กฎ 5 ข้อที่ห้ามแหก

“จะเก็บของหรือจะเก็บกระเป๋า? เลือกเอาสักอย่างก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเรียกตำรวจมาลากคอคุณออกไปจากบ้าน” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของมีนดังขึ้นกลางโถงรับแขก กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วอ่อนที่ติดตัวเขามาแทบจะจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นอายของสงครามเย็น ธันวายืนกอดอกพิงผนังไม้สักเก่าแก่ สายตาคมปลาบจ้องมองร่างบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวโปรดอย่างถือดี “ตำรวจกับบ้านอริเนี่ยนะ? เธอช่วยใช้สมองส่วนที่เหลือคิดหน่อยสิมีน ว่าถ้าเรื่องถึงตำรวจ เราสองคนจะ ‘บันเทิง’ กว่าเดิมแค่ไหน” ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความนิ่งจนน่าหมั่นไส้ เขาไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน ราวกับว่าการยืนอยู่ตรงนี้คือพื้นที่ปลอดภัยที่เขาสามารถยึดครองได้โดยไม่ต้องขออนุญาต มีนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปรียบเสมือนเสียงเตือนภัยของระเบิดเวลา เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือบรรจงแกมประชดประชันขึ้นมาโบกไปมาในอากาศ “โอเค งั้นในเมื่อเราต้องเป็น ‘รูมเมท’ จำเป็นกันไปอีกสักพัก ฉันก็มีกฎเล็กๆ น้อยๆ มานำเสนอ... หวังว่าคนเนี้ยบแบบคุณจะทำตามได้นะ เพราะถ้าไม่... คุณก็แค่ไสหัวไปนอนนอกรั้วบ้านซะ” เธอยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้เขา ธันวารับไปอ่าน สายตาไล่ไปตามตัวอักษรที่เขียนด้วยปากกาสีชมพูสะท้อนแสง ความเงียบเริ่มปกคลุมห้องรับแขก มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ดูเหมือนจะสอดประสานกันอย่างไม่เต็มใจ **กฎ 5 ข้อ ที่ธันวาต้องจำให้ขึ้นใจ:** 1. **ห้ามเข้าใกล้โซนเปียโน:** เพราะเสียงดนตรีของคุณมันทำให้ต้นไม้ในบ้านฉันเหี่ยวเฉา (แม้ความจริงคือฉันแค่ขี้เกียจฟังเพลงคลาสสิกที่แสนน่าเบื่อของคุณ) 2. **ห้ามใช้เครื่องชงกาแฟก่อนได้รับอนุญาต:** อุปกรณ์ระดับเทพพวกนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับ ‘คนหยาบ’ ที่ชงกาแฟรสชาติเหมือนน้ำล้างเท้ากิน 3. **ต้องแต่งตัวให้มิดชิด:** ฉันเป็นคนสายตาดีเกินไป และฉันไม่ชอบเห็นผิวหนังของอริในระยะประชิด มันทำให้เจริญอาหารน้อยลง 4. **ห้ามพูดจาเชิงสั่งสอน:** ถ้าอยากสอน ก็ไปเปิดโรงเรียนสถาปนิกที่อื่น ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาชี้นิ้วสั่งใครได้ 5. **ห้ามยิ้มให้ฉัน:** รอยยิ้มของคุณมันน่าหมั่นไส้เกินกว่าที่ฉันจะทนมองได้เกิน 3 วินาที ธันวาอ่านจบแล้วก็นิ่งไปนาน เขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่กำลังเชิดคางรอฟังคำคัดค้านด้วยแววตาเป็นประกาย เหมือนลูกแมวที่เตรียมเล็บไว้ข่วนเต็มที่ “ข้อ 5 นี่ดูจะยากที่สุดนะ” ธันวาเอ่ยขึ้นพร้อมขยับตัวเข้าใกล้มีนจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ “เพราะถ้าฉันไม่ยิ้ม แล้วเธอจะเอาอะไรไปทำลายความมั่นใจตัวเองล่ะ?” “ว้าย! ถอยไปเลยนะ นี่มันกฎข้อ 6 หรือเปล่าที่ยังไม่ได้เขียน!” มีนรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนจนโซฟาแทบคว่ำ เธอถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะวางแจกันจนมันสั่นไหว “กฎน่ะ... มีไว้ให้คนอย่างเธอแหก แต่สำหรับฉัน...” ธันวาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำจนหัวใจคนฟังเต้นผิดจังหวะ “ฉันไม่ชอบทำตามกฎของใครหรอกนะ โดยเฉพาะกฎของอริ” “หลงตัวเองชะมัด!” มีนพยายามตั้งสติ ผลักอกกว้างของเขาออก แต่ดูเหมือนกำแพงกล้ามเนื้อของเขามันแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะเขยื้อนได้ “เอาล่ะ มีน” ธันวาเปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาเย่อหยิ่งดังเดิม เขาส่งกระดาษคืนให้เธอ “ฉันยอมรับกฎพวกนี้ก็ได้ แต่ขอเพิ่มเงื่อนไขข้อเดียว...” “อะไร?” มีนถามเสียงแข็ง “ถ้าวันไหนฉันเผลอทำตามกฎข้อ 5 ไม่ได้... เธอต้องเป็นคนเลี้ยงมื้อเย็นฉันตลอดไปหนึ่งอาทิตย์” “ฝันไปเหอะ!” มีนหมุนตัวหนีหวังจะเข้าครัว แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะพ้นขอบประตู เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความบางอย่างที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ เธอกวาดสายตาไปเห็นข้อความนั้นเข้าพอดี *‘ไอ้ธัน... ไอ้พวกแก๊งชงมันบอกว่าแผนซ้อนแผนที่แกวางไว้กับยัยมีนกำลังไปได้สวย เตรียมตัวเซอร์ไพรส์คืนนี้ได้เลย’* มีนชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นแรงด้วยความสับสน ‘แผนซ้อนแผน?’ ‘เซอร์ไพรส์?’ เธอค่อยๆ หันกลับมามองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น และในวินาทีนั้นเอง ธันวาก็หันมาสบตาเธอพอดี เขายกยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “จะไปไหนล่ะ... เรายังตกลงเรื่องมื้อเย็นกันไม่เสร็จเลยนะ” เขาก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับที่โทรศัพท์ของเธอเองก็สั่นรัวขึ้นมา ข้อความจากเพื่อนสนิทเด้งขึ้นมาอีกหนึ่งฉบับ *‘มีน! แกห้ามหลงกลไอ้ธันเด็ดขาดนะเว้ย มันไม่ได้มาพักบ้านแกเพราะไม่มีที่ไป แต่มันมาเพื่อ...’* ข้อความถูกตัดจบลงแค่นั้นเมื่อหน้าจอมีนดับลงเพราะแบตเตอรี่หมดเกลี้ยงท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจคนอ่านจนแทบหยุดหายใจ ฝากติดตามตอนต่อไปนะคะว่าความลับที่ถูกตัดจบไปนั้นคืออะไร น้ำผึ้งหยดแรกจะพาทุกคนไปไขปมที่เริ่มจะวุ่นวายกว่าที่คิดค่ะ!