บทเรียนราคาแพง

"คุณคิดว่าน้ำตาไม่กี่หยด กับคำขอโทษส่งเดช จะซื้อเวลาสิบปีที่ฉันตายทั้งเป็นกลับมาได้หรือคะ คินน์?" สุ้มเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครืออย่างที่เคยเป็นในอดีต ตรงกันข้าม มันเย็นเยียบและคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง คินน์ อัครเดโช ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอในห้องชุดหรูหราที่ปิดตายจากโลกภายนอก ความเงียบงันระหว่างพวกเขามีน้ำหนักราวกับขุนเขาที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสลัวจากโคมระย้าสาดกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความสำนึกผิด ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอด้วยความเย็นชาและดูแคลน บัดนี้กลับแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง ผู้ชายที่ทั้งโลกเกรงกลัว กำลังก้มหัวลงแทบเท้าผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี "ผมไม่ได้ขอให้คุณยกโทษให้ทันทีหรอกนะ... ริน" คินน์เอמהเสียงแหบพร่า มือหนาสั่นเทาเอื้อมหมายจะแตะชายกระโปรงของเธอ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะสัมผัสเธออีกต่อไป "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณมันเลวทรามแค่ไหน การกระทำโง่ๆ ของผมในอดีต มันคือบาปกรรมที่ผมสมควรได้รับแล้ว" รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรังเกียจ ดวงตากลมโตจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่ผสม The bitter pill of memory ระหว่างความเจ็บปวดที่ตกตะกอนกับความสะใจที่ได้เห็นคนมั่นคงในเหตุผลอย่างเขา พังทลายลงไม่เป็นท่า "คุณจำวันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันได้ไหมคะ?" รินรดาเริ่มเปิดแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่น่ากลัว "วันนั้นฉันอุ้มท้องลูกของเราไว้ได้สามเดือน ฉันคุกเข่าขอร้องคุณ ขอแค่เวลาอธิบายความจริงที่คุณหลับหูหลับตาไม่ยอมฟัง... แต่คุณทำยังไงคะ? คุณผลักฉันจนล้มลงกับพื้น บอกว่าฉันเป็นผู้หญิงตบตาไร้ยางอาย และสั่งให้คนลากฉันออกไปจากชีวิตของคุณเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง!" ทุกคำพูดเปรียบเสมือนคมหอกที่พุ่งปักอกคินน์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายเจ็บแปลบราวกับมีใครเอาไฟมาแผดเผา ร่างกายสูงใหญ่สั่นสะท้อนด้วยแรงสะอื้นที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้ "วันนั้น... ลูกเกือบจะหลุดออกจากท้องฉันเพราะความใจร้ายของคุณ คินน์" หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากหางตาของรินรดา แต่มันไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ มันคือหยาดน้ำตาแห่งเพลิงแค้นที่ถูกจุดขึ้นมาเผาผลาญอดีต "คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของฉัน ทำลายความรักที่ฉันทุ่มเทให้คุณจนไม่เหลือชิ้นดี แล้ววันนี้คุณมาทำเป็นสำนึกผิด? คุณคิดว่าความรู้สึกของคนเรามันเป็นของเล่น ที่พอพังแล้วจะซ่อมได้ด้วยคำว่า 'ขอโทษ' อย่างนั้นเหรอคะ!" "ผมผิดไปแล้ว... ริน ผมมันโง่เง่าเองที่มองไม่เห็นค่าเพชรแท้ในมือ ปล่อยให้ความอิจฉาริษยาและคำโกหกของคนอื่นมาบดบังตา" คินน์พุ่งตัวเข้าโอบกอดข้อเท้าของเธอแน่น ใบหน้าซบลงกับเข่าของหญิงสาว ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน "ทำลายผมสิ จะตบ จะตี หรือจะเอาชีวิตผมไปเลยก็ได้ แต่อย่าทำหน้าตาว่างเปล่าใส่ผมแบบนี้... ผมทนไม่ได้ ริน" รินรดาก้มมองผู้ชายที่กราบกรานอยู่แทบเท้า หัวใจที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบด้วยแรงปรารถนาอันซับซ้อน ความเจ็บปวดและความเย้ายวนใจตีรวนกันจนปั่นป่วน เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางสลักเสลาของอดีตสามีขึ้นมา บังคับให้เขาต้องสบตาเธอกลับตรงๆ ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ความโกรธเกรี้ยว