กฎเหล็กของกองถ่าย

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ชีวิตนักแสดงดาวรุ่งของคุณพังไม่เป็นท่าก่อนเปิดกล้อง ก็หุบปากแล้วเซ็นชื่อลงไปในเอกสารนั่นเสีย อคิณ” เสียงของคีย์ ธันวา เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกที่ถูกบดขยี้ในแก้ววิสกี้ เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องประชุมที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิวเป็นเพื่อน คีย์ผลักกระดาษแผ่นหนึ่งไปตรงหน้าชายหนุ่มที่นั่งเยื้องออกไป—อคิณ วีรโชติ อคิณไม่ได้มองเอกสารนั้นแม้แต่น้อย เขากลับจ้องมองแววตาที่เต็มไปด้วยความพยายามจะปิดกั้นความรู้สึกของโปรดิวเซอร์หนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาพราวระยับ มุมปากของเขากระตุกยิ้มอย่างไม่เกรงกลัว “กฎเหล็กห้าข้อเหรอครับ?” อคิณอ่านหัวข้อในกระดาษด้วยน้ำเสียงล้อเลียน “ห้ามมีความสัมพันธ์ส่วนตัวในกองถ่าย, ห้ามวิจารณ์บทที่อนุมัติแล้ว, ห้ามสายเกินห้านาที... ดูเหมือนคุณจะกลัวผมมากเลยนะ คีย์” “ผมกลัวความผิดพลาด” คีย์ตอบโดยไม่หลบสายตา มือที่ถือปากกาเผลอบีบแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดนูน “และผมก็เกลียดคนที่ไม่รู้จักวางตัวในพื้นที่ทำงาน” อคิณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับคีย์เหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของอคิณรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของคีย์จนลมหายใจของอีกฝ่ายติดขัด “คุณรู้ไหมว่าทำไมคนเราถึงต้องสร้างกฎขึ้นมา... ก็เพื่อเอาไว้ให้คนอย่างผมทำลายมันยังไงล่ะครับ” คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงประโยคบอกเล่า แต่มันคือคำประกาศสงคราม อคิณหยิบปากกาจากมือของคีย์ไปอย่างถือวิสาสะ นิ้วของเขาจงใจลากผ่านปลายนิ้วของคีย์ แตะสัมผัสความอบอุ่นที่พยายามจะรักษาความเป็นมืออาชีพเอาไว้ คีย์ชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก แต่นั่นไม่ได้ทำให้อคิณสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย “ข้อแรก... ห้ามมีความสัมพันธ์ส่วนตัว” อคิณทวนคำพลางเขียนเครื่องหมายกากบาทตัวใหญ่ทับลงบนหัวข้อนั้น “ผมว่าเรามาเริ่มที่ข้อนี้ก่อนดีไหม? ในเมื่อตอนนี้ไม่มีใครอยู่ และผมก็ไม่คิดว่าการทำความรู้จัก ‘ตัวตน’ ของโปรดิวเซอร์ให้ลึกซึ้งกว่าเดิม จะทำให้นักแสดงอย่างผมเสียสมาธิหรอกนะ” “คุณมันบ้า อคิณ” คีย์กัดฟันพูด “บ้าเพราะรู้ทันคุณน่ะเหรอ?” อคิณยันตัวขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาบดบังแสงไฟเหนือหัวจนใบหน้าของคีย์ตกอยู่ในความมืดมิดครึ่งซีก “อดีตของคุณมันกำลังตะโกนออกมาจากแววตานั่น คีย์... คุณกลัวว่าถ้าเราใกล้ชิดกันเกินไป ความลับที่คุณพยายามฝังกลบเอาไว้จะถูกขุดขึ้นมาใช่ไหม?” คีย์ชะงัก ลมหายใจของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เขาลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคนตรงหน้าเพื่อรักษาฐานที่มั่นสุดท้าย “คุณไม่มีสิทธิ์มาเล่นกับความรู้สึกของผม” “งั้นก็เลิกทำเป็นเย็นชาใส่ผมเสียที” อคิณก้าวเข้าหาจนแผ่นหลังของคีย์ชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แรงกดดันนั้นทำให้คีย์ไม่มีทางหนี “กฎของคุณน่ะ... เก็บไว้ใช้กับคนอื่นเถอะ สำหรับผม... กฎเหล็กข้อเดียวที่ผมยอมรับคือ ‘ห้ามคุณหนีไปไหนจากสายตาผมอีก’” อคิณวางมือลงบนโต๊ะ ขนาบข้างตัวของคีย์ไว้ในอ้อมกอดจำลอง กลิ่นความคุกรุ่นของอารมณ์ดึงดูดเข้าหากันราวกับแรงเหวี่ยงของแม่เหล็ก คีย์จ้องมองดวงตาคมคายที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นนั้น สติสัมปชัญญะกำลังต่อสู้กับแรงดึงดูดที่ซุกซ่อนมานานหลายปี “คุณจะทำอะไร...” คีย์ถามเสียงพร่า “จะทำในสิ่งที่คนเขียนบทมือทองอย่างคุณคงคิดไม่ถึงไงครับ” อคิณขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน คีย์หลับตาแน่น หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะยอมพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดนั้น เสียงประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง “คีย์! อคิณ! ฉันว่าเรามีปัญหาใหญ่แล้ว...” เสียงของผู้ช่วยผู้กำกับที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาทำให้ทั้งสองผละออกจากกันราวกับโดนไฟฟ้าช็อต คีย์รีบจัดปกเสื้อให้เข้าที่ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมทุกประการในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ทว่าก่อนที่คีย์จะทันได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เดินตามหลังผู้ช่วยเข้ามา กลับทำให้เลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล เขาจำใบหน้านี้ได้ดี... ใบหน้าของอดีตคนรักเก่าที่เขาทิ้งมาพร้อมกับอดีตที่พังทลาย “ไง... ไม่เจอกันนานเลยนะ คีย์” ผู้มาใหม่ทักด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ดูเหมือนนายจะยังนิสัยเสียไม่เปลี่ยนเลยนะ... เรื่องการเลือก ‘คนสนิท’ น่ะ” สายตาของผู้มาใหม่เหลือบมองไปที่อคิณ ซึ่งตอนนี้ยืนกอดอกจ้องกลับด้วยแววตาที่เย็นเยียบไม่แพ้กัน คีย์รู้สึกได้ว่าอากาศในห้องกำลังจะหมดลง ในขณะที่เกมแคสติ้งที่เขาวางหมากไว้ทั้งหมด กำลังจะพังทลายลงด้วยน้ำมือของคนที่เขาเคยพยายามหนีมาตลอดชีวิต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันซับซ้อนของหัวใจคู่นี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เมทริกซ์ซีโร่