รอยยิ้มของลูกชาย

“อย่าขยับสิคะ... เดี๋ยวจะล้มเอาได้นะ” เสียงหวานทว่าสั่นพร่าของรินรดาเอ่ยเตือน เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของ ‘คินน์ อัครเดโช’ คุกเข่าลงบนพื้นหญ้าข้างสนามเด็กเล่น เพื่อจะยื่นตัวต่อบล็อกไม้ให้เด็กชายตัวน้อยที่ชื่อ ‘น้องรินน์’ ท่าทางเงอะงะของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่เคยสั่งเป็นสั่งตายใครต่อใครได้เพียงปลายนิ้ว ตอนนี้กลับดูเกร็งไปหมด เพียงเพราะกลัวว่าสิ่งก่อสร้างเล็กๆ ในมือของเด็กชายวัยห้าขวบจะพังทลายลง คินน์ชะงักมือที่กำลังจะวางบล็อกไม้ชิ้นสุดท้าย เขาสบตาเด็กชายที่เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาซื่อใส ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนอยู่ในอก มันไม่ใช่แค่ความเอ็นดูธรรมดา แต่เป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เขารู้สึกว่าหัวใจที่เคยแห้งแล้งมาตลอดหลายปี เริ่มมีจังหวะเต้นที่ผิดแปลกไป “คุณลุงคินน์... วางตรงนี้นะครับ มันถึงจะแข็งแรง” เสียงใสๆ ของน้องรินน์เอ่ยบอกพลางจิ้มปลายนิ้วป้อมๆ ลงบนจุดที่ควรจะเป็น คินน์กลั้นหายใจ เขาค่อยๆ บรรจงวางชิ้นส่วนไม้ลงไปตามคำสั่งนั้น เมื่อบล็อกไม้ตั้งตระหง่านอย่างสมบูรณ์ เด็กน้อยก็หัวเราะออกมาอย่างร่าเริง ก่อนจะโผเข้ากอดคอเขาไว้แน่นโดยไม่มีความลังเล รินรดายืนมองภาพนั้นจากระยะไกล ความรู้สึกในใจมันตีกันจนยุ่งเหยิง ร่างบางเผลอยกมือขึ้นกุมหน้าอกซ้าย มือไม้สั่นเทา เธอจำได้ดีว่าคินน์ในอดีตนั้นเย็นชาเพียงใด เขาเคยดูถูกความรักของเธอ เคยผลักไสเธอให้ไปตายในวันที่เธออ่อนแอที่สุด แต่วันนี้... ผู้ชายที่เคยเป็นดั่งพายุร้ายกำลังกลายเป็นที่พักพิงให้ลูกชายของเธออย่างง่ายดาย “ริน...” เสียงทุ้มต่ำของคินน์เรียกชื่อเธอ ร่างสูงลุกขึ้นยืนพลางอุ้มน้องรินน์แนบไว้ที่อก แววตาของเขาที่มองมาที่เธอนั้นไม่มีความเย่อหยิ่งเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดมหาศาลที่ยากจะเอ่ยออกมา “แกชอบผม... แล้วแกก็ดูเหมือนจะผูกพันกับผมมากเลยนะริน” คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “ไม่คิดบ้างหรือว่า... บางที สายเลือดของเรามันอาจจะกำลังเรียกหากันอยู่” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอเดินเข้าไปใกล้ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความสั่นไหวในน้ำเสียง “อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยค่ะคุณคินน์ เด็กก็แค่ไร้เดียงสา ใครดีด้วยเขาก็รัก... ไม่ได้หมายความว่าเขารู้ว่าคุณเป็นใคร” “แต่ผมรู้” คินน์สวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “ผมรู้ว่ารอยยิ้มของแก... รอยยิ้มที่เหมือนกับคุณในวันที่คุณยังมีความสุข... มันคือสิ่งที่ผมไม่เคยสมควรได้รับ แต่ในตอนนี้... ผมอยากจะปกป้องมันไว้ให้ได้มากที่สุด” รินรดาชะงักไป คำพูดของเขาแทงใจดำเธอเข้าอย่างจัง ความเจ็บปวดในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบไว้เริ่มสั่นคลอน การให้อภัยที่เธอเคยวางแผนไว้ว่าจะไม่มีวันมอบให้ ดูเหมือนจะพังทลายลงเพียงเพราะความอบอุ่นที่ลูกชายของเธอได้รับจากผู้ชายคนนี้ “ถ้าคุณอยากจะไถ่บาป...” รินรดาเว้นจังหวะ “ก็ช่วยถอยห่างไปก่อนที่ความสัมพันธ์นี้จะเลยเถิดดีกว่าค่ะ ก่อนที่ความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนได้ จะทำให้ทุกอย่างพังลงไปมากกว่านี้” “ความจริง?” คินน์เลิกคิ้ว สายตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้รินรดารู้สึกใจคอไม่ดี เขาขยับเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขา “ริน... คุณคิดว่าผมไม่ได้เตรียมตัวมารับมือกับความจริงเหล่านั้นเลยหรือไง?” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็สั่นขึ้น เขาชำเลืองมองหน้าจอก่อนจะขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนจากเลขาคนสนิทที่ส่งไฟล์บางอย่างเข้ามา คินน์ไม่ได้เปิดอ่านทันที แต่เขากลับวางน้องรินน์ลงกับพื้นเบาๆ ก่อนจะกดเปิดโทรศัพท์ต่อหน้าเธอ รินรดาชะโงกหน้ามองด้วยความกังวล และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก มันคือภาพถ่ายของเอกสารฉบับหนึ่ง... ผลตรวจ DNA ที่ระบุชื่อของเขาและเด็กชายที่กำลังยืนเกาะขาเธออยู่ตอนนี้อย่างชัดเจน “คุณตรวจมันตั้งแต่เมื่อไหร่...” รินรดาพึมพำ เสียงของเธอเบาหวิวราวกับจะขาดใจ คินน์ยิ้ม... ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยแต่ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่า เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอที่กำลังตัวแข็งทื่อ “ตั้งแต่วันแรกที่ผมเห็นแววตาแก... รินรดา ถึงเวลาที่คุณจะเลิกโกหกตัวเองแล้วนะ เพราะถึงคุณจะหย่ากับผมไปไกลแค่ไหน... แต่ลูกของผม ก็ยังคงเป็นลูกของผมอยู่ดี” เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะหันไปอุ้มน้องรินน์ขึ้นอีกครั้ง แล้วเดินตรงไปยังรถหรูที่จอดรออยู่ โดยทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างท่ามกลางความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างโหดร้ายและฉับพลันที่สุด ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงอยู่เคียงข้างและร่วมเอาใจช่วยรินรดาในตอนสุดท้ายที่กำลังจะมาถึงนะคะ