ความโหยหา และแรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้เปลือกนอกอันเยือกเย็น กำลังปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พิภพ "อยากไถ่บาปนักใช่ไหมคะ?" รินรดากระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีไวน์แดงยกยิ้มเย้ายวน ชวนให้ใจสั่นระทึก "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ ว่าคุณเจ็บปวดทรมานเหมือนที่ฉันเคยเจอมาตลอดสิบปีนี้มากแค่ไหน... คินน์" สิ้นคำพูด รินรดาก็กระชากคอเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาลงมาอย่างไร้ความปรานี คินน์ไม่รอช้า เขาลุกขึ้นโอบประคองร่างบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่อง สัญชาตญาณดิบเถื่อนและหิวกระหายถูกปลุกเร้าขึ้นมาภายใต้สัมผัสที่ทั้งดุดันและโหยหา ริมฝีปากหนาประกบจูบลงบนเรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้การลังเล รสจูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความเร่าร้อน และความต้องการที่จะครอบครอง รินรดาเผยริมฝีปากต้อนรับสัมผัสอันคุ้นเคยและแสนอันตรายนี้อย่างยินยอมพร้อมใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำที่ขาดหายไปนาน เสียงครางฮัมในลำคอของทั้งคู่ดังสะท้อนไปทั่วห้องนอนที่มืดมิด มือใหญ่ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างบางที่แนบชิด เนื้อผ้าชุดเดรสเข้ารูปถูกเลิกขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้การควบคุม สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลากผ่านผิวเนียนนุ่มเรียกเสียงครางหวานหูจากลำคอของรินรดา เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คินน์ปรนเปรอเธอด้วยความเร่าร้อนและนุ่มนวลผสมผสานกัน ราวกับการชดใช้และการบูชา ร่างกายของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด ความเจ็บปวดในอดีตถูกแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่แผดเผาทุกความรู้สึก ความลึกซึ้งและเย้ายวนใจในเกมรักครั้งนี้ ดึงดูดพวกเขากลับสู่ห้วงแห่งความลุ่มหลงที่ยากจะถอนตัว เนิ่นนานกว่าพายุอารมณ์จะสงบลง รินรดานอนหอบหายใจอยู่บนเตียงกว้าง แผ่นอกเปลือยเปล่ากระเพื่อมไหวตามจังหวะการเต้นของหัวใจ สายตาเธอมองเพดานห้องด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่าแต้มรอยยิ้มสะใจ ขณะที่คินน์กอดร่างเธอไว้แน่นจากด้านหลัง ใบหน้าซบอยู่กับลาดไหล่เนียนราวกับเด็กน้อยที่หวาดกลัวการสูญหาย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเงียบสงบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามมาด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงวัยเกือบขวบเศษที่คุ้นเคย "คุณแม่คะ! น้องลูคัสตื่นแล้วค่ะ หิววนมแล้วด้วย!" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อในทันที ส่วนคินน์ที่กำลังเคลิบเคลิ้มถึงกับชะงักกึก เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยกับสรรพนามและเสียงเด็กที่ลอดเข้ามาในห้องชุดส่วนตัวที่ควรจะมีแค่เขากับเธอ ก่อนที่รินรดาจะทันได้ลุกขึ้นขัดขวาง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออกโดยแม่บ้าน พร้อมกับร่างป้อมของเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดพิมพ์ทรงมาจากคินน์อย่างไร้ที่ติ กำลังกวาดสายตามองเข้ามาในห้อง และสะดุดเข้ากับร่างของประธานหนุ่มที่นั่งเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียงพอดีเป๊ะ! ดวงตากลมโตของเด็กน้อยกระพริบปริบๆ ก่อนจะเอียงคอมองหน้าคินน์ด้วยความสงสัย แล้วหันไปพูดเสียงใสแจ๋วกับมารดา "คุณแม่ฮะ... ทำไมคุณลุงหน้าตาเหมือนผมจังเลยล่ะฮะ?" -------------------------------------------------- ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่านักอ่านทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับรินรดาในตอนถัดไปนะคะ