คำสารภาพท่ามกลางมรสุม

“ออกไป... คินน์ ฉันบอกให้คุณออกไปจากชีวิตฉันเสียที!” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรณที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะฉีกกระชากท้องฟ้ายามค่ำคืนออกเป็นชิ้นๆ สายฝนกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่ระเบียงบ้านพักตากอากาศริมทะเลที่เธอเลือกใช้เป็นที่กบดานจนเปียกชื้นไปหมด แต่ความเย็นเยียบของสายฝนยังไม่เท่าความหนาวเหน็บที่พุ่งพล่านอยู่ในอก เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงที่บัดนี้เปียกปอนจนดูไม่ได้ กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเธอ คินน์ อัครเดโช ผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองราวกับเป็นเจ้าชีวิตของคนทั้งโลก กำลังก้มหัวให้เธอ... เขาไม่สนแม้แต่ศักดิ์ศรีที่เคยรักษาไว้เหนือสิ่งอื่นใด มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมมาเกาะกุมปลายเท้าของเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบที่เคยจ้องมองเธอด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่ผสมปนเปไปกับน้ำฝน “ริน... ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น” เสียงแหบพร่าของเขาแหวกผ่านความเงียบงัน “ต่อให้คุณจะผลักไสผมลงเหว หรือให้ผมตายอยู่ตรงนี้ ผมก็จะไม่ยอมปล่อยคุณไปอีกเป็นครั้งที่สอง” “คุณไม่มีสิทธิ์!” รินรดาตะโกนกลับ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รินไหลอาบแก้ม “สิทธิ์นั้นคุณทำลายมันไปตั้งแต่วันที่คุณโยนทะเบียนสมรสใส่หน้าฉัน วันที่คุณบอกว่าฉันไม่มีค่าพอที่จะอยู่เคียงข้างคุณ!” คินน์กระตุกยิ้มสมเพชตัวเอง แววตาของเขาเต็มไปด้วยรอยร้าวลึก เขาขยับกายเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับเรียวขาที่สั่นเทาของเธอ กลิ่นกายสะอาดของผู้ชายที่เธอเคยคุ้นเคยดีบัดนี้เจือไปด้วยกลิ่นอายของความเศร้าโศกและพายุฝน “ผมมันโง่... โง่ที่มองไม่เห็นหัวใจตัวเองจนวันที่มันกำลังจะหยุดเต้นเพราะไม่มีคุณ” เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอด้วยความรู้สึกที่ถาโถม “ให้โอกาสผมเถอะนะริน ไม่ใช่ในฐานะสามีที่เคยทำเลวกับคุณ แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมแลกทุกอย่าง... แม้แต่ลมหายใจ เพื่อให้คุณกับลูกปลอดภัย” คำว่า ‘ลูก’ กระแทกใจรินรดาจนหน้าชา เธอชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น เขารู้แล้วหรือ? หรือเพียงแค่พูดสุ่มเดา? คินน์ไม่รอช้า เขาโน้มตัวเข้าหา ลากไล้ฝ่ามือหยาบกร้านไปตามเรียวขาเนียนสวยของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นส่งกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่างของรินรดา ความโกรธแค้นที่เคยมีกลับถูกความปรารถนาลึกๆ ในใจบดบัง ร่างกายของเธอมันซื่อสัตย์เกินไป มันยังคงโหยหาสัมผัสจากเขาอย่างน่ารังเกียจ “อย่า...” เธอพึมพำ แต่ทว่าเรียวขาที่ควรจะถอยหนีกลับอ่อนแรงลง “ริน... ผมทรมานเหลือเกิน” คินน์กระซิบข้างเข่าของเธอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจุมพิตที่หน้าแข้งของเธออย่างเทิดทูนและอ้อนวอน แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอช่างร้ายกาจ มันรุนแรงพอๆ กับพายุที่กำลังถล่มอยู่ภายนอก เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เปียกชื้นของเขาเสียดสีกับเรือนร่างของเธอจนเกิดความร้อนผ่าวขึ้นมาในอากาศ เขาประคองใบหน้าของเธอด้วยสองมือ ก้มลงบดจูบริมฝีปากเธอด้วยความโหยหา มันไม่ใช่การจูบที่นุ่มนวล แต่เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยการไถ่บาป ลิ้นร้อนสำรวจโพรงปากของเธออย่างหิวกระหาย รินรดาพยายามจะขัดขืน แต่ทว่าแขนแกร่งที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่นนั้นกลับดึงเธอเข้าสู่ห้วงอารมณ์ที่คุ้นเคย เขาอุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขน เดินฝ่าสายฝนที่สาดเข้ามาในห้อง เข้าไปสู่ความอบอุ่นของห้องนอนภายใน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง เสื้อผ้าที่เปียกปอนถูกปลดเปลื้องออกอย่างรีบร้อน ผิวพรรณเปลือยเปล่าสัมผัสกันท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงฟ้าแลบที่ส่องสว่างเป็นพักๆ คินน์ปรนเปรอเธอด้วยความรักและความหลงใหลที่เก็บกดมาเนิ่นนาน ทุกสัมผัสของเขาคือคำขอโทษ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวคือคำสารภาพ รินรดาตกอยู่ในห้วงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เธอตอบสนองเขาอย่างดิบเถื่อนและเร่าร้อนไม่แพ้กัน เสียงครางกระเส่าประสานไปกับเสียงลมพายุที่บ้าคลั่งภายนอก ความสุขสมที่แลกมาด้วยความเจ็บปวดช่างแสนหวานและขมขื่นในเวลาเดียวกัน เมื่อความเร่าร้อนผ่านพ้นไป ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง คินน์นอนกอดเธอไว้แน่นในความมืด เขาจุมพิตที่หน้าผากของเธอซ้ำๆ ราวกับจะกักขังเธอไว้ในอ้อมกอดนี้ตลอดกาล “ผมจะตามหาเขาสองคนให้เจอ... ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน ผมจะปกป้องพวกเขาด้วยชีวิต” คินน์พึมพำกับความมืด รินรดานอนตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อได้ยินคำว่า ‘เขา’ ที่หมายถึงลูกของเธอ ความหวาดระแวงพุ่งขึ้นสู่ขีดสุด เธอค่อยๆ ขยับตัวออกจากอ้อมกอดของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว ร่างบางลุกขึ้นเดินโซเซไปที่กระเป๋าเดินทางของเธอที่ถูกทิ้งไว้มุมห้อง มือสั่นเทาควานหาซองเอกสารสำคัญที่เธอซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้า ทันใดนั้น แสงฟ้าแลบวาบส่องสว่างผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นว่าประตูห้องนอนไม่ได้ปิดสนิท และใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูนั้นไม่ใช่คนอื่นไกล... แต่เป็นพี่เลี้ยงที่เธอจ้างไว้ดูแลลูกน้อยที่แอบตามมาหาเธอด้วยความเป็นห่วง และในมือของพี่เลี้ยงคนนั้น คือเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้า... ถอดแบบมาจากคินน์ อัครเดโช ราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน! คินน์ที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะความเงียบ ลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองตามสายตาของรินรดาไปที่ประตู ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างขึ้นทันทีที่แสงสว่างจากฟ้าแลบเผยให้เห็นภาพเด็กน้อยตรงหน้า “ริน... นั่น... เด็กคนนั้น...” เสียงของเขาขาดห้วงไปทันที เมื่อความจริงที่เขาเฝ้าตามหามาตลอด ได้มายืนอยู่ตรงหน้าเขาในคืนมรสุมนี้เอง ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่านักอ่านทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับรินรดาในตอนถัดไปนะคะ