บ้านพักหลังนี้มีเจ้าของ

“จ่ายเงินจองบ้านไปแล้วสามหมื่น แต่ทำไมหน้าประตูนี่ถึงมีชื่อเจ้าของเป็นชื่อ ‘ไอ้ตัวแสบ’ ที่ฉันเกลียดเข้าไส้ล่ะ!” เสียงตวาดแผ่วพร่าของธันวาดังขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่นกระทบฝั่งที่เริ่มแปรปรวนตามอารมณ์คนพูด มือหนาที่ถือบัตรคีย์การ์ดสั่นเทาด้วยความเดือดดาล เขาถ่อสังขารขับรถมาถึงบ้านพักตากอากาศสุดหรูที่จองไว้ผ่านเอเจนซี่ลึกลับ หวังจะมาพักผ่อนจากโปรเจกต์นรกแตก แต่ดูเหมือนชะตาจะเล่นตลกเมื่อป้ายไม้แกะสลักหน้าบ้านกลับเขียนชื่อที่เขาคุ้นเคยจนอยากจะลบมันทิ้งด้วยฝ่าเท้า... *‘บ้านมีนมีสุข’* บ้าที่สุด! เขาจำลายมือหวัดๆ ที่สลักอยู่บนป้ายนั้นได้แม่นยำ มันคือลายมือของ ‘มีน’ อดีตคู่ปรับสมัยมหาวิทยาลัยที่เคยเอาคืนเขาด้วยการแอบเปลี่ยนไฟล์พรีเซนต์งานจนเขาเกือบเรียนไม่จบ ปึก! ธันวาตัดสินใจผลักประตูเข้าไปโดยไม่รอการอนุญาต กลิ่นอายความหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และเบียร์คราฟต์ที่คุ้นเคยโชยเข้าปะทะจมูก ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับร่างโปร่งของใครบางคนที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องโถงกว้าง เจ้าของร่างนั้นสวมเสื้อเชิ้ตฮาวายสีฉูดฉาดจนแทบแสบตา ขาเรียวยาวพาดอยู่บนพนักพิง แถมยังกำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเหมือนไม่ได้สะทกสะท้านกับการบุกรุกของแขกไม่ได้รับเชิญ “โทษนะ... นี่มันบ้านพักเช่า หรือบ้านรวมญาติมิตรภาพล่มสลายกันแน่” ธันวากระแทกกระเป๋าเดินทางลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น แต่คนที่นอนอยู่กลับแค่ขยับแว่นกันแดดลงมามองด้วยสายตากวนประสาทที่ธันวาเกลียดที่สุดในโลก “อ้าว... นึกว่าลมอะไรหอบเอาสถาปนิกหน้านิ่งมาถึงนี่” มีนยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักโซฟาพลางหัวเราะหึๆ ในลำคอ “จองผ่านแอปฯ ไหนล่ะพ่อคุณ ถึงได้หลงมาถึงถิ่น ‘เจ้าของ’ แบบนี้” “ไอ้มีน! นี่แกหลอกปล่อยเช่าบ้านตัวเองผ่านเอเจนซี่เหรอ? แกต้องการอะไร!” ธันวาพุ่งตัวเข้าไปประชิดโซฟา จ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้กลายเป็นจุณ “ใจเย็นน่า... กลิ่นความโกรธมันแรงจนฉันเวียนหัวแล้วเนี่ย” มีนเหยียดยิ้มกว้างเผยให้เห็นลักยิ้มที่ชวนให้คนมองรู้สึกอยากจะข่วนหน้าให้หายแค้น “ฉันก็แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศคนเช่าบ้าง ปกติเจอแต่ฝรั่งสูงวัย แต่นี่... ได้เจอคนคุ้นเคยอย่างนาย ก็ถือว่าเป็นกำไรชีวิตไม่ใช่หรือไง?” “กำไรชีวิตบ้านแกสิ! ฉันจองมาเพื่อพักผ่อน ไม่ใช่มาประสาทแดกกับแก!” “งั้นก็ดีเลย” มีนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้คนทั้งคู่ยืนเผชิญหน้าจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน มีนก้าวเท้าเข้ามาหาธันวาช้าๆ จนหลังของอีกฝ่ายชนเข้ากับชั้นวางของติดผนัง “ถ้าอยากพักผ่อน นายก็ต้องทำตามกฎของเจ้าของบ้านนะคุณสถาปนิก” นิ้วเรียวของมีนยกขึ้นแตะปลายคางธันวาเบาๆ เป็นเชิงหยอกเย้า แต่สายตากลับจริงจังจนธันวาทำตัวไม่ถูก “กฎข้อแรก... ห้ามทำหน้ายักษ์ใส่เจ้าบ้าน ไม่อย่างนั้นฉันจะไล่นายออกไปนอนรับลมทะเลข้างนอกนั่นแทน” ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปจนเขาสามารถเห็นสีหน้ายียวนที่แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่เขาไม่เคยอ่านออก “ไอ้คนนิสัยเสีย... ถอยไปเดี๋ยวนี้” “ไม่ถอย...” มีนตอบกลับหน้าตาย แถมยังขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกัน “แถมจะบอกอะไรให้รู้ไว้นะ ธันวา... บ้านหลังนี้จองยากมาก นายโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้นอนห้องเดียวกับฉันน่ะ” “ห้องเดียว? ฉันจองห้องวีไอพีเดี่ยวๆ!” “อ๋อ... ห้องนั้นเครื่องปรับอากาศพังพอดีเลยว่ะ สงสัยต้องแชร์ห้องกับฉันไปพลางๆ ก่อนนะ... หรือถ้ากลัวแพ้ทางคนขี้อ้อนอย่างฉัน ก็บอกได้นะ เดี๋ยวฉันจะใจดี ‘ดูแล’ ให้เป็นพิเศษจนนายลืมไม่ลงเลยล่ะ” ธันวารู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นหน้า ทั้งโกรธทั้งอับอายจนพูดไม่ออก ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากด่ากลับ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของมีนก็ดังขึ้น มีนผละออกไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าที่เคยยียวนเปลี่ยนเป็นฉงน ก่อนจะค่อยๆ ระบายยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยแล้วชูหน้าจอให้ธันวาดู ข้อความจากกลุ่มแชต ‘แก๊งจอมชง’ เด้งขึ้นมาหรา... *‘ไอ้มีน! แผนการเป็นไงบ้างวะ? ธันวาไปถึงบ้านหรือยัง? อย่าเพิ่งรีบเฉลยนะว่าพวกเราเป็นคนดึงนายมาติดกับ! ปล่อยให้มันงงไปก่อนว่าจองบ้านผิดหรือผีบังตา!’* มีนเงยหน้าขึ้นมองธันวาที่เบิกตากว้างด้วยความช็อก ก่อนจะขยิบตาให้หนึ่งทีอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด “อ้าว... ดูเหมือนฉันจะไม่ได้เป็นเจ้าของบ้านที่นาย ‘บังเอิญ’ มาเจอด้วยตัวเองซะแล้วสิ... สงสัยเราสองคนต้องคุยกันยาวเลยนะ... ธันวา” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวความรักสุดปั่นของธันวาและมีนนะคะ น้ำผึ้งหยดแรกจะตั้งใจรังสรรค์ทุกตอนให้ดีที่สุดเลยค่ะ!