โชคชะตาเล่นตลก

กลิ่นอายของดอกกุหลาบสีแดงเข้มเคล้าคลอไปกับกลิ่นไวน์วินเทจราคาแพงในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลสาดส่องกระทบกับชุดราตรีผ้าไหมสีนิลเข้ารูปของรินรดา ขับเน้นทรวดทรงองเอวที่เคยบอบบางให้ดูเย้ายวนและสง่างามขึ้นเป็นกอง เธอไม่ได้เป็นหญิงสาวผู้เงียบงันและยอมจำนนต่อโชคชะตาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว รินรดากวาดสายตามองไปรอบงานด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ฉาบอยู่บนริมฝีปากอิ่มสีไวน์แดง นัยน์ตาคู่สวยคมกริบซ่อนความรู้สึกไหววรมضเอาไว้ภายใต้กรอบแว่นกันแดดแฟชั่นและท่าทีเย่อหยิ่งหยด "คุณรินคะ ทางประธานกลุ่มทุนฝรั่งเศสสนใจอยากทำความรู้จักค่ะ" เสียงกระซิบจากผู้จัดการส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ "ค่ะ เดี๋ยวรินเดินไป..." เธอยังไม่ทันเอ่ยจบประโยค ร่างระหงก็ต้องชะงักฝีเท้า เมื่อบรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ความกดอากาศบางอย่างที่คุ้นเคยจนน่าสะท้านสะเทือนแล่นริ้วขึ้นมาจากฝ่าเท้า รินรดารู้สึกได้ทันที... สัมผัสที่คุ้นเคย กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย่อหยิ่งที่แผ่ออกมาจากตัวตนของคนๆ นั้น คินน์ อัครเดโช ก้าวเข้ามาในงานด้วยชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษ ร่างสูงใหญ่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดึงดูดสายตาทุกคู่ในห้องโถง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองไปรอบงาน ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของอดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าไม่มีค่าอะไรเลยในชีวิต หัวใจของรินรดากระตุกวูบ แต่วินาทีต่อมา เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสูง รอยยิ้มเย้ายวนถูกจุดประกายขึ้นบนริมฝีปาก เธอไม่ได้หลบตาเขา... เธอจ้องตอบด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายและเย้ยหยันในที คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความตกตะลึงระคนความปรารถนาอันดิบเถื่อนพุ่งพล่านขึ้นในอก รินรดาในวันนี้ช่างแตกต่างจากผู้หญิงที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้โดยไม่แม้แต่จะชายตามองหล่อนเสียด้วยซ้ำ หล่อนดูราวกับไวน์ชั้นดีที่หมักบ่มจนได้ที่ รสชาติล้ำลึก ชวนให้ลิ้มลอง และพร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้าใกล้ ร่างสูงสาวเท้าย่างสามขุมตรงเข้ามาหาเธอ ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยที่เริ่มหันมาจับจ้อง "ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำต่ำกระซิบชิดริมหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ กลิ่นกายของเขาโอบล้อมเธอไว้จนแทบไม่มีอากาศหายใจ "โลกมันแคบค่ะคุณคินน์... หรือบางที อาจจะเป็นเพราะเราสองคนยังติดค้างบัญชีอะไรบางอย่างกันอยู่ ถึงได้วนกลับมาเจอกันอีก" รินรดาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทิ่มแทงหัวใจคนฟังอย่างแนบเนียน คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างเย้ายวนภายใต้ชุดราตรีนั้นอย่างไม่ปิดบังความกระหาย "บัญชีอะไรล่ะ... เรื่องบนเตียงที่เรายังไม่ได้สะสางให้มันจบสิ้น หรือเรื่องที่คุณกล้าดียังไงถึงหนีหน้าผมไปไกลขนาดนี้?" คำพูดจาอวดดีและสายตาเร่าร้อนที่จ้องมองมาทำให้รินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วสรรพางค์กาย แม้จะเกลียดชังเขาแค่ไหน แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สัญชาตญาณความเป็นหญิงและความทรงจำวาบหวามในอดีตกำลังถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างรุนแรง ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งคู่พุ่งสูงถึงขีดสุด คินน์ฉวยโอกาสที่ผู้คนกำลังสนใจการแสดงบนเวที คว้าข้อแขนเรียวของเธอแล้วลากตัวเลี่ยงหลบเข้าไปยังระเบียงด้านนอกที่เงียบสงบและลับตาคน ลมยามค่ำคืนพัดปะทะผิวกาย แต่กลับไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มในอกลดลงเลยแม้แต่น้อย "คุณบ้าไปแล้วหรือไงคะ ปล่อยรินนะ!" เธอสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่คินน์กลับยิ่งรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอสะท้าน "ผมบ้าเพราะคุณต่างหาก ริน..." คินน์ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกกดทับมานาน นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นลุกโชนไปด้วยไฟสวาท "รู้ไหมว่าตั้งแต่คุณหย่าแล้วหายไป... ผมแทบคลั่ง คุณทิ้งร่องรอยความหอมหวานนี้ไว้ให้ผมทรมานอยู่คนเดียวได้อย่างไร" มือหนาเลื่อนขึ้นลูบไล้แผ่นหลังเนียนนอยภายใต้ชุดราตรีสัมผัสวาบหวามจนรินรดากลั้นหายใจ สมองของเธอขาวโพลนเมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาฉวยโอกาสครอบครองเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี จูบนั้นทั้งดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้น คินน์ขบเม้มริมฝีปากเธอบางเบาก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงของเธอกลับละลายหายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจปรนเปรอ สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอย ร่างกายอ่อนยวบยาบจนต้องใช้แขนเรียวโอบกอดรอบลำคอแกร่งไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกับเสียงคลื่นลมยามค่ำคืน คินน์ประคองกอดร่างนุ่มนิ่มแนบชิดติดผนังระเบียง มือหนาลูบไล้ต่ำลงมาที่สะโพกผาย บีบเคล้นความนุ่มหยุ่นอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ปลุกเร้าอารมณ์สวาทของผู้ใหญ่ทั้งสองให้โหมกระหน่ำจนยากจะควบคุม นี่คือเกมที่เขาเป็นคนเริ่ม... แต่รินรดารู้ดีว่า เธอกำลังจะทำให้เขาพ่ายแพ้ราบคาบด้วยแผนการที่เขายังไม่มีวันล่วงรู้ ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ร่างของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบในชุดสูทเด็กน่ารักคนหนึ่งก็วิ่งเตาะแตะออกมาจากมุมมืดของระเบียง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอ่ยเรียกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "มัมมี่ฮะ... คุณปู่ตามหาแล้วนะฮะ!" คินน์ชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาด ความร้อนรุ่มเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เขาก้มมองเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตนเองราวกับถอดแบบออกมาเป๊ะๆ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักนั้น... มันคือเงาของเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน และก่อนที่คินน์จะทันได้เอ่ยปากถามอะไร รินรดาก็แย่งกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ร่วงหล่นจากกระเป๋าเสื้อของเด็กน้อยขึ้นมา... มันคือผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างเด็กชายกับตัวเขาเอง ที่พับซ่อนไว้อย่างดีแต่กลับร่วงลงมาต่อหน้าต่อตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ รักค่ะ - ชฎาพรายไวน์แดง