เกมการล้อมกรอบ

ลมหายใจของรินรดาราวกับถูกกระชากหายไปจากทรวงอก เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของคินน์ อัครเดโช ทอดทับลงบนร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสามขวบที่กำลังซุกหน้าออดอ้อนอยู่กับชายกระโปรงของเธอ สายตาคู่คมกริบที่เคยใช้มองเธอด้วยความเย็นชาและความดูแคลน บัดนี้กำลังเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ราวกับคนที่กำลังจ้องมองปาฏิหาริย์อันไม่น่าเชื่อ ทว่าในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามนับร้อยที่กำลังตีรันฟันแทะอยู่ในสมองของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยปล่อยให้สิ่งใดหลุดรอดจากความควบคุม "คุณ... กำลังมองอะไรอยู่คะ" เสียงของรินรดาดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบอันน่าอึดอัดที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างพวกเขา แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล แต่เธอก็ฝืนบังคับให้สรีระทุกส่วนนิ่งสนิทที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือเรียวบางเอื้อมไปแตะไหล่เล็กของ 'น้องแทนคุณ' ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน แล้วดึงร่างป้อมให้ถอยหลังไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังของเธออย่างแนบเนียน คินน์ไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเลื่อนจากรอยยิ้มหวาดระแวงบนใบหน้าสวยหวานของอดีตภรรยา ลงมาหยุดอยู่ที่ดวงหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายที่โผล่พ้นชายกระโปรงออกมามองเขาด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นที่เชิดขึ้นเล็กน้อย แม้กระทั่งมุมปากเวลาที่เด็กน้อยเม้มเข้าหากัน—มันคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ราวกับถูกถอดแบบออกมาจากบล็อกเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน ความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นในอกของคินน์ มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความรังเกียจอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นความตื่นตะลึงที่กระชากวิญญาณ และตามมาด้วยสัญชาตญาณดิบที่เริ่มคำรามก้องในสมอง *ปีที่เธอยื่นใบหย่า... คือปีที่เธอบอกว่าหมดรักและต้องการอิสรภาพ* *แต่เวลาที่ผ่านไป... ทำไมตัวเลขของอายุเด็กคนนี้ ถึงพพอดีกับช่วงเวลาก่อนที่พวกเขาจะเซ็นใบหย่าพอดิบพอดี?* "เด็กคนนี้..." คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดัน จนบรรยากาศรอบตัวแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "อายุเท่าไหร่แล้ว... ริน" รินรดาแค่น1หัวใจที่หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เธอยกยิ้มเยาะหยันส่งให้เขา เป็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความเจ็บปวดในอดีตอย่างมิดชิด "เรื่องส่วนตัวของฉัน คุณคินน์คงไม่มีความจำเป็นอะไรต้องรู้หรอกนะคะ เราหย่ากันขาดไปนานแล้ว สิทธิ์ในชีวิตของฉัน... ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของคุณอีกต่อไป" "รินรดา!" คินน์กดเสียงต่ำ เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ทำให้อดีตภรรยาผงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่ทว่าเขากลับชะงักฝีเท้าลงเมื่อเห็นสายตาตื่นตระหนกปนเกลียดชังที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่สวยคู่นั้น รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาเคยทำร้ายเธออย่างไร้ความปรานีในอดีต "อย่าเข้ามาใกล้ลูกฉัน!" เธอเผลอหลุดปากออกไปด้วยความลืมตัว คินน์หรี่ตาลงทันที ประโยคเมื่อครู่ราวกับกุญแจดอกสำคัญที่ไขประตูห้องลับที่เขาพยายามค้นหา "ลูกฉัน" หรือ "ลูกเธอ" ประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของคนที่ระมัดระวังตัวแจอย่างรินรดางั้นหรือ? ยิ่งทำให้ความสงสัยพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด "ลูกเธอ... หรือลูกใครกันแน่ ริน" คินน์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เด็กหน้าตาเหมือนฉันขนาดนี้ เธอจะกล้าปฏิเสธไหมว่าไม่มีสายเลือดของฉันอยู่ในตัวเขาเลย?" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" รินรดารีบอุ้มเด็กชายขึ้นมาแนบอกทันที สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของร่างกายลูกน้อยที่เริ่มหวาดกลัวบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว "แทนคุณคะ... ไปหากลัวร์กันลูก ป้ากลัวร์รออยู่ทางโน้นนะ" เธอกอดลูกชายไว้แน่นแล้วหันหลังเดินหนีทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายหางตามองอดีตสามีอีก ร่างบางก้าวฉับๆ ด้วยความรีบร้อน ทิ้งให้คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางทางเดิน แสงไฟจากสปอตไลท์ของห้างสรรพสินค้าส่องกระทบแผ่นหลังกว้างที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรังสีความเย็นยะเยือก ดวงตาคมกริบมองตามร่างของสองแม่ลูกที่ลับหายไปหลังมุมเสา