การขัดขวางของมารหัวใจ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง!* แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้กาแฟอุ่นในแก้วกระเซ็นออกมาเล็กน้อย แต่รินรดาไม่มีแม้แต่จะชายตามองหยดน้ำสีเข้มเหล่านั้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าอันนิ่งสงบเงยขึ้นสบกับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของคินน์ อัครเดโช อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งที่ในยามนี้สันกรามของเขากำลังนูนเด่นด้วยแรงขบกรามอย่างสะاردอารมณ์ "คุณกล้ามากนะริน... ที่เอาชื่อเสียงของบริษัทไปแลกกับข่าวฉาวพวกนี้!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบ บัดนี้เจือไปด้วยความเกรี้ยวกราดจนน่ากลัว คินน์โน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างค้ำโต๊ะทำงานของเธอไว้ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปแผ่ไอความกดดันออกมาจนอากาศรอบตัวราวกับจะเบาบางลง รินรดายังคงนั่งหลังตรง ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่แต้มอยู่บนริมฝีปากสีพีชช่างดูเยือกเย็นและบาดลึกเสียจนคนมองรู้สึกเจ็บแปลบในอก "ข่าวฉาวอะไรคะคุณคินน์ หรือว่าคุณกำลังร้อนรนเพราะภาพที่ดิฉันทานข้าวกับลูกค้าทางธุรกิจมันไปขัดหูขัดตา 'ใครบางคน' เข้าล่ะคะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง "อย่ามาทำเป็นไขสือ! นายกรณ์ภัทรมันไม่ได้แค่อยากร่วม2ธุรกิจกับคุณ แต่มันกำลังใช้คุณเป็นเครื่องมือเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของผม! และคุณ... รินรดา คุณก็ยอมให้มันจูงจมูกง่ายๆ เพียงเพราะอยากเอาชนะผมอย่างนั้นเหรอ!" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนรินรดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงและบุคลิกอันทรงอำนาจของเขาโอบล้อมเธอไว้ในทันที มันเป็นความใกล้ชิดที่คุ้นเคย... ใกล้ชิดจนหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างที่จะยอมจำนน "ตื่นเถอะค่ะคุณคินน์..." รินรดาเอ่ยเสียงพร่าพลางใช้มือเรียวผลักอกแกร่งของเขาออกเบาๆ ทว่ามั่นคง "ดิฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่คอยวิ่งตามคุณต้อยๆ เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ทุกก้าวที่ดิฉันเดิน ดิฉันคิดรอบคอบดีแล้วค่ะ และถ้ากรณ์ภัทรเขาจะมีแผนอะไร คุณต่างหากล่ะที่ต้องถามตัวเองว่า... ทำไมช่องโหว่ถึงได้เปิดกว้างให้คนอื่นเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราได้ง่ายดายขนาดนี้" คำพูดนั้นราวกับลูกศิษย์อาบยาพิษที่พุ่งตรงปักอกคินน์เข้าอย่างจัง ชายหนุ่มชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่เหนือซอกคอระหง ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเอื้อNนคำพูดเชือดเฉือนนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวน ทั้งโกรธ ทั้งปรารถนา และเกลียดตัวเองที่หัวใจยังคงสั่นไหวทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหวานๆ นี้ "งั้นเหรอ..." คินน์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาใกล้จนเกือบจะชิดแก้ว Xนวล "คุณคิดว่าคุณเก่งนักใช่ไหมริน... คิดว่าตัวเองบินสูงจนผมเอื้อมไม่ถึงแล้วสินะ" มือกว้างเอื้อมไปล็อกเอวบางของเธอไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อถูกดึงเข้าไปประชิดแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ความโกรธ แรงปะทะจากข่าวธุรกิจ และความหึงหวงที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นสัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อน คินน์ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับกลีบปากนุ่มทันทีอย่างเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน... แต่มันคือการลงทัณฑ์ การเรียกร้อง และการประกาศความเป็นเจ้าของที่ดิบเถื่อน รินรดาพยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบตีไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงอารมณ์ของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รสชาติของความโกรธเกรี้ยวผสมผสานกับความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้เนิ่นนานทำให้จูบนี้ทั้งวาบหวามและเจ็บปวดในคราเดียวกัน มือหนาเลื่อนขึ้นสอดเข้าใต้เส้นผมยาวสลวย บังคับให้เธอยิ่งต้องแหงนเงยรับสัมผัสที่ลึกซึ้งและวาบหวามยิ่งขึ้น รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ลมหายใจขาดห้วยเมื่อปลายนิ้วอุ่นร้อนของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าชุดทำงาน สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าไฟปรารถนาที่เธอพยายามจะดับมันลงให้มอดไหม้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ สมองของเธอกำลังกรีดร้องให้ผลักเขาออกไป แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการอ่อนระทวยแนบชิดไปกับแผงอกกว้างของเขาอย่างลืมตัว คินน์ผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น รAยตาคมปนความปรารถนาลุ่มลึกมองจ้องริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำของหญิงสาวด้วยความหลงใหล เขาไล้นิ้วโป้งเช็ดคราบลิปสติกที่เลอะเปื้อนเบาๆ ด้วยสัมผัสที่อ่อนโยนลงอย่างกะทันหัน จนรินรดาต้องหลบตา ปรับลมหายใจให้เป็นปกติเพื่อสร้างเกราะป้องกันขึ้นมาใหม่ "อย่าทำแบบนี้อีก..." รินรดาเค้นเสียงกระซิบลอดไรฟัน แม้เสียงจะสั่นพร่าเล็กน้อย "เรื่องของเรามันจบไปแล้วค่ะ คุณคินน์... คุณไม่มีสิทธิ์" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คินน์ยิ้มหยันที่มุมปาก น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "จำเอาไว้ริน... ไม่ว่าคุณจะพยายามเอาตัวไปผูกไว้กับใคร หรือคิดจะใช้เกมธุรกิจไหนมาสู้กับผม ไม่มีวันหรอกที่คุณจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือผมไปได้" ก่อนที่รินรดาจะได้ตอบโต้ประโยคอันหย่อมนั่น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาของเลขานุการส่วนตัว ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขานุการสาวหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วยความตกใจที่เห็นบรรยากาศตึงเครียด "คุณกรณ์ภัทรส่งเอกสารด่วนที่สุดมาถึงคุณรินรดา... และ... และ..." "มีอะไรก็พูดมา!" คินน์ตวาดลั่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เลขานุการสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราลับเฉพาะให้รินรดา พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "คุณกรณ์ภัทรประกาศกลางงานแถลงข่าวเมื่อครู่... ว่าเขาคือนักลงทุนลับที่อยู่เบื้องหลังการเติบโตทั้งหมดของบริษัทคุณรินรดา และ... และเขายังอ้างว่าเขากำลังจะหมั้นหมายกับคุณรินรดาในสัปดาห์หน้าเพื่อรวมกิจการอย่างเป็นทางการค่ะ!" รินรดานิ่งงั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ไม่ใช่เพราะเธอยินดีกับคำประกาศนั้น แต่เป็นเพราะเธอรู้ดีว่ากรณ์ภัทรไม่มีทางทำอะไรบ้าบิ่นขนาดนี้เว้นเสียแต่ว่า... เขากำลังเล่นเกมสกปรกเพื่อบีบให้เธอจนมุม เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนจะหันขวับกลับมามองคินน์ที่ในตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับมืดมนดำทะมึนราวกับพายุเข้า รังสีความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมจ้องมองเธอด้วยประกายไฟแห่งความหึงหวงและเลือดเย็น แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังพร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบก็ดังแทรกเข้ามาตรงประตูห้องทำงานที่เปิดค้างไว้ "คุณแม่ครับ! น้องมาร์คหิวน้ำ..." ร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมยีนส์วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างขาของรินรดา ดวงตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากผู้เป็นแม่ราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากหยักนั้น... กลับละม้ายคล้ายคลึงกับประธานหนุ่มผู้ยืนจ้องมองอยู่ตรงหน้าอย่างไร้ที่ติ คินน์ชะงักกึก ลมหายใจของเขาขาดห้วยไปในวินาทีนั้น ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อก้มลงสบตากับเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่เบื้องหน้า... เด็กชายที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กราวกับส่องกระจกเงา! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ชฎาพรายไวน์แดง" เสมอมานะคะ