ความแค้นในคราบรัก

ความเดือดดาลในดวงตาคมกริบของคินน์ อัครเดโช พุ่งทะยานขึ้นจนแทบแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เมื่อร่างโปร่งของชายหนุ่มรุ่นน้องคนสนิทอย่าง 'กรณ์' ก้าวเข้ามาประชิดรินรดา พร้อมกับรอยยิ้มสนิทสนมที่เคยสร้างความร้าวฉานในใจเขามานักต่อนักแล้ว "ผมบอกคุณแล้วไงคะริน ว่าเอกสารชุดนี้จำเป็นต้องให้คุณเซ็นอนุมัติภายในวันนี้..." เสียงทุ้มของกรณ์เอ่ยขึ้นอย่างคุ้นเคย พร้อมกับปลายนิ้วที่แตะเบาลงบนข้อศอกเรียวของหญิงสาวเพื่อดึงดูดความสนใจ ภาพนั้นบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง เส้นเลือดที่ขมับซ้ายของคินน์เต้นตุบด้วยความหึงหวงและโกรธเกรี้ยว ร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวทั้งสองคนในพริบตาเดียว ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของกรณ์แล้วกระชากให้ออกห่างจากอดีตภรรยาอย่างแรง "ถอนมือสกปรกของคุณออกจากตัวภรรยา... อ้อ ไม่สิ อดีตภรรยาของผม" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความดุดัน แววตาแข็งกร้าวราวกับสัตว์ป่าหวงก้าง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบสะบัดแขนตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุมของคินน์ ใบหน้าหวานตึงเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววชิงชังและเยตรชาใส่ชายหนุ่มที่เคยเหยียบย่ำเธอลงกับพื้นดิน "คุณคินน์! กรุณาให้เกียรติแขกของฉันด้วยค่ะ และที่สำคัญ... เราหย่ากันขาดแล้ว กรุณาอย่าใช้คำพูดแสดงความเป็นเจ้าandเข้าเจ้าของแบบนี้อีก มันน่าสมเพชค่ะ" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ไม่หลบสายตาคุกคามคู่นั้นแม้แต่น้อย กรณ์ขยับตัวยืนบังหน้าหญิงสาวเล็กน้อยอย่างปกป้อง แม้จะรู้ดีว่าอำนาจในมือของประธานหนุ่มค่ายอัครเดโชนั้นน่ากลัวเพียงใด แต่เขาก็ไม่ยอมถอย "คุณคินน์ครับ ที่นี่ไม่ใช่บริษัทของคุณ และคุณรินก็ไม่ใช่คนที่คุณจะมาใช้อำนาจบาตรใหญ่ใส่ได้ตามอำเภอใจ" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเหี้ยมเกรียมและรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองกรณ์หัวจรดเท้าก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตภรรยา "หึ... เก่งขึ้นนี่รินรดา หาหางแถวมาคอยปกป้องได้เร็วดีนี่" คินน์ก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าว บีบให้ร่างบางต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องทำงานเย็นเยียบ "แต่คิดเหรอว่า ผู้ชายหน้าอ่อนคนนี้จะปกป้องเธอจากความต้องการของฉันได้?" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อกลิ่นกายคุ้นเคย—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมน้ำหอมผู้ชายราคาแพง—โอบล้อมรอบกายเธอไว้อีกครั้ง ความใกล้ชิดที่เธอพยายามหนีมาตลอดหลายเดือนกำลังทำลายเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นอย่างยากลำบาก "ถอยไปนะคินน์..." เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามผลักอกแกร่งออกห่าง แต่ปลายนิ้วสั่นเทากลับถูกมือหนารวบจับไว้ แล้วกดทาบลงไปบนแผงอกของเขา บังคับให้เธอดรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่บ้าคลั่งไม่แพ้กัน "สัมผัสสิริน... สัมผัสดูว่าหัวใจดวงนี้มันทรมานแค่ไหนตั้งแต่ไม่มีเธอ" เสียงของเขาอ่อนลง กลายเป็นความแหบพร่าและเย้ายวนใจอย่างประหลาด ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน กรณ์พยายามจะเข้ามาดึงตัวคินน์ออกไป แต่รินรดากลับส่งสัญญาณมือห้ามไว้ ดวงตาสีเข้มของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและรุ่มร้อน คินน์ฉวยโอกาสจังหวะนั้นรวบเอวบางไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็ช้อนคางอมนวลขึ้นบังคับให้เธอเงยหน้าสบตา "คุณมันบ้า..." เสียงกระซิบของเธอขาดห้วง เมื่อริมฝีปากหยักลึกก้มลงมาฉกฉวยริมฝีปากอิ่มของเธออย่างไร้การยินยอมในทีแรก แต่กลับดูดดื่มและเรียกร้องจนเธอแทบละลาย จูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความโกรธแค้น