แสงเงาที่คุ้นเคย

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นเคล้าคลอไปกับเสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาภายในคาเฟ่กึ่งแกลเลอรีสุดหรูย่านสุขุมวิท ไม่ได้ช่วยให้ความหนقเหน็บในอกของคินน์ อัครเดโช เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย สองปีเต็มแล้ว... สองปีนับตั้งแต่วันที่ใบหย่าถูกเซ็นลงนามด้วยความเย่อหยิ่งและไร้เยื่อใยของเขาเอง สองปีที่เขาต้องตื่นขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าในห้องนอนกว้างอย่างไร้ความหมาย และสองปีที่เงาของรินรดาตามหลอกหลอนเขาในทุกค่ำคืนที่แสนทรมาน ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ปล่อยให้สายตาคมกริบกวาดมองผ่านกระจกใสบานใหญ่สู่ความวุ่นวายภายนอก สมองของเขายังคงหมุนวนอยู่กับงานประชุมเครียดเมื่อช่วงเช้า กระทั่งการเคลื่อนไหวบางอย่างที่สะดุดเข้ากับหางตา ทำให้ลมหายใจของเขาชะงักกะทันหัน ที่มุมถนนฝั่งตรงข้าม ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสยาวสีเอิร์ธโทนดูสง่างามและเย้ายวนขึ้นกว่าเมื่อก่อนลิบลับ เส้นผมยาวสลวยที่เคยปล่อยตรงถูกรวบไว้ครึ่งศีรษะอย่างประณีต เผยให้เห็นลำคอระหงและเสี้ยวหน้าด้านข้างที่คุ้นเคยจนหัวใจของคินน์กระตุกวูบ *รินรดา?* สัญชาตญาณบางอย่างสั่งให้คินน์ลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโปร่งก้าวพรวดพราดผลุนผลันออกจากร้านโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเลขาธิการส่วนตัวที่กำลังรายงานเรื่องเอกสารสำคัญค้างคาอยู่ เขาสาวเท้าข้ามถนนอย่างลืมตัว สายตาคมกวาดหาเป้าหมายท่ามกลางฝูงชนที่เดินสวนกันไปมา หัวใจที่เคยด้านชากลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทิ่มแทง—วันที่เธอนั่งก้มหน้าสะอื้นบนโซฟาตัวใหญ่ วันที่เธอหอบกระเป๋าเดินออกไปจากชีวิตเขาโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง และคำพูดที่เขาเคยหยามหยันเธอไว้อย่างเจ็บแสบ "ริน!" เขารำพึงชื่อนั้นออกมาเบาหวิว เสียงของเขาจมหายไปกับเสียงเครื่องยนต์บนท้องถนน เมื่อร่างเพรียวบางนั้นหันกลับมาเสี้ยววินาทีหนึ่ง ดวงตากลมโตที่เคยมีแต่ความอ่อนแอ บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยว ทรงพลัง และเจิดจรัสจนผู้ชายอย่างเขาต้องตาพร่า รอยยิ้มที่เธอมอบให้กับชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กาย—ผู้ชายท่าทางภูมิฐานที่โอบเอวเธอไว้อย่างสนิทสนม—กรีดลึกลงมาบนกลางใจของคินน์ราวกับคมมีด ไม่ใช่แค่หน้าตาที่คล้ายคลึง ท่วงท่า การก้าวเดิน รอยยิ้ม และแม้แต่กลิ่นกายจางๆ ที่ลอยมาตามสายลมเมื่อครู่... มันคือรินรดาอย่างแน่นอน! แต่ทว่า... รินรดาภรรยาเก่าของเขาเป็นเพียงเด็กสาวผู้เงียบขรึมและเจียมตัว หล่อนไม่มีแม้แต่ความมั่นใจที่จะยืนเคียงข้างเขาในงานสังคมด้วยซ้ำ ไฉนเลยผู้หญิงคนนี้จึงดูราวกับพญาหงส์ผู้สง่างามที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนจนแทบหยุดหายใจ ชายหนุ่มกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลตีรวนขึ้นมาจุกอก ทั้งที่เขาเป็นคนผลักไสเธอไปเองแท้ๆ แต่ความคิดที่จะเห็นเธอเป็นของคนอื่นกลับทำให้เลือดในกายของเขาร้อนฉ่าราวกับถูกไฟแผดเผา คินน์เร่งฝีเท้าตามไปหมายจะคว้าข้อมือนั้นให้หลุดจากอ้อมแขนของชายแปลกหน้า แต่แล้ว ฝูงชนจำนวนมากก็กรูเข้ามาขวางกั้นระหว่างเขากับเป้าหมายราวกับจงใจกลั่นแกล้ง เสียงรถยนต์บีแตรลั่นสนั่นถนน สติของเขาถูกดึงกลับมาเมื่อเกือบจะถูกมอเตอร์ไซค์พุ่งชน "บ้าเอ๊ย!" คินน์สบถออกมาอย่างหัวเสีย นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองไปข้างหน้า แต่ร่างของหญิงสาวและชายคนนั้นได้หายลับเข้าไปในตัวอาคารคอมเพล็กซ์หรูฝั่งตรงข้ามเสียแล้ว ความรู้สึกกระวนกระวายใจเล่นงานเขาอย่างหนัก คินน์ไม่ยอมแพ้ เขากดโทรศัพท์หาคนสนิททันทีเพื่อสั่งการเสียงเข้มด้วยความร้อนรน "เช็คกล้องวงจรปิดของโซนนั้นทั้งหมดเดี๋ยวนี้! ผมต้องการรู้ว่าผู้หญิงที่ใส่เดรสสีเบจเมื่อครี้... เดินทางไปไหนต่อกับใคร!" ตัดขาดจากโลกภายนอก ลึกลงไปในห้องสูทวีไอพีของโรงแรมหรูอีกแห่งที่ไม่ไกลกันนัก รินรดากำลังยืนมองภาพเหตุการณ์ความวุ่นวายผ่านกระจกใสบานสูงด้วยรอยยิ้มเยርที่มุมปาก หญิงสาวหมุนแก้วไวน์สีแดงฉานในมือช้าๆ ปล่อยให้รสชาติฝาดหวานบาดคอไหลผ่านลำคอระหง ความเจ็บปวดในอดีตที่คินน์เคยฝังไว้ในใจเธอ บัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดแล้ว เธอดึงสายตากลับมามองร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยขวบเศษที่กำลังวิ่งเล่นหัวเราะร่าอยู่บนพรมหนานุ่ม ดวงตากลมโตแก้มป่องและคางรั้นที่ถอดแบบมาจากบิดาผู้เย่อหยิ่งคนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน ทำให้หัวใจของคนเป็นแม่ทั้งอิ่มเอมและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน "คุณแม่ขา... น้องไปร์ทอยากทานสตอเบอร์รีค่ะ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยเรียกพร้อมกับวิ่งเข้ามาซบที่เรียวขาเนียน รินรดาย่อตัวลงโอบกอดลูกชายสุดที่รักแนบอก สัมผัสอุ่นละมุนของเลือดเนื้อเชื้อไขช่วยปัดเป่าความกังวลทั้งหมดให้ปลิวหายไป *คินน์... คุณกำลังตามหาเงาของฉันสินะคะ* รินรดากระซิบกับตัวเองในใจ นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววท้าทายอย่างเด็ดเดี่ยว *แต่ต่อให้คุณพลิกแผ่นดินหา หรือเอาสิทธิ์ทั้งหมดมาบีบบังคับ... คุณก็ไม่มีวันได้แตะต้องลูกชายของเราเด็ดขาด* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน รินรดายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง จัดชุดเดรสให้เข้ารูปเรียบร้อย เธอหันไปส่งสัญญาณให้พี่เลี้ยงพาเด็กน้อยเข้าไปพักในห้องด้านใน ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปเปิดประตูด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ทว่า... ทันทีที่บานประตูเปิดออก แสงไฟสลัวจากทางเดินด้านนอกสาดกระทบเข้ากับใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญ ลมหายใจของเธอก็สะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความโหยหาที่อัดแน่นมานานนับปีของ **คินน์ อัครเดโช** ที่ยืนจ้องมองเธออยู่ตรงหน้า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ รักค่ะ - ชฎาพรายไวน์แดง