โปรดิวเซอร์ปากร้ายกับนักแสดงสายกวน

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาตัวรอดจากการออดิชั่นครั้งที่แล้ว คือจุดสูงสุดของชีวิตแล้วล่ะก็ ผมแนะนำให้คุณเลิกหวังกับการเซ็นสัญญาในวันนี้เสียดีกว่าครับ คุณอคิณ" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมชั้นบนสุดของสตูดิโอ คีย์ ธันวา ไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าจากแท็บเล็ตในมือ แสงไฟนีออนเหนือศีรษะตกกระทบกรอบแว่นสายตาของเขา จนคนมองแทบไม่เห็นแววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เลนส์นั้น แต่ความกดดันที่แผ่ออกมากลับบีบคั้นจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง อคิณ วีรโชติ ไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพงพลางยกยิ้มที่มุมปากอย่างยียวน มือเรียวเคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่รื่นรมย์ผิดกับสถานการณ์ "คำแนะนำน่ะ ผมน้อมรับครับคุณโปรดิวเซอร์ แต่ถ้าจะให้เลิกหวัง... คงต้องเปลี่ยนคนสั่งให้เป็นคนที่มีอำนาจมากกว่านี้ หรือไม่ก็... คนที่ไม่อยากเห็นหน้าผมจนตัวสั่นแบบคุณนั่นแหละครับ" คีย์ชะงัก นิ้วที่กำลังเลื่อนเอกสารหยุดกึก เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยยิ้มกวนประสาทนั้น หากเป็นคนอื่นคงถอยหนีด้วยความกลัว แต่สำหรับอคิณ มันกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงที่เติมไฟให้เขาสนุกขึ้นกว่าเดิม "คุณหลงตัวเองเกินไปหรือเปล่าครับ" คีย์วางแท็บเล็กลงแล้วประสานมือไว้ใต้คาง "ผมไม่ได้ไม่อยากเห็นหน้าคุณเพราะความรู้สึกส่วนตัว แต่ผมไม่อยากเห็นหน้า 'นักแสดงที่ไม่มีวินัย' ในกองถ่ายของผมต่างหาก" "ไม่มีวินัย?" อคิณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับคีย์เหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนว Woody กลิ่นเดียวกับที่เคยได้กลิ่นตอนวันออดิชั่นลอยแตะจมูกโปรดิวเซอร์หนุ่ม "ผมมาถึงก่อนเวลาสามสิบนาที เตรียมตัวมาพร้อม และเล่นบทที่ส่งมาให้จนแตกละเอียด ถ้าที่เรียกว่าไม่มีวินัย... ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่ามาตรฐานของคุณมันสูงส่งขนาดไหน ถึงได้ยังโสดสนิทและต้องมานั่งระบายอารมณ์ใส่คนอื่นแบบนี้ทุกวัน" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้คีย์นิ่งไปชั่วอึดใจ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดต่ำลงอย่างกะทันหัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่มันคือปมที่ถูกผูกให้แน่นขึ้นตั้งแต่วันที่อคิณเดินเข้าห้องออดิชั่นด้วยแววตาที่ท้าทายกฎเกณฑ์ของคีย์อย่างสิ้นเชิง คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสูงกว่าอคิณเล็กน้อยและดูสง่างามในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบเป๊ะ เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของอคิณ ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหู เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยอำนาจ "คุณอยากลองดีกับผมใช่ไหมครับอคิณ... งั้นก็นับจากวินาทีนี้ไป เตรียมตัวรับมือกับนรกในกองถ่ายไว้ให้ดี เพราะผมจะเคี่ยวคุณให้แหลกคึน จนกว่าคำว่านักแสดงมืออาชีพจะถูกสลักลงในสันดานคุณ" อคิณชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายไฟที่เขาสัมผัสได้จากดวงตาของคีย์—ความกระหายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา มันคือสิ่งที่เขาตามหามาตลอด ทว่า ก่อนที่อคิณจะทันได้โต้ตอบกลับ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันพร้อมกับเสียงของเลขาฯ หน้าห้องที่ดูตื่นตระหนก "คุณคีย์คะ! ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ะ แต่ว่า... เกิดเรื่องใหญ่ที่สเตจ 2 แล้วค่ะ อุปกรณ์ประกอบฉากชุดที่คุณสั่งทำพิเศษเมื่อวาน ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีเลยค่ะ!" คีย์ขมวดคิ้วแน่น เขาสบตาอคิณเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะผละออกมาทันที ขณะที่อคิณยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แววตาของนักแสดงหนุ่มเปลี่ยนจากความยียวนเป็นความฉงนฉงายอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นคีย์กำลังจะก้าวพ้นประตูไป เขาจึงเอ่ยดักขึ้นมาเบาๆ "เดี๋ยวก่อนคุณคีย์... ถ้าคุณคิดว่าฝีมือผมเลวร้ายขนาดนั้น ก็ลองมองดูหลักฐานในมือคุณดีๆ สิครับ" คีย์หยุดกึกที่หน้าประตู มือที่กำลูกบิดประตูแน่นสั่นเทาเล็กน้อย เขาหันกลับมามองอคิณที่ค่อยๆ ชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอแสดงภาพถ่ายบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของโปรดิวเซอร์หนุ่มขาดห้วงไปทันที "ผมไม่ได้ทำลายมัน... แต่คนที่เป็นคนบงการเรื่องนี้จริงๆ กำลังยืนดูละครฉากนี้อยู่ข้างหลังคุณนั่นแหละครับ" คีย์ค่อยๆ หันกลับไปมองทางด้านหลังตามสัญชาตญาณ และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือร่างของชายชุดดำที่กำลังยืนยิ้มอยู่หน้าประตูทางเชื่อม... เขาคือคนเดียวกับที่คีย์เคยพยายามกวาดล้างออกจากวงการเมื่อสามปีก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เมทริกซ์ซีโร่