และความเร่าร้อนที่แผดเผา คินน์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาแรมปี รสชาติของความเจ็บปวดและการไถ่บาปผสมผสานอยู่ในสัมผัสที่รุกไล่ รินรดาพยายามทุบอกเขา ทว่าเรี่ยวแรงกลับละลายหายไปกับสัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ ปลุกเร้าไฟสวาทในกายให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังคลอไปกับความเงียบในห้องทำงาน กรณ์ยืนมองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวดและทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะตัดสินใจถอยออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ เพื่อให้คนทั้งคู่ได้เผชิญหน้ากับเปลวไฟที่พวกเขาก่อขึ้นเอง เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ รินรดาก็หอบหายใจโยนตัว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์ที่เตลิดเปิดเปิง เธอเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าคนฉวยโอกาส แต่คินน์กลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นเหงื่อ "ปากบอกว่าเกลียด... แต่ร่างกายเธอมันโกหกไม่เป็นหรอกนะริน" คินน์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักคลอเคลียอยู่แถวซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ จนหญิงสาวสะท้านเยือกไปทั้งร่าง "ไอ้คนสารเลว..." รินรดาครางเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ เธอยอมรับว่าความเย้ายวนของเขาบั่นทอนสติสัมปชัญญะของเธอลงไปครึ่งต่อครึ่ง แต่เธอก็ไม่มีวันยอมพ่ายแพ้ให้อดีตสามีคนนี้เป็นครั้งที่สองเด็ดขาด "ใช่... ฉันมันเลว" คินน์ยอมรับหน้าตาเฉย มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสะโพกกลมกลึงภายใต้ชุดทำงานอย่างถือวิสาสะ "แต่เธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอกรินรดา ต่อให้เธอจะหนีไปสุดขอบโลก เธอก็ยังเป็นของผู้ชายคนนี้อยู่ดี" ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วผิวเนื้อ สัมผัสจาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายของคินน์กำลังดึงเธอดิ่งลงไปในวังวนแห่งความมืดมนที่เย้ายวนใจ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามดึงสติเฮือกสุดท้ายกลับคืนมาเพื่อตอกย้ำตัวเองว่า ผู้ชายคนนี้คือคนที่ทำลายชีวิตเธอ แต่ก่อนที่สงครามประสาทและแรงปรารถนาจะปะทุขึ้นไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะความเร่าร้อนเบื้องหน้า "คุณรินคะ... เอกสารด่วนจากโรงเรียนอนุบาลของน้องรันค่ะ คุณครูโทรมาแจ้งว่า... เอ่อ..." เสียงเลขาหน้าห้องดังลอดเข้ามาด้วยความเร่งรีบและตื่นตระหนก คินน์ชะงักกึก ร่างสูงผละออกจากรินรดาช้าๆ ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองประตูทันที ชื่อที่เลขาเอ่ยออกมาเมื่อครู่สะดุดหูเขาอย่างจัง *โรงเรียนอนุบาล... น้องรัน?* รินรดาหน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาฉับพลัน เธอรีบผลักอกคินน์ออกแล้วพุ่งไปเปิดประตูทันที เพื่อสกัดกั้นไม่ให้เลขาสาวพูดอะไรมากไปกว่านั้น แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว เมื่อประตูห้องเปิดออก ร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบในชุดนักเรียนอนุบาลคนหนึ่ง—เด็กชายที่มีดวงตากลมโตเฉกเช่นเดียวกับคินน์ทุกกระเบียดนิ้ว—วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้อง พร้อมกับร้องเรียกเสียงใส "คุณแม่ครับ! คุณครูบอกว่าคุณแม่ลืมกระเป๋าใส่กล่องข้าวของน้องรัน... เอ๊ะ? คุณลุงคนนี้หน้าตาคุ้นๆ จังเลยครับคุณแม่ เหมือนรูปถ่ายในลิ้นชักโต๊ะทำงานของคุณแม่ตอนเด็กๆ เลย!" บรรยากาศในห้องเงียบสงบลงในพริบตา ราวกับอากาศทั้งหมดถูกสูบออกไปจากปอด คินน์หันขวับกลับมามองเด็กน้อยที่ยืนกอดกระเป๋านักเรียนอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย หัวใจกระหน่ำรัวด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อก้มลงมองใบหน้ารูปไข่และดวงตาคู่นั้นชัดๆ—มันคือเงาของตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