ภาพใบหน้าของเด็กชายยังคงติดตรึงอยู่ในหัวสมองของเขา ราวกับถูกประทับด้วยเหล็กแดงร้อนๆ "ธนา..." คินน์เอ่ยเรียกชื่อมือขวาคนสนิทผ่านบลูทูธไร้สายในหูทันที น้ำเสียงของประธานหนุ่มเต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน "เช็คประวัติของรินรดาย้อนหลังสามปีให้ละเอียดยิบ ทุกซอกทุกมุม ทุกโรงพยาบาล... และที่สำคัญที่สุด ฉันต้องการใบเกิดของเด็กผู้ชายที่ชื่อแทนคุณ เดี๋ยวนี้!" *** ยามค่ำคืนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเวลาที่เงียบสงบ ภายในห้องนั่งเล่นสุดหรูของคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง แสงไฟสีส้มสลัวขับเน้นให้บรรยากาศดูอบอุ่นและปลอดภัย รินรดานั่งอยู่บนพรมปูพื้นเนื้อนุ่ม กำลังช่วยลูกชายต่อเลโก้รูปปราสาทหลังใหญ่อย่างใจ "คุณแม่ครับ... พี่คนนั้นดุจังเลย" เสียงใสแจ๋วของแทนคุณเอ่ยขึ้น ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองมารดาด้วยความสงสัย "เขาหน้าตาเหมือนคุณแทนเลยใช่ไหมครับ?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอวางชิ้นส่วนในมือลง รวบร่างเล็กป้อมเข้ามากอดไว้แนบอก สัมผัสความอบอุ่นจากตัวลูกน้อยที่ช่วยเยียวยารอยแผลในใจของเธอได้เสมอ มือบางลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างทะนุถนอม ความกลัวที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจเริ่มกัดกินความสงบสุขที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาได้ไม่นาน "ไม่ใช่หรอoryลูก... เขาเป็นคนแปลกหน้าค่ะ แทนคุณจำไว้นะคะ ว่าเราอยู่กันแค่สองแม่ลูก เรามีความสุขกันดี ไม่ต้องไปสนใจคนแปลกหน้าพวกนั้นหรอกนะ" เธอบอกลูกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แม้ในใจจะรู้ดีว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลอัครเดโช คินน์กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง เบื้องหน้าของเขามีกองเอกสารปึกใหญ่ที่ธนาเพิ่งนำมาวางไว้ให้เมื่อไม่กี่นาที,ก่อนหน้านี้ นิ้วเรียวแกร่งเปิดแฟ้มเอกสารแผ่นแล้วแผ่นเลว ภาพถ่ายใบเสร็จค่าใช้จ่ายทางการแพทย์ ประวัติการรักษา และสูติบัตรใบจริงถูกกางออกตรงหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมาสะดุดอยู่ที่บรรทัดหนึ่ง... *ชื่อมารดา: นางสาวรินรดา อัครเดโช (นามสกุลเดิมก่อนเปลี่ยนกลับ)* *ชื่อบิดา: (เว้นว่างไว้)* *วันเดือนปีเกิดของบุตร: 14 กุมภาพันธ์...* คินน์คำรามในลำคออย่างเจ็บใจ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ คือช่วงเวลาก่อนที่พวกเขาจะหย่ากันเพียงสามเดือน! สามเดือนที่รินรดาหายตัวไปจากคฤหาสน์อ้างว่าไปพักผ่อนต่างจังหวัด! "เธอโกหกฉัน... เธอท้องก่อนหย่า แต่จงใจปิดบังฉันมาตลอดสามปี!" คินน์กำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันทั้งความโกรธ ความรู้สึกผิด และความกระหายใคร่รู้ที่อยากจะทวงคืนสิทธิ์ความเป็นพ่อ ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะหยิบโทรศัพท์เพื่อสั่งการให้คนไปรับตัวสองแม่ลูกมาคุยกันให้รู้เรื่อง เสียงเคาะประตูก็กรีดดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเขา ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ประธานหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นยามวิกาลเช่นนี้ ใครกันที่มีสิทธิ์กล้าบุกมาถึงห้องทำงานส่วนตัวของเขา ธนากลับไปแล้ว และระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ก็แน่นหนาเกินกว่าที่คนแปลกหน้าจะเข้ามาได้ง่ายๆ คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวตรงไปที่ประตูด้วยความระแวดระวัง มือหนาบิดลูกบิดแล้วดึงประตูให้เปิดออกกว้าง ทว่า ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ถึงกับผงถอยหลังไปครึ่งก้าว หัวใจที่เคยเยือกเย็นและด้านชา กลับถูกกระชากด้วยความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงยิ่งกว่าตอนที่เห็นหน้าเด็กน้อยที่ห้างเสียอีก เมื่อผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตู... ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ **รินรดา** อดีตภรรยาผู้สตรอง ที่บัดนี้ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากการร้องไห้ แต่กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและดุดันอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือเรียวบางของเธอถือเอกสารฉบับหนึ่ง ยื่นมาตรงหน้าเขาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ทว่าน้ำเสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มกลับเยียบเย็นและเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนหัวใจของเขาโดยตรง "ในเมื่อคุณรู้อยلความจริงแล้ว... ก็เชิญอ่านนี่ซะให้พอใจค่ะ!" รินรดาแค่นหัวใจแล้วกระซิบเสียงลอดไรฟัน "ใบฟ้องร้องสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรแต่เพียงผู้เดียว... ที่คุณไม่มีวันชนะฉันได้เด็ดขาด!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ชฎาพรายไวน์แดง" มาโดยตลอดนะคะ