แลกด้วยชีวิต

*ฉึก!* เสียงคมมีดฝังลึกเข้าสู่เนื้อไม้ของโต๊ะทำงานตัวหรู ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้างที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกำมะหยี่สีเลือด ลินินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางสั่นเทาด้วยความหวatกลัวแต่ยังคงเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและถือดี บัดนี้กลับคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น เบื้องหน้าของเธอคือ ‘คีย์’ เพื่อนสมัยเด็กที่รอยยิ้มแสนอบอุ่นในอดีตได้บิดเบี้ยวกลายเป็นปีศาจกระหายอำนาจ ปลายมีดสั้นในมือเขาจ่ออยู่ใกล้ลำคอระหงของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น "อย่าดื้อกับฉันเลย ลินิน... เธอก็รู้ว่าจุดจบของคนโง่ที่ปฏิเสธความหวังดีมันเป็นยังไง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเยาะเย้ย แววตาของคีย์เต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวและความคลั่งไคล้ที่น่าสะพรึงกลัว "ในเมื่อนภัสบอดี้การ์ดคนเก่งของเธอถูกกักตัวไว้ที่โกดังร้างฝั่งโน้น... ก็ไม่มีใครหน้าไหนมาช่วยเธอได้อีกแล้ว" ลินินแค่นหัวเราะออกมาทั้งที่น้ำตารื้นไหล "แกมันคนสารเลว... คีย์! ต่อให้นภัสไม่มา ฉันก็ไม่มีวันก้มหัวให้คนทรยศอย่างแกหรอก!" *ปัง!* เสียงประตูบานใหญ่ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบ เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางพายุทอร์นาโด ฝุ่นละอองตลบอบอวลท่ามกลางแสงสลัว แต่ร่างที่ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่นและไอสังหารแผ่ซ่านรอบตัว กลับทำให้ลมหายใจของทุกคนในห้องแทบหยุดชะงัก นภัส... สภาพของบอดี้การ์ดสาวในยามนี้แทบดูไม่ได้ เสื้อเชิร์ตสีดำสนิทขาดวิ่นจนเผยให้เห็นรอยแผลถลอกและคราบเลือดสีเข้มที่ซึมออกมาตามผิวเนื้อ เส้นผมสีเข้มชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและหยาดน้ำฝน ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับเยียบเย็นราวกับภูเขาน้ำแข็งขั้วโลก ทอดมองตรงไปยังคีย์ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆ "ปล่อยเธอซะ" น้ำเสียงของนภัสแหบพร่าแต่ทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ มันไม่ใช่แค่คำสั่ง แต่มันคือคำประกาศิตแห่งความตาย คีย์ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะลั่นออกมาด้วยความระคนแปลกใจ "โอ้... ดูสิว่าใครรอดตายจากหลุมนรกมาได้? เก่งสมกับที่เป็นสุนัขรับใช้มือหนึ่งเลยนี่นา นภัส... แต่แกรู้ตัวไหมว่ากำลังเดินเข้ามาในหลุมศพของตัวเอง?" นภัสไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปที่ลินินเพียงชั่วเสี้ยววินาที สำรวจทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างบอบบางเพื่อความแน่ใจว่าคุณหนูของเธอยังปลอดภัยดี และเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่บนดวงตาคู่นั้น หัวใจของนภัสก็เหมือนถูกบีบขยี้จนแหลกสลาย ความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บก่อนหน้าถูกปัดตกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่พร้อมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องคนตรงหน้า "ฉันบอกให้ปล่อยเธอ" นภัสก้าวเท้าเดินเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง มือเรียวข้างที่ถือปืนพกถูกลดระดับลงข้างลำตัวอย่างไม่ได้ตั้งใจ เป็นการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ว่าเธอยอมจำนนต่อเงื่อนไขบางอย่าง "นภัส! อย่าเข้ามานะ! แกบ้าไปแล้วเหรอ!" ลินินตะโกนสุดเสียง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หลั่งรินลงมาอาบแก้ม หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวด้วยความหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นสภาพบาดแผลของคนตรงหน้า "ไอ้คนโง่... ใครใช้ให้เธอมาบุกเดี่ยวแบบนี้เล่า!" "ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนแตะต้องตัวคุณหนู" นภัสหันมามองสบตาเธอ แววตานิ่งสนิทคู่นั้นไหววูบเพียงชั่วครู่ เผยให้เห็นความอ่อนโยนล้ำลึกและห้วงอารมณ์คลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความซึนมาเนิ่นนาน "ต่อให้ต้องแลกด้วยลมหายใจสุดท้ายของฉัน... ฉันก็ไม่มีวันยอมให้คุณหนูเป็นอะไรไปเด็ดขาด" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มันดังก้องอยู่ในโสตประสาทของลินินจนเธอแทบหายใจไม่ออก ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่หัวใจที่เคยอ้างว้างและโดดเดี่ยวมาตลอดชีวิต คุณหนูจอมเอาแต่ใจเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดและความรักที่อัดแน่นจนล้นอกผสมปนเปกันจนจุกคอหอย "ซึ้งจังเลยนะ ความรักของนายบอดี้การ์ดกับคุณหนูตกอับเนี่ย" คีย์แสร้งทำเสียงเย้ยหยันพลันกระชับมีดในมือให้แนบชิดลำคอของลินินมากขึ้นจนผิวเนื้อเริ่มมีรอยเลือดซึม "ในเมื่อแกยอมมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง ก็นับว่าฉันไม่ต้องเสียเวลาตามล่า... วางอาวุธลงแล้วคุกเข่าซะ! ถ้านายขยับแม้แต่นิดเดียว เลือดของคุณหนูคนสวยคนนี้คงได้นองเต็มพื้นแน่!" บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มือตัดได้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งสาม นภัสหยุดฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบมองคมมีดที่จ่ออยู่บนลำคอระหงของลินิน แววตาของบอดี้การ์ดสาวฉายประกายความลังเลเป็นครั้งแรกในชีวิต ลินินส่ายหัวช้าๆริมฝีปากสั่นระริกพยายามเปล่งเสียงห้าม "อย่า... นภัส... อย่าทำตามที่มันบอก!" แต่นภัสกลับตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้น เธอกัดฟันกรอด ปล่อยอาวุธในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดัง *เคร้ง!* ก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นซีเมนต์ที่เย็นเฉียบ สายตาคมยังคงจับจ้องไปที่คีย์อย่างไม่ลดละ เพื่อดึงดูดความสนใจทั้งหมดมาที่ตัวเธอเอง "ฉันวางอาวุธและคุกเข่าให้แล้ว..." นภัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึก ทว่าเด็ดเดี่ยว "ปล่อยเธอไปซะ แล้วเอามีดมาลงที่ฉันแทน" คีย์หัวเราะอย่างได้ใจ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้นภัสที่กำลังคุกเข่า โดยที่ยังมีลินินอยู่ในการควบคุม "แกนี่มันภักดีเสียยิ่งกว่าสุนัขซะอีกนะ นภัส... น่าเสียดายจริงๆ ที่คนเก่งๆ อย่างแกต้องมาตายเพราะความรักโง่ๆ แบบนี้" ในจังหวะที่คีย์กำลังก้าวเข้ามาใกล้และเผลอเรอเพราะความลำพองใจ สายตาสองคู่ระหว่างนภัสและลินินก็ประสานกันในเสี้ยววินาที ทั้งคู่สื่อสารกันด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งที่สั่งสมผ่านกาลเวลาและความผูกพันที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา ลินินพยักหน้าเล็กน้อย แม้ร่างกายจะหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ แต่สัญชาตญาณความร้ายกาจของคุณหนูตระกูลใหญ่ก็ตื่นขึ้นมาในวินาทีวิกฤต *ปึก!* ลินินใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระทืบส้นรองเท้าส้นสูงลงบนหลังเท้าของคีย์อย่างเต็มแรงจนสุดเรี่ยวแรง! "โอ๊ย!" คีย์ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดจนสัญชาตญาณทำให้เขาต้องผ่อนแรงที่มือและเบี่ยงตัวหนี แต่นั่นคือจังหวะเดียวที่นภัสรอคอย! ราวกับเสือชีตาร์ที่ซุ่มรอเหยื่อ ร่างสูงโปร่งที่บาดเจ็บพุ่งตัวเข้าใส่คีย์ด้วยความเร็วแสง มือแกร่งคว้าข้อมือข้างที่ถือมีดบิดกลับด้วยเทคนิคขั้นสูงจนเสียงกระดูกลั่นกรอบพร้อมกับคมมีดที่หลุดร่วงลงพื้น ก่อนที่กำปั้นหนักๆ จะซัดเข้าที่ใบหน้าของคีย์อย่างจังจนร่างสูงเซถลาล้มคว่ำไปกองกับพื้นในหมัดเดียว! ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจรุนแรงของนภัสและเสียงสะอื้นไห้ของลินิน บอดี้การ์ดสาวรีบพุ่งเข้าไปหาร่างบางทันที วงแขนแข็งแกร่งดึงรั้งลินินเข้ามากอดแนบอกแน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ใบหน้าคมคายซบลงที่ลาดไหล่เล็กเพื่อสูดดมกลิ่นกายหอมคุ้นเคยเพื่อยืนยันว่าคุณหนูของเธอยปลอดภัยจริงๆ แล้ว "ปลอดภัยแล้วค่ะ... ฉันอยู่นี่แล้ว" นภัสกระซิบเสียงสั่น ซ่อนความอ่อนแอทั้งหมดไว้ภายใต้อ้อมกอดที่อบอุ่นและแน่นหนา ลินินซบหน้าลงกับอกเสื้อที่เปื้อนเลือดของนภัส กำปั้นทุบเบาๆ ที่แผ่นหลังกว้างด้วยความหมั่นไส้และความโล่งใจที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออก "คนบ้า... ทำไมต้องทำตัวเป็นฮีโร่ใจกล้าบ้าบิ่นแบบนี้ด้วยรู้ไหมว่าฉันกลัวแค่ไหน!" นภัสระบายยิ้มบางๆ ออกมาท่ามกลางคราบเลือดและหยาดเหงื่อ ริมฝีปากหยักลึกเอמהกระซิบข้างใบหูของคนในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและแฝงความเจ้าเล่ห์ตามประสาคนปากร้ายใจอ่อน "ก็เพราะคุณหนูเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่ฉันยอมแลกด้วยชีวิต... ยอมให้ฉันดูแลต่อเถอะนะคะ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและเคมีอันตรายกำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังสนั่นมาจากด้านนอกอาคาร พร้อมกับเสียงถีบประตูอีกบานที่พังทลายลง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะก้าวเข้ามาในเวลานี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักของยัยบอดี้การ์ดกับคุณหนูตัวร้ายมาจนถึงตอนนี้ เจอกันตอนหน้าค่ะ!