ความจริงที่ถูกเปิดเผย

เสียงพังทลายของประตูไม้เนื้อแข็งดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้องสี่เหลี่ยม กลิ่นอายความหวานล้ำและเคมีอันตรายที่เพิ่งก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งคู่เมื่อครู่ถูกกระชากกระชั้นให้แตกเป็น เสี่ยงๆ อย่างไม่ไยดี ร่างสูงโปรสง่าของ ‘คีย์’ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ด้านหลังคือเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบและแสงไฟสีแดงน้ำเงินที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างจนเกิดเงาทอดยาวน่ากลัว ลินินสะดุ้งสุดตัว มือบางที่เมื่อครู่ยังกำรอบปกเสื้อของบอดี้การ์ดสาวแน่น รีบผละออกราวกับโดนไฟลวก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก ไม่ใช่เพราะกลัวตำรวจ แต่เป็นเพราะสายตาของคีย์ที่กำลังกวาดมองสภาพอันล่อแหลมของพวกเธอด้วยแววตาสمเพชแกมสมใจอยาก “อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของ ‘นายจ้าง’ กับ ‘ลูกจ้าง’ สินะคะ” เสียงหวานทว่าเสียดสีของคีย์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน นภัสไม่แม้แต่จะขยับถอยหลัง เธอก้าวขึ้นมาบังร่างของคุณหนูเอาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดหรี่มองผู้มาเยือนอย่างระแวดระวัง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดสาวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด “แกเข้ามาได้ยังไง คีย์!” ลินินแหวใส่เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง ดวงตาคู่สวยตวัดมองเพื่อนสมัยเด็กด้วยความโกรธเกรี้ยว “นี่มันห้องส่วนตัวของฉัน นายมีสิทธิ์อะไรพังประตูเข้ามาแบบนี้!” “สิทธิ์เหรอคะ?” คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เดินน่องเข้ามาใกล้เรื่อยๆ โดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง “สิทธิ์ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ และสิทธิ์ในการปกป้องทรัพย์สินของตระกูลเธอไงลินิน... เธอกำลังถูกหลอกใช้ ยัยบอดี้การ์ดตกอับนี่ไม่ได้ปกป้องเธอเพราะหน้าที่หรอกนะ แต่มันทำเพื่อเงิน... และเอกสารฉบับนี้ต่างหากล่ะ!” สิ้นคำพูด คีย์ก็สะบัดแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือออก แผ่นกระดาษA4แผ่นหนึ่งปลิวละลิ่วลงมาแทบเท้าของลินิน ลินินก้มลงมอง ลมหายใจของเธอกะพริบสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นหัวข้อเอกสารเด่นชัด—*‘สัญญาจ้างพิเศษและการโอนสิทธิ์ทรัพย์สินบางส่วน’* “นี่มัน... อะไรกัน...” คุณหนูสาวพึมพำ มือบางสั่นเทาจนแทบหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาไม่ไหว เธอมองหน้าคีย์สลับกับร่างสูงของนภัสที่ยังคงยืนนิ่งสนิท สีหน้าของบอดี้การ์ดสาวราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ราวกับเตรียมใจยอมรับความจริงข้อนี้มานานแล้ว “อ่านให้คุณหนูผู้แสน A.I. ของเธอฟังดังๆ สิคะ นภัส!” คีย์ยิ้มเยาะ จงใจขยี้บาดแผล “ว่าแท้จริงแล้ว บอดี้การ์ดมือหนึ่งคนนี้เข้ามาใกล้ชิดเธอเพื่อสืบหาความลับบริษัท หรือเพื่อรอเวลาฮุบสมบัติครึ่งหนึ่งตามพินัยกรรมกันแน่!” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ลินินหันขวับไปมองนภัส หยาดน้ำใสคลอเบ้าตาด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย คำว่า ‘ถูกหักหลัง’ มันช่างคมกริบเสียยิ่งกว่าปลายมีด “นภัส...” ลินินเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แววตาเย่อหยิ่งทิฐิพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความเปราะบางที่พร้อมจะแตกสลาย “ที่คีย์พูด... มันจริงเหรอ? เธอก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน เข้ามาทำดี มาทำให้ฉัน... ไว้ใจ ก็เพื่อเอกสารบ้าๆ นี่แค่นั้นเหรอ?” นภัสหลุบตาลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งรั้นขยับเล็กน้อยยามที่เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ร่างสูงก้าวเข้าไปหาลินินหนึ่งก้าว แต่นั่นกลับทำให้คุณหนูถอยหลังหนีด้วยความหวาดระแวง—การกระทำนั้นทำให้ดวงตาคมของนภัสฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเรียบสนิทตามเดิม “คุณหนูฟังฉันก่อนนะคะ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างยากเย็น เป็นครั้งแรกที่บอดี้การ์ดสาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครแสดงอาการลังเลและอ่อนล้าให้เห็น “ทุกอย่าง... มันมีเหตุผลของมัน” “เหตุผลบ้าอะไรล่ะ!” คีย์แทรกขึ้นเสียงดังด้วยความสะใจ “หลักฐานคาตาขนาดนี้ยังจะแก้ตัวอีกเหรอคะลินิน? ยัยนี่มันก็แค่หมาล่าเนื้อที่รอเวลาขย้ำเธอเท่านั้นแหละ ตำรวจครับ! จับตัวผู้ต้องหาข้อหาฉ้อโกงและลักลอบเข้าถึงข้อมูลลับทางธุรกิจได้เลยครับ!” เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายก้าวเข้ามาประกบข้างนภัสทันing สัญชาตญาณนักรบทำให้บอดี้การ์ดสาวเกร็งกล้ามเนื้อเตรียมขัดขืน แต่ทว่า... สายตาที่นภัสกวาดกลับมามองลินินนั้น ไม่มีร่องรอยของการปกป้องตัวเองเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความห่วงหาอาทรและคำขอร้องที่ส่งผ่านมาทางแววตา ลินินยืนแข็งทื่อ ร่างกายชาดิก สมองขาวโพลน หัวใจดวงน้อยถูกบีบอัดจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ ระหว่างความจริงอันโหดร้ายกับความรู้สึกอุ่นวาบที่เคยได้รับจากอ้อมแขนนี้ เธอกำลังจะสูญเสียสิ่งไหนไปกันแน่? ในจังหวะที่เจ้าหน้าที่กำลังจะใส่กุญแจมือรอนภัส นภัสก็ขยับตัวเข้าประชิดลินินอย่างรวดเร็วจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน ใบหน้าคมคายโน้มลงกระซิบข้างใบหูของคุณหนูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ทรงพลังจนสลักลึกลงไปในขั้วหัวใจ *“ต่อให้เอกสารนั่นจะเป็นของจริง... แต่หัวใจที่ฉันใช้ปกป้องคุณ... มันของจริงยิ่งกว่าค่ะ... รอฉันนะ”* ทว่า ก่อนที่ลินินจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดตอบกลับไป ประตูห้องอีกด้านที่ถูกปิดตายไว้ตลอดเวลากลับถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาคุ้นเคยที่ก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามา—บุคคลที่ควรจะนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลและไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกแล้วตลอดกาล!