ซีนแรกที่พังไม่เป็นท่า

“ถ้าคุณยังอ่านบทไม่ออกว่าทำไมตัวละครนี้ถึงต้องตาย ผมแนะนำให้คุณไปสมัครเรียนการแสดงอนุบาลใหม่เถอะครับอคิณ กองถ่ายนี้ต้องการนักแสดง ไม่ใช่ไม้ประดับที่เอาไว้เดินโชว์หน้าหล่อๆ ไปวันๆ” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบของคีย์ ธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของสตูดิโอขนาดใหญ่ที่เพิ่งเริ่มเดินกล้องวันแรก ประโยคนั้นคมกริบราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนความรู้สึกของทีมงานนับสิบชีวิต ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของใบหน้ากวนประสาทที่กำลังยืนอยู่กลางเซต อคิณ วีรโชติ ไม่ได้สะทกสะท้าน เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้รอยยิ้มมุมปากที่ดูแคลนความโกรธของอีกฝ่ายเบ่งบานอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินก้าวเข้ามาหาโปรดิวเซอร์หนุ่มที่ยืนกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง “แล้วถ้าผมบอกว่าผมอ่านบทมาดีแล้ว แต่บทของคุณมันเขียนมาให้ตัวละครนี้เป็นคนงี่เง่าที่ทำตัวไม่มีเหตุผลล่ะครับคุณคีย์? หรือว่าคนสมบูรณ์แบบระดับคุณ จะยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองเขียนบทห่วยแตก?” “หุบปาก” คีย์ขยับตัวเข้าประชิดอคิณ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว จนอคิณสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่แฝงความขรึมและกดดันแบบเดียวกับเจ้าของมัน คีย์ก้มลงมองใบหน้าของนักแสดงนำด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล “ในกองถ่ายของผม คำสั่งของผมคือกฎ ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็เชิญถอดชุดแล้วออกไปจากที่นี่ซะ” “ผมก็อยากออกนะ แต่สัญญาที่เซ็นไว้มันบังคับให้ผมต้องทนเห็นหน้าคนไร้หัวใจอย่างคุณไปอีกหลายเดือน” อคิณโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูคีย์ น้ำเสียงที่เคยยียวนกลับทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของคีย์สะดุดไปเสี้ยววินาที “คุณกลัวอะไรอยู่ครับ? กลัวว่าถ้าผมเล่นดีเกินไป คุณจะคุมผมไม่ได้... หรือกลัวว่าใจของคุณเองจะสั่นเวลาที่ผมเข้าหา” คีย์ผลักอกคนตรงหน้าออกแรงๆ สันกรามของเขานูนเด่นจากการขบฟันแน่น เขาเกลียด... เกลียดดวงตาคู่นั้นที่ดูเหมือนจะอ่านเขาออกทะลุปรุโปร่ง และยิ่งเกลียดสัมผัสที่อคิณจงใจทิ้งไว้บนไหล่ของเขาเมื่อครู่ “เริ่มถ่ายใหม่” คีย์หันไปตะโกนสั่งทีมงานโดยไม่หันกลับไปมองอคิณ “และคราวนี้ ถ้ายังเล่นแข็งเป็นท่อนไม้แบบนี้อีก ผมจะสั่งคัตจนกว่าสตูดิโอจะพังไปข้าง!” การถ่ายทำดำเนินไปอย่างดุเดือด ทุกฉากที่คีย์สั่งคือสงครามประสาท เขาจงใจสั่งให้ถ่ายทำซีนอารมณ์ซ้ำไปซ้ำมา จนนักแสดงคนอื่นเริ่มเหนื่อยล้า แต่อคิณกลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาสามารถเล่นได้สมบูรณ์แบบตามสั่งในทุกรอบ ราวกับกำลังปั่นหัวคีย์ด้วยความสามารถของตัวเอง จนกระทั่งซีนสำคัญในห้องมืด... “คุณต้องผลักเขาลงไปที่โซฟา แล้วแสดงความโหยหามากกว่านี้” คีย์ตะโกนบอกผ่านลำโพงขณะจ้องมองมอนิเตอร์ อคิณที่อยู่ในชุดสูทสีเข้มเดินเข้าไปหาคู่แสดง แต่ในจังหวะที่ต้องลงมือ เขาเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน อคิณคว้าข้อมือคีย์ที่ยืนคุมงานอยู่ข้างกล้องแล้วกระชากร่างโปร่งนั้นเข้ามาในเฟรมกล้อง ท่ามกลางเสียงอุทานของทีมงานที่ดังระงม “คุณทำอะไร!” คีย์ตวาด เสียงสั่นด้วยความโกรธที่ถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว “ก็คุณบอกว่าอยากได้ความโหยหาไม่ใช่เหรอครับ?” อคิณไม่ปล่อยข้อมือของโปรดิวเซอร์หนุ่ม เขาดันคีย์จนแผ่นหลังไปกระแทกกับผนังห้องสตูดิโอ กักขังอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่ง “ถ้าจะสั่งคนอื่น คุณก็ต้องลองเป็นคนถูกสั่งดูบ้าง... คีย์ ธันวา” จังหวะหัวใจของคีย์เต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความโกรธอย่างที่เขาบอกตัวเอง แต่มันคือความรู้สึกหวาดหวั่นที่พุ่งพล่านเมื่อเงาของอคิณทาบทับลงมาปิดกั้นแสงไฟ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางประตูทางเชื่อม ทุกสายตาหันไปมองเป็นตาเดียว ชายในชุดสูทสีดำสนิทที่คีย์เพิ่งเห็นเมื่อคืน กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังชมภาพยนตร์เรื่องโปรด “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับคุณโปรดิวเซอร์” ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีวันไปถึงดวงตา “แต่ผมว่าสิ่งที่ค้างคาจากเมื่อสามปีก่อน มันควรจะได้รับการสะสาง ในวันที่คุณพร้อมที่สุด... ไม่ใช่ในกองถ่ายที่วุ่นวายแบบนี้” คีย์นิ่งงัน เลือดในกายเย็นเฉียบเมื่อตระหนักว่าอดีตที่เขาพยายามฝังกลบ กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้งในวินาทีที่เขากำลังอ่อนแอที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวนี้ครับ - เมทริกซ์ซีโร่