๆ และกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา ปลุกเร้าไฟสวาทที่มอดไหม้ไปนานให้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ คลายออกก่อนจะเปลี่ยนเป็นลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชรอย่างชำนาญและหิวกระหาย เนื้อผ้าชุดนอนตัวบางไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อสัมผัสร้อนแรงที่ลูบไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนนุ่ม คินน์ซุกไซ้ใบหน้าคมสันลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีกุหลาบจางๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ขณะที่มืออีกข้างปลดเปลื้องและสัมผัสความอวบอิ่มภายใต้ร่มผ้าอย่างทะนุถนอมผสมผสานกับความเร่ง1เร้า "อื้อ... คินน์... อย่า..." เสียงประท้วงของรินรดากลายเป็นเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ เมื่อความซาบซ่านแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความยินยอมพร้อมใจของผู้ใหญ่ที่ห่างحันไปนาน ทำให้บทรักครั้งนี้เต็มไปด้วยความโหยหา รุนแรง และลึกซึ้งเกินกว่าจะหักห้ามใจ ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากภายนอกหน้าต่าง คอนโดมิเนียมหรูชั้นสูงกลายเป็นห้องปิดตายที่ขังคนทั้งคู่ไว้ในวังวนแห่งเสน่หา คินน์ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน รินรดาต้องเกี่ยวแขนโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ขาทั้งสองข้างเกี่ยวรัดสะโพสอบอุ่น ร่างระหงถูกวางลงบนเตียงนอนนุ่มกว้างอย่างทะนุถนอม แต่แววตาของชายหนุ่มกลับดุร้ายและเร่าร้อนราวกับสัตว์ป่าที่อดโซมานาน ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยแรงผลักดันจากความผิดบาป ความโหยหา และความรักที่ถูกซ่อนเร้นระเบิดออกในค่ำคืนนี้ ร่างกายทั้งสองแนบชิดสนิทแนบ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางหวานหูและการปลอบประโลมที่เจือด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจ คินน์มอบบทรักที่เร่าร้อน ลึกซึ้ง และอ่อนหวานในเวลาเดียวกัน ราวกับต้องการไถ่บาปทุกหยาดหยด รินรดาจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความสุขสมที่เขาบรรจงมอบให้ ซึมซับทั้งความเจ็บปวดและความหวานล้ำจนแทบขาดใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้... ห้องนอนกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคินน์ที่นอนหลับสนิทซบอยู่บนลาดไหล่เปลือยเปล่าของรินรดา ร่างกายของทั้งคู่ปกคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนา แสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบกับร่างที่นอนกอดก่ายกัน รินรดาลืมตาขึ้นในความมืด น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้มด้วยความรู้สึกสับสน เธอกำลังทำบ้าอะไรลงไป? เธอตั้งใจจะแก้แค้น ตั้งใจจะหย่าให้ขาดจากเขา เพื่อปกป้องความลับสูงสุดของชีวิต แต่เธอกลับพ่ายแพ้ให้กับร่างกายและหัวใจตัวเองอีกครั้ง ในจังหวะที่เธอกำลังจะขยับตัวลุกขึ้นเพื่อหลีกหนีความจริงอันน่าละอาย สายตากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารหนังราคาแพงของคินน์ที่วางอยู่บนโซฟาปลายเตียง แรงเหวี่ยงของเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้ซิปกระเป๋าเปิดอ้าออกเล็กน้อย เผยให้เห็นมุมกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาพ้นปากกระเป๋า ด้วยความสงสัยระคนสังหรณ์ใจประหลาด รินรดาค่อยๆ ดึงตัวออกจากอ้อมแขนของอดีตสามีอย่างระมัดระวังที่สุด เธอก้าวลงจากเตียง สวมเสื้อคลุมอาบน้ำอย่างลวกๆ แล้วเดินเข้าไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูท่ามกลางความมืด ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจของเธอสะดุดกึกราวกับถูกกระชากวิญญาณ มันไม่ใช่เอกสารธุรกิจอย่างที่เธอคิด... แต่มันคือ "รายงานผลตรวจดีเอ็นเอ" ระหว่างผู้ชายกับเด็กน้อยวัยสามขวบผู้มีใบหน้าถอดแบบมาจากคินน์อย่างไร้ที่ติ และชื่อของมารดาในเอกสารนั้น... ก็คือชื่อของเธอเอง! "ริน... หาอะไรอยู่เหรอครับ..." เสียงทุบหัวใจหล่นวูบเมื่อเสียงงัวเงียแหบพร่าของคินน์ดังขึ้นจากบนเตียง พร้อมกับร่างสูงที่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วมองตรงมาที่เธอในความมืด รินรดาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ใบหน้าซีดเผือด ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะซ่อนเอกสารแผ่นนั้นไว้ข้างหลัง! --- *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกเจ็บปวดและลึกซึ้งของรินรดาและคินน์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ)* — **ชฎาพรายไวน์แดง**