รสสัมผัสที่โหยหา

กระดาษแผ่นบางในมือสั่นระทึก... ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นแรงอารมณ์ที่พวยพุ่งจนปลายนิ้วของคินน์ชาหนึบ ดวงตาคมกริบที่เคยทอดมองโลกด้วยความเย่อหยิ่งและถือดี บัดนี้กำลังกวาดอ่านตัวอักษรทางกฎหมายบน "ใบฟ้องร้องสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตร" ด้วยความรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่ากลางใจ "ในเมื่อคุณรู้ความจริงแล้ว... ก็เชิญอ่านนี่ซะให้พอใจค่ะ!" เสียงของรินรดายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท หญิงสาวที่เคยเป็นเงาจางๆ ในคฤหาสน์อัครเดโช หญิงสาวที่เขาเคยผลักไสอย่างไร้เยื่อใย บัดนี้ยืนหยัดตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตากร้าวแกร่งและเด็ดเดี่ยว เธอกำลังประกาศสงคราม... สงครามที่เดิมพันด้วยเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง "คุณกล้ามากนะรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างข่มกลั้น คินน์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ปรุงแต่งด้วยรอยยิ้มหยันที่เคลือบความเจ็บปวดไว้ลึกซึ้ง ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้าประชิดทีละก้าวอย่างคุกคาม จนรินรดาต้องถอยหลัง1ก้าวชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบ "ฉันไม่มีอะไรต้องกลัวคุณอีกแล้วค่ะคุณคินน์" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ "ทุกอย่างที่คุณทำกับฉันในอดีต มันมากพอที่จะทำให้ฉันรู้ว่า... ฉันไม่มีวันยอมให้คุณเข้ามาทำลายชีวิตลูกของฉันเด็ดขาด" "ลูกของคุณงั้นเหรอ?" คินน์แค่นหัวใจ มือหนายื่นออกไปทาบลงบนผนังด้านหลังศีรษะของเธอ กักขร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนอย่างจงใจ กลิ่นกายหอมกรุ่นที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เขาพยายามกด  ไว้มาเนิ่นนาน "อย่าลืมสิริน... ว่าครึ่งหนึ่งของเด็กคนนั้น... มาจากเชื้อสายของฉัน! คุณไม่มีทางพรากลูกไปจากผมได้หรอก" "คนอย่างคุณไม่สมควรมีคำว่า 'พ่อ' ด้วยซ้ำ!" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง ดวงตาสีเข้มของคินน์วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะผสมผสานกับความโหยหาที่กัดกินวิญญาณ เขาไม่ฟังเสียงคัดค้านใดๆ อีกต่อไป ร่างหนาทาบทับลงมา ปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมดด้วยความเร่าร้อนและดุดัน ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงบนเรียวปากอิ่มที่กำลังขยับต่อว่าทันทีอย่างเอาแต่ใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอบิดเร้า พยายามเบือนหน้าหนีและใช้สองมือผลักอกแกร่งสุดแรงเกิด แต่แรงมหาศาลของผู้ชายที่เหนือกว่าราวกับภูผากลับทำให้เธอกลายเป็นเพียงลูกนกตัวน้อยในกำมือ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยว... ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างไร้เหตุผล ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะปนกันทำให้สติสัมปชัญญะของทั้งคู่เริ่มพร่าเลือน ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำที่เขาเคยละเลยและโหยหามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา รินรดาครางประท้วงในลำคอ ยามที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของเอวคอดกิ่ว สัมผัสคุ้นเคยที่เคยสร้างทั้งความสุขและหยาดน้ำตาในอดีตกำลังปลุกเร้าไฟสวาทในกายให้ลุกโชนขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เสื้อผ้าเนื้อดีถูกมือหนารุกรานจนยับยู่ยี่ อุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวพุ่งสูงขึ้นจนน่าใจหาย เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่มที่แสดงออกถึงความกระหายหิว คินน์ซุกไซ้ใบหน้าคมสันลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนียนนุ่มจนเกิดรอยสีุ่กปลั่งเพื่อตีตราจองความเป็นเจ้าของ ร่างกายของรินรดาสั่นสะท้านยามที่ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบไล้สะโพกผายและดึงรั้งเธอเข้ามาชิดแนบเนื้อจนแทบไม่มีช่องว่าง "ปล่อย... อื้อ... คินน์... ปล่อยฉันนะ" เสียงทท้วงของหญิงสาวขาดหช่วงเมื่อเรียวปากของเขาครอบครองริมฝีปากเธอบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่ยอมให้อิสระ ความใกล้ชิดที่ฝืนใจไม่ได้... หรือแท้จริงแล้วลึกๆ ในใจของเธอก็โหยหาสัมผัสนี้ไม่ต่างกัน? ร่างกายที่ตอบสนองไปตามสัญชาตญาณทำให้รินรดาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจตัวเอง มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นจิกกำไหล่กว้างของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ยามที่อ้อมกอดอันแข็งแกร่งโอบอุ้มร่างเธอขึ้นจนขาทั้งสองข้างต้องเกี่ยวตวัดรอบเอวสอบของเขาตามสัญชาตญาณ คินน์พาเธอก้าวไป1ก้าวแล้วทิ้งน้ำหนักลงบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างรวดเร็ว ร่างหนาทาบทับลงมาเต็มแรง น้ำหนักตัวที่กดทับทำให้รินรดาแทบหายใจไม่ทัน แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยให้เธอได้พักหายใจ รสสัมผัสที่ร้อนรุ่ม ดุดัน และเต็มไปด้วยความเรียกร้องต้องการกำลังหลอมละลายเกราะป้องกันทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้น "คุณมันใจร้าย..." รินรดาหอบหายใจสะท้าน น้ำตาใสไหลรินผ่านหางตาเมื่อความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มตีรัน "คุณทำแบบนี้... เพื่อจะเอาชนะฉันเท่านั้นเหรอ..." คินน์หยุดชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มทอดมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตา ริมฝีปากของเธอบวมเจ่อและแดงก่ำจากรสจูบอันดุดันของเขา เรือนร่างระหงที่ไร้การปกป้องสมบูรณ์แบบทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดกึก ความรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายแล่นริ้วขึ้นมาอย่างรุนแรง "ไม่ใช่การเอาชนะ..." คินน์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักแนบชิดอยู่กับใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินลาดไหล่เนียน "แต่มันคือการทวงสิทธิ์... และการลงโทษตัวเองที่เคยโง่เง่าปล่อยผู้หญิงคนนี้ให้หลุดมือไป" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ออกมาอีก คินน์ก็ประกบจูบลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดด้วยความโหยหาที่เพิ่มเป็นเท่าตัว สัมผัสที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนดำเนินต่อไปท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันซับซ้อน... จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ขัดจังหวะห้วงเวลาอันวาบหวามนั้นลงกระทันหัน "คุณคินน์คะ... มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงคุณค่ะ... หน้าซองระบุว่าเป็นผลตรวจ... ผลตรวจดีเอ็นเอของเด็กชายธีร์ค่ะ!" คินน์ชะงักค้าง ร่างสูงผละออกจากร่างบางทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่รินรดาหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อความลับที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิต กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