จุดแตกหัก

ความเงียบงันภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราไม่ได้แปลว่าความสงบ แต่เป็นความกดดันชนิดที่บีบเค้นจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของความเกลียดชังและอดีตอันขมขื่นลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นไวน์ราคาแพง รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ปลายเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเองจนเจ็บแปลบเพื่อดึงสติให้หลุดพ้นจากภาพหลอนของความทรงจำ เบื้องหน้าของเธอคือ ‘ศัตรูหัวใจ’ หญิงสาวผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอในวันที่เธอไร้ค่า และข้างกายคือ คินน์ อัครเดโช อดีตสามีผู้เย็นชาที่บัดนี้แววตาไหวระริกด้วยแรงโทสะ “เธอ… กลับมาทำไมที่นี่” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมไม่ให้มันแตกสลาย “ทำไมล่ะคะ ริน… หรือว่ากลัวว่าความลับสกปรกที่เธอพยายามซุกซ่อนไว้ จะถูกเปิดเผยให้ ‘ท่านประธาน’ คนนี้ได้ยินเสียก่อน” เสียงหัวነาะเยาะเย้ยดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงที่ก้าวเข้ามาประชิดอีกนิด ดวงตาคู่คมของหญิงสาวผู้มาใหม่กวาดมองรินรดาด้วยความสะใจระคนสมเพช ก่อนที่เธอจะหันไปสบตากับคินน์ด้วยรอยยิ้มอันตราย “คุณคินน์คะ… บางทีคุณอาจจะยังไม่รู้สินะคะ ว่าตลอดเวลาที่คุณหย่าแล้วไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิต เธอไม่ได้ไปมือเปล่าเลยสักนิด… เธอดัน ‘แอบ’ หอบเอาสายเลือดตระกูลอัครเดโชติดท้องไปคลอดอย่างไรล่ะคะ!” ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจในคืนที่พายุโหมกระหน่ำ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังครืนลงมาในเสี้ยววินาที ความลับที่เธอเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้อง… ความลับที่เธอรักษายิ่งกว่าลมหายใจ เพื่อไม่ให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้พรากแก้วตาดวงใจไปจากอก บัดนี้กลับถูกนำมาประกาศกร้าวกลางงานเลี้ยงด้วยรอยยิ้มของผู้หญิงใจร้ายคนนั้น! รินรดาหันขวับไปมองหน้าคินน์ทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว เธอดึงร่างของตัวเองถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นดึงตาคมกริบของอดีตสามีที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นความมืดมนลึกล้ำจนน่ากลัว คินน์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูนเด่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างสูงใหญ่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่ประเดประดอนเข้ามาในอก ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินหัวใจเมื่อหลายปีก่อน พลันถูกแทนที่ด้วยคลื่นโทสะรุนแรงเมื่อตระหนักว่า… *เธอกล้าดียังไงถึงซ่อนลูกของเขาไว้!* “เธอว่ายังไงนะ…” เสียงของคินน์ต่ำทุบ ลอดไรฟันออกมาทีละคำ เย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคู่คมจดจ้องร่างบางของอดีตภรรยาเขม็ง ราวกับต้องการจะกรีดลึกลงไปในความคิดของเธอเพื่อหาความจริง “จริงค่ะคุณคินน์! เด็กผู้หญิงคนนั้น… ลูกสาวฝาแฝดหน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับคุณเป๊ะ เด็กที่รินรดาเลี้ยงไว้ที่บ้านหลังเล็กชานเมืองนั่นแหละค่ะ ลูกของคุณ!” หญิงสาวตัวต้นเรื่องรีบหยอดน้ำมันเข้ากองไฟด้วยความสะใจ รินรดาหน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบจนแทบแข็งตัว ความโกรธพุ่งทะยานขึ้นจนหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้า แต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลออกมาเด็ดขาด เธอก้าวขึ้นมาขวาง1ก้าว ใช้ร่างของตัวเองบังทิศทางที่คินน์กำลังจะก้าวเดิน ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนแอ บัดนี้ลุกโชนด้วยไฟพยาบาทและแรงปกป้องอย่างถึงที่สุด “หยุดนะ!” รินรดาตวาดเสียงกร้าว ลืมตัวไปชั่วขณะว่าเธอกำลังยืนอยู่ต่อหน้าอดีตสามีผู้ทรงอิทธิพล “อย่าแม้แต่จะคิดไปแตะต้องลูกฉัน!” คำพูดนั้น… ราวกับการยอมรับกลายๆ คินน์ชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าซีดเผือดแต่เชิดรั้นของรินรดา หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำรุนแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธเกรี้ยว และ… โหยหาอย่างประหลาด *ลูกสาว… เขามีลูกกับผู้หญิงคนนี้งั้นหรือ?* “นี่เธอ… กล้าดียังไงถึงปิดบังเรื่องลูกกับฉัน รินรดา!” คินน์คำรามลั่น ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วสูงจนรินรดาผถอยหลังไม่ได้ มือหนาเอื้อมคว้าต้นแขนเรียวของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบสะท้อนถึงความเดือดดาลที่ปะทุถึงขีดสุด “เธอมีสิทธิ์อะไร ถึงกล้าพรากลูกไปจากพ่อของเขา!” “สิทธิ์เหรอ?” รินรดาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา หยาดใสไหลรินอาบแก้มแต่มันคือคราบน้ำตาแห่งความเดือดดาล ไม่ใช่ความอ่อนแอ เธอมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหยามเหยียดและเจ็บปวดไม่แพ้กัน “คุณยังมีหน้ามาถามหาคำว่า ‘สิทธิ์’ อีกเหรอคะ คุณคินน์! วันที่คุณเซ็นใบหย่า วันที่คุณเหยียบย่ำหัวใจฉัน ส่งฉันออกจากบ้านหลังนั้นราวกับหมูเหมือนหมา คุณเคยถามไหมว่าฉันรู้สึกยังไง? วันที่คุณไม่เคยแม้แต่จะชายตากลมมองฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรในตัวเด็กคนนั้นตั้งแต่แรก!” คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้คินน์ชะงักไป ดวงตาคมกริบวับไหวด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยยอมรับมาก่อน มือหนาที่บีบต้นแขนเธอคลายแรงลงโดยอัตโนมัติ รินรดาจึงสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง ถอยห่างออกไปยืนตั้งหลักด้วยท่าทีแข็งกร้าว “จำไว้เลยนะคะ… ลูกคือชีวิตของฉัน ถ้าคุณกล้าแตะต้องแกแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันนี่แหละที่จะสู้กับคุณจนตัวตาย ต่อให้คุณจะทรงอิทธิพลมาจากไหน ฉันก็ไม่กลัวคุณอีกต่อไปแล้ว!” รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอหันหลังกลับเตรียมจะก้าวเดินหนีออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ เพื่อรีบกลับไปหาดวงใจทั้งสองดวงที่บ้านชานเมือง ก่อนที่ปีศาจตรงหน้าจะตามไปพรากพวกแกไปจากอก ทว่า… ก้าวเดินยังไม่ทันพ้นกรอบประตูห้องจัดเลี้ยง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทของคินน์ก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่หน้าจอกำลังฉายภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดหน้าบ้านหลังเล็กของเธอ คินน์หันไปมองหน้าจอเล็กๆ นั้น แววตาคมกริบฉายประกายอันตรายวาบขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองแผ่นหลังที่กำลังสั่นเทาของรินรดาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก “คิดเหรอว่าเธอจะหนีพ้น… รินรดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยไล่หลังอย่างเยือกเย็น “ในเมื่อลูกของเธอ… ก็คือลูกของฉันเหมือนกัน และตอนนี้ คนของฉันก็คงจะไปถึงบ้านหลังนั้นเรียบร้อยแล้วเสียด้วยสิ!” รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับกลับมามองเขาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักว่าเธอก้าวพลาด และปีศาจไร้หัวใจคนนี้… กำลังจะเอื้อมมือไปคว้าสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเธอไปต่อหน้าต่อตา! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและอินไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ❤️ - ชฎาพรายไวน์แดง