กับดักความทรงจำ

กลิ่นฟอร์มาลีนจาง ๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นอายความอับชื้นยามค่ำคืนภายในห้องชันสูตรศพ แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลสสตีล ร่างนั้นเงียบงัน ทว่ากลับซ่อนเร้นเรื่องราวที่พร้อมจะกรีดแทงหัวใจของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ให้แหลกสลายได้ทุกเมื่อ รวิศยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าศพปริศนา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องไปยังผิวหนังบริเวณหัวไหล่ของผู้ตาย รอยสักรูปงูอุโบสถลื้อเลื้อยพันกิ่งไม้โบราณ ลวดลายนั้นถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยหมึกสีดำสนิทที่ซึมลึกเข้าสู่ชั้นผิวหนัง ทุกเส้นสายและองศาการขดตัวของมันไม่ได้เป็นเพียงแค่วิถีแห่งศิลปะบนเรือนร่าง แต่มันคือ "รหัส" ที่เคยถูกฝังไว้ในซอกหลืบความทรงจำอันมืดมิดของเขาเอง ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนวาบเข้ามาในหัว สมองของแพทย์นิติเวชหนุ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้กองเอกสารและคดีฆาตกรรมนับร้อย กลับพรั่งพรูขึ้นมาดั่งกระแสน้ำวนที่พร้อมจะกลืนกินสติสัมปชัญญะ กลิ่นอายของความสูญเสียและเสียงกระซิบในคืนวันนั้นสะท้อนก้องในโสตประสาท จนปลายนิ้วที่สวมถุงมือยางสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว "คุณหมอรวิศคะ..." เสียงนุ่มทุ้งแต่หนักแน่นดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง มนตราก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าแผ่วเบา ร่างระหงในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเข้มหยุดยืนอยู่เคียงข้างเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเหลือบมองสีหน้าซีดเผือดของชายหนุ่ม เธอไม่ได้เอ่ยถามคำถามโง่ๆ อย่างการแสดงความห่วงใยแบบคนทั่วไป เพราะเธอดำดิ่งลงมาในกระแสความคิดของเขาได้ดีกว่าใคร "คุณกำลังเห็นมันใช่ไหมคะ... ภาพในอดีตที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยรอยสักพวกนั้น" มนตราเอ่ยเบาๆ น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความระมัดระวังราวกับกำลังเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางเฉียบ รวิศสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติอันกระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เขากลบเกลื่อนความสั่นไหวในแววตาด้วยมาตร ฐานอันเย็นชาที่เคยชิน ทว่าความเงียบที่เขาทิ้งไว้ก่อนจะตอบกลับนั้นยาวนานกว่าปกติ "ความทรงจำบางอย่าง... ไม่ควรถูกขุดคุ้ยขึ้นมาพบแสงสว่างอีกครั้ง โดยเฉพาะเมื่อมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น" รวิศเอ่ยเสียงเรียบ แต่กรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนบ่งบอกว่าเขากำลังต่อสู้กับพายุอารมณ์ภายในอย่างหนัก "แต่บางที... ความจริงก็ไม่ได้สนใจหรอกนะคะว่าคุณจะพร้อมรับมือกับมันหรือเปล่า" มนตราก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษโบราณจากตัวเธอช่วยดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง ดวงตาคู่คมของนักมานุษยวิทยาสาวสำรวจลวดลายบนร่างผู้ตายอย่างพิจารณา "รอยสักนี้ไม่ใช่ศิลปะร่วมสมัย เส้นสายของมันใช้เทคนิคการสักแบบโบราณที่สูญหายไปแล้ว... แบบเดียวกับสัญลักษณ์ในบันทึกตระกูลของคุณที่เคยถูกเผาทำลายในคืนนั้น" คำพูดของเธอราดรดลงบนกองไฟแห่งความลับที่รวิศพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต แววตาสีเทาของแพทย์หนุ่มไหววูบเป็นประกายความโกรธเจือความหวาดกลัว เขาหันขวับมาจ้องหน้าเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งดึงดูดและผลักไสในคราเดียวกัน "คุณรู้อะไรมาอีก มนตรา?" เสียงของเขาต่ำลึกและอันตราย "ฉันรู้แค่ว่า ผู้ตายคนนี้ไม่ได้บังเอิญตาย และรอยสักบนตัวเขาก็กำลังบอกเราว่า... คนที่ฆ่าเขา รู้จักคุณดีกว่าที่คุณคิดค่ะ" มนตราตอบกลับทันควัน ดวงตาไม่หลบเลี่ยงความกดดันจากเขาแม้แต่น้อย เคมีระหว่างคนทั้งสองอัดแน่นไปด้วยแรงปะทะทางความคิดและความดึงดูดที่ยากจะต้านทานในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ รวิศกรามกระตุก เขาก้มลงมองศพตรงหน้าอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปสัมผัสรอยสักบนผิวหนังเย็นเฉียบนั้นเพื่อตรวจพิเคราะห์ทางนิติเวช แต่ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสลงไป อุณหภูมิรอบตัวราวกับดิ่งวูบลง ความรู้สึกกดดันแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง ภาพในอดีตที่เลือนรางกลับชัดเจนขึ้นราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เสียงหัวเราะของใครบางคนในคืนฝนตก และรอยแผลเป็นที่ฝังรากลึกในจิตใจ ทันใดนั้นเอง เสียงกริ่งเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยของห้องชันสูตรก็ดังขึ้นกะทันหัน แสงไฟนีออนกะพริบไหวแล้วดับวูบลง เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องสลับไปมา บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นความระทึกขวัญในพริบตา รวิศและมนตราสบตากันโดยไม่ต้องเอื้อnคำใด ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ประตูห้องชันสูตรทีละน้อย... ทีละน้อย... พร้อมกับบานประตูห้องที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้าในความมืดมิด แล้วร่างเงาทะมึนของใครบางคนก็ก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาฮู้ด... ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับรอยสักบนศพตรงหน้า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดและปมปริศนานี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