ปฏิกิริยาที่ไร้ความปราณี

กลิ่นอายความอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยในอดีต ลอยอวลอยู่ในห้องรับรองส่วนตัวของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา รินรดากำแก้วน้ำอุ่นในมือแน่นจนข้อพับนิ้วขาวซีด แม้ภายนอกเธอจะพยายามสวมหน้ากากแห่งความเยือกเย็นและสง่างามเพียงใด แต่หัวใจใต้รินฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้นกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก เบื้องหน้าของเธอคือ คินน์ อัครเดโช อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจ้องมองเธอราวกับจะทะลวงเข้าไปในวิญญาณ "เด็กคนนั้นเป็นใคร ริน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกระวนกระวายและแรงกดดันดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด คินน์ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะรับแขก ร่างสูงใหญ่สร้างเงาทาบทับร่างระหงของเธอจนแทบไม่มีพื้นที่หายใจ "ฉันถามว่า เด็กผู้ชายที่เธอซ่อนไว้ที่บ้านหลังนั้น... เป็นลูกของใคร" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยไหววาระรื่นด้วยหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับว่างเปล่า เยชาชา และเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงที่ทำให้คินน์ถึงกับชะงัก เธอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในใจของคนมองจนรู้สึกเจ็บแปลบ "ทำไมคะคุณคินน์..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกคำกลับคมกริบราวกับใบมีด "อยู่ๆ ประธานหนุ่มผู้สูงส่งและไม่เคยชายตาแลอดีตภรรยาอย่างคุณ ถึงได้มาใส่ใจเรื่องลูกชาวบ้านขึ้นมาล่ะคะ" "รินรดา!" คินน์คำรามต่ำในลำคอ มือหนาเอื้อมไปควับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอโดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงกับทำร้าย แต่ทว่าเต็มไปด้วยความร้อนรนที่เขาเองก็ไม่อาจหาคำอธิบาย "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน! อายุของเด็กคนนั้น... มันตรงกับช่วงที่เราหย่ากันพอดี และถ้าเธอคิดจะโกหก ฉันบอกไว้ก่อนเลยว่ามันไม่มีประโยชน์!" รินรดาก้มมองมือที่กุมข้อมือเธอไว้ แววตาฉายแววเย้ยหยันชัดเจน เธอกระตุกข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างไม่แยแส ราวกับสัมผัสของเขาเป็นสิ่งสกปรกที่เธอไม่อยากแปดเปื้อน "แล้วถ้าใช่... แล้วถ้าไม่ใช่... มันเกี่ยวกับคุณตรงไหนคะ?" รินรดาย้อนถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกจนคินน์ถึงกับหายใจสะดุด "ในเมื่อเอกสารใบหย่าที่เราเซ็นกันเมื่อสามปีก่อน ระบุชัดเจนว่าเรา 'ตัดขาด' จากกันทุกสถานะ คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือคะว่าเด็กในท้องวันนั้น... เป็นแค่ภาระที่คุณไม่อาจแบกรับ และไล่ให้ฉันไสหัวออกไปจากชีวิตคุณให้พ้นๆ" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางอกของคินน์ราวกับลูกศรอาบยาพิษ ทุกถ้อยคำที่เธอเอ่ยออกมาคือความจริงที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ความเย่อหยิ่งและมั่นใจในอำนาจของตนในวันนั้น กลายเป็นคมดาบย้อนกลับมาเชือดเฉือนหัวใจในวันที่สายเกินแก้ "วันนั้น... ฉันไม่รู้..." คินน์พยายามหาคำแก้ตัว เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงต่อหน้าผู้หญิงคนที่เขาเคยผลักไส "ฉันถูกความโกรธบังตา ริน... แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ลูกของเราใช่ไหม? เด็กคนนั้นเป็นลูกของฉันใช่ไหมริน!" รินรดายกมือขึ้นปัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มท่าทางสบายๆ ราวกับเรื่องที่เขากำลังคลุ้มคลั่งอยู่เป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศไร้สาระ เธอยิ้มหยันให้กับความดิ้นรนที่น่าสมเพชของอดีตสามี "คุณคิดเข้าข้างตัวเองเก่งเหมือนเดิมเลยนะคะคุณคินน์" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันระคนสมเพช "คิดว่าผู้หญิงทุกคนจะต้องรอคอยความเมตตาจากคุณไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือคะ? คิดว่าโลกใบนี้ต้องหมุนรอบตัวคุณคนเดียวหรือไง" "ริน!" "ฟังให้ดีนะคะคินน์ อัครเดโช..." รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว รังสีความสตรองและเด็ดเดี่ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ จนคินน์รู้สึกราวกับว่าเธอกลายเป็นนางพญาผู้สูงศักดิ์ที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึงอีกต่อไป "ต่อให้เด็กคนนั้นจะ 'ใช่' หรือ 'ไม่ใช่' สายเลือดของคุณ... สิทธิ์ความเป็นพ่อของคุณมันถูกยกเลิกไปตั้งแต่วินาทีที่คุณเซ็นชื่อลงในใบหย่า และโยนฉันออกจากชีวิตแล้วค่ะ" รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนเรียวปากสวย "จำไว้นะคะ... ของที่เคยทิ้งลงถังขยะไปแล้ว ต่อให้มันมีค่าแค่ไหน คุณก็ไม่มีสิทธิ์กลับมาคุ้ยเขี่ยหาความหมายอะไรจากมันอีก!" คินน์ยืนแข็งค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า ความเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย คำพูดของเธอแต่ละคำหนักหน่วงและเด็ดขาดจนเขาไม่อาจหาคำพูดใดมาโต้แย้งได้เลย ร่างสูงถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้รินรดากวาดสายตามองเขาด้วยความสมเพชเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังและก้าวเดินออกไปอย่างสง่างาม เสียงประตูปิดลงเบาๆ แต่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคินน์ราวกับเสียงระฆังแห่งความพ่ายแพ้ เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างคนหมดแรง มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ความสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่จนหายใจไม่ออก แต่ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความมืดมนของบาปกรรมที่ตนเองก่อขึ้น เสียงเปิดประตูห้องพักส่วนตัวแว่วมาจากด้านใน พร้อมกับเสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงใสแจ๋วที่เอמהเรียกหาแม่ "คุณแม่ครับ... น้องคีย์บอร์ดหิวขนมแล้วฮะ" คินน์สะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองไปยังต้นเสียงด้วยหัวใจที่หยุดเต้น เด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบเศษ ใบหน้าจิ้มลิ้มถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยความสงสัย มือเล็กๆ ข้างหนึ่งกำลังกุมชายเสื้อของรินรดาที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาเพื่อตามหาลูกชาย รินรดายืนตัวแข็งทื่อ เมื่อเห็นว่าคินน์ยังไม่ได้เดินออกไปตามที่เธอคาดคิด และสายตาคู่คมกริบของอดีตสามี กำลังจ้องมองเด็กน้อยหน้าตาเหมือนเขา ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเวทมนตร์! ---------------------------------------- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง)