เริ่มต้นใหม่ด้วยสถานะที่มั่นคง

กล่องกำมะหยี่สีแดงเข้มที่ถูกเปิดออกเผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดงาม น้ำงามราวกับหยาดน้ำค้างบนกลีบกุหลาบ ทว่าสิ่งที่สั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าประกายเพชร กลับเป็นนัยน์ตาคมกริบของผู้ชายที่เคยขึ้นชื่อว่าใจร้ายที่สุดในชีวิตของรินรดา คินน์ อัครเดโช ในยามนี้ ไม่หลงเหลือมาดประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งจองหองและถือดีคนเดิมอีกต่อไป สิ่งที่สะท้อนอยู่ในแววตาคู่นั้นมีเพียงความเว้าวอน ความเจ็บปวดจากอดีตที่ไม่อาจย้อนคืน และความหวังอันริบหรี่ที่เขากำลังเดิมพันด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี "ริน..." เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าราวกับคนใกล้หมดลมหายใจ คินน์คุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นพรมราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ ความเงียบงันระหว่างเขากลั่นตัวเป็นความกดดันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น "แต่งงานกับผมอีกครั้งนะครับ... ไม่ใช่เพราะพันธะทางกฎหมาย ไม่ใช่เพราะทายาทที่ผมพยายามจะแย่งชิงมาในอดีต... แต่แต่งงานกับผม เพราะผู้ชายคนนี้ไม่มีลมหายใจอยู่ได้ ถ้าไม่มีคุณ" รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ลำคอลงไปอย่างยากลำบาก เธอมองดูแหวนในกล่องนั้น สลับกับใบหน้าของอดีสามีที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความสำนึกผิด ความทรงจำสีเทาในวันที่เธอเคยถูกเขาผลักไสอย่างไร้เยื่อใย ไหลทะลักเข้ามาในห้วงความคิดราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก แต่วันนี้... ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนจมดิน กำลังคุกเข่าขอความเมตตาจากผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีค่า "คุณคินน์ลุกขึ้นเถอะค่ะ" รินรดาเอמהเสียงเรียบ นิ่งสงบจนน่ากลัว มือเรียวบางทั้งสองข้างประสานกันไว้แน่นบนตักเพื่อซ่อนอาการสั่นเทา "รินเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่หรือคะ ว่ากระดาษแผ่นเดียวใบนั้น กับแหวนวงนี้ มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลยในวันที่ความเชื่อใจพังทลายลงไปหมดแล้ว" "ผมรู้..." คินน์เอื้อมมือมาหมายจะกุมมือเธอไว้ แต่รินรดาชักมือหลบอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยานั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายแค่ไหน ริน... ผมมันโง่เง่า เย่อหยิ่ง และตาบอดสว่างจนปล่อยให้ผู้หญิงที่ดีที่สุดหลุดมือไป แต่โปรดให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้พิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ รักคุณ... มากกว่าชีวิตของตัวเอง" คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั้น มันหนักแน่นและจริงใจเสียจนรินรดาเกือบจะใจอ่อน ทว่าบาดแผลในอดีตมันฝังลึกเกินกว่าจะลบเลือนด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ถอยห่างจากเขาไปสองก้าว เพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัยให้กับหัวใจที่บอบช้ำ "ความรักของคุณในตอนนี้ มันมาพร้อมกับความสงสารและความรู้สึกผิดใช่ไหมคะคุณคินน์?" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม "คุณอยากชดใช้เพราะคุณรู้สึกผิดบาปที่คุณเคยทำกับริน... แต่รินไม่ได้ต้องการการชดใช้ รินต้องการความเท่าเทียม และหัวใจที่ซื่อสัตย์ ซึ่งรินไม่แน่ใจเลยว่า ผู้ชายอย่างคุณจะรักษามันไว้ได้ตลอดรอดฝั่ง" รินรดาหันหลังให้เขา ก้าวเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงราชาไม่สามารถขับไล่ความหนาวเหน็บในใจเธอให้จางหายไปได้เลย ทันใดนั้น อ้อมแขนแข็งแกร่งก็สวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างกะทันหัน ร่างสูงใหญ่แนบชิดติดแผ่นหลังบาง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างซอกคอขาวผ่อง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเร่าร้อนที่เป็นเอกลักษณ์ของคินน์ ทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล "ปล่อยค่ะคุณคินน์!" เธอพยายามขัดขืน ดิ้นรนจากพันธนาการที่แน่นหนา "ไม่ปล่อย..." คินน์กระซิบเสียงพร่าชิดใบหู ริมฝีปากร้อนผ่าวแตะลงเบื้องหลังใบหูกลีบกุหลาบอย่างแผ่วเบา จนรินรดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ถ้าคำพูดมันยังไม่ทำให้คุณเชื่อใจ ถ้าความจริงใจของผมยังไม่พอ งั้นให้ร่างกายและหัวใจของเราเป็นคนพูดแทนก็แล้วกัน ริน..." มือหนาเลื่อนมาตรึงสะโพกมนให้แนบชิดกับสรีระแกร่ง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าทำให้รินรดาลืมหายใจ สัมผัสที่คุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความโหยหาและเร่าร้อนกำลังปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนที่ทั้งสองฝ่ายพยายามกด ณ์ไว้นาน คินน์พลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันและปรารถนาอย่างล้นปรี่ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะทาบทับลงมาปิดกั้นคำปฏิเสธทั้งหมดของเธออย่างเอาแต่ใจ จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่เป็นการประกาศความเป็นเจ้าI และการเว้าวอนขอชีวิตจากคนรัก รสจูบที่ลึกซึ้ง ดุดัน และเต็มไปด้วยความโหยหา ทำให้รินรดาเผลอเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การป้องกัน เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพัน ตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาแรมปี มือเรียวที่เคยผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แรงปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้ระเบิดออกราวกับเขื่อนแตก คินน์ช้อนตัวเธอขึ้นแนบอก รินรดาใช้แขนเรียวคล้องลำคอหนาไว้โดยอัตโนมัติ ร่างบางถูกวางลงบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างนุ่มนวล ทว่าสัมผัสหลังจากนั้นกลับร้อนรุ่มและเร่าร้อนจนแทบเผาไหม้ เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่สาดส่องเข้ามาจากภายนอก ผิวเนียนละเอียดของรินรดากระทบกับสายตาที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาของคินน์ ทำให้เขาก้มลงพรมจูบไปทั่วเรือนร่างอย่างหลงใหล เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้ง ทุกสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหว คือการหลอมรวมวิญญาณและร่างกายเข้าหากันอย่างไร้รอยต่อ คินน์มอบความสุขสมที่ร้อนแรงและอ่อนหวานให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการลบเลือนความเจ็บปวดทั้งหมดในอดีตด้วยไฟรักที่โหมกระหน่ำ จนรินรดากรีดร้องชื่อเขาออกมาเบาๆ ในห้วงอารมณ์แห่งความสุขสมที่เอ่อล้นทะลัก เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ท่ามกลางความเงียบสงบที่เหลือเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ รินรดานอนซบอยู่บนอกแกร่งของคินน์ นิ้วเรียวไล้เบาๆ บนแผงอกเปลือยเปล่าที่มีรอยข่วนจางๆ จากอารมณ์รักเมื่อครู่ คินน์กอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าตื่นมาแล้วเธอจะหายไป "แต่งงานกับผมนะครับริน..." เขากระซิบซ้ำอีกครั้ง พร้อมกับจูบลงบนหน้าผากเนียนอย่างทะนุถนอม รินรดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ แนบชิดกับอกของเขา "ค่ะ... รินจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง" รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคินน์ เขาประคองใบหน้าเธอขึ้นมาจูบซับน้ำตาแห่งความตื้นตัน ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวังและอนาคตที่กำลังจะเริ่มต้นใหม่ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงใสของเด็กชายตัวน้อยที่ดังทะลุเข้ามา "คุณแม่ครับ! คุณปะป๊าบอกว่าจะพาผมไปกินไอศกรีม ทำไมประตูห้องทำงานถึงล็อคละครับ!" คินน์และรินรดาเบิกตากว้างพร้อมกันด้วยความตกใจ ร่างกายของทั้งคู่แข็งค้างในทันที นัยน์ตาของคินน์ฉายแววตื่นตะลึงระคนสับสนสุดขีด เมื่อประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันเป๊ะ... และในมือเล็กๆ นั้น กำลังถือซองเอกสารลับบางอย่างที่ร่วงหล่นลงบนพื้นพรม ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงอยู่เคียงข้างและร่วมเอาใจช่วยรินรดาในตอนสุดท้ายที่กำลังจะมาถึงนะคะ