กับดักของคนใจร้าย

กลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินและสนิมเหล็กตีเข้าจมูกจนลินินแทบสำลัก ความมืดมิดรอบกายถูกขับเน้นด้วยแสงไฟนีออนสลัวๆ ที่กะพริบราวกับลมหายใจรวยริน ร่างระหงถูกมัดตรึงไว้กับเก้าอี้ไม้เก่าๆ เชือกเส้นหนาหยาบกร้านบาดลึกเข้าที่ข้อมือจนผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นรอยแดงก่ำและแสบแปลบ ทว่าความเจ็บปวดทางกายยังเทียบไม่ได้กับความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเงาร่างคุ้นเคยที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในสถานที่อัปמงคลเช่นนี้ก้าวออกมาจากมุมมืด "ไม่น่าเชื่อเลยนะคะคุณลินิน... ว่าคนฉลาดอย่างคุณจะติดกับดักตื้นๆ ได้ง่ายดายขนาดนี้" น้ำเสียงหวานหยดแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ปรากฏบนริมฝีปากของ 'คีย์' เพื่อนสมัยเด็กที่เธอเคยไว้ใจที่สุด ลินินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยวเข้าแทนที่ความกลัวชั่วขณะ เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตาแม้สภาพร่างกายจะเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด "แก... คีย์! แกทำแบบนี้ทำไม ระหว่างเรามันไม่มีอะไรต้องบาดหมางกันขนาดนี้รึเปล่า หรือเพราะปมด้อยในอดีตมันทำให้สมองแกพังไปแล้วล่ะห๊ะ!" "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" คีย์หัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนปลายรองเท้าแตะกับขาเก้าอี้ "ฉันเกลียดนักไอ้ท่าทางเย่อหยิ่งจองหองของคุณเนี่ยแหละ ลินิน... รู้ไหมคะว่าทำไมฉันถึงต้องลงทุนทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ก็เพราะฉันอยากจะยืมมือยัยบอดี้การ์ดหน้าตายคนนั้น มาขยี้ศักดิ์ศรีของคุณให้แหลกค่ายังไงล่ะ!" หัวใจของลินินกระตุกวูบ ชื่อของนภัสแล่นปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิดทันที ความกังวลพุ่งพล่านยิ่งกว่าความกลัวตายเสียอีก "อย่านะ... อย่าทำอะไรนภัส!" ลินินร้องเสียงหลง ลืมตัวจนเผลอแสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าศัตรู "เธอไม่เกี่ยวอะไรด้วย ปล่อยฉันไปสิ อยากได้เงินเท่าไหร่ฉันให้หมด!" "เงินเหรอคะ? หึ... ฉันไม่ได้อยากได้เงินหรอกค่ะคุณหนูตระกูลดัง ฉันแค่อยากเห็นยัยนภัส... บอดี้การ์ดมือหนึ่งที่ใครๆ ก็ยกย่อง คุกเข่าต่อหน้าฉันด้วยความสิ้นหวังเหมือนที่คุณกำลังเป็นอยู่ต่างหาก!" คีย์หัวเราะลั่นอย่างคนเสียสติ สายตาเต็มไปด้วยความริษยาและเคียดแค้นชิงชังที่สะสมมาเนิ่นนาน ในขณะเดียวกัน ที่โกดังร้างอีกฟากหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวนภัสกลับเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นกันแดดที่ถูกถอดออกทอดมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ซึ่งแสดงภาพสดของลินินที่กำลังถูกพันธนาการอยู่บนเก้าอี้ นิ้วเรียวยาวกำโทรศัพท์แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ออร่าความน่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโปร่งจนลูกน้องคนสนิทไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "คุณนภัสคะ... พวกมันส่งพิกัดมาแล้วค่ะ เป็นโกดังเก่าแถบชานเมือง แต่ทางเข้าถูกวางกำลังดักซุ่มไว้เพียบเลยนะคะ ถ้าเราบุ่มบ่ามเข้าไป..." เสียงลูกน้องรายงานด้วยความร้อนรน แต่นภัสไม่ได้ฟังคำทัดทานนั้นแม้แต่น้อย ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอน่ากลัวยิ่งกว่าพายุฝนตั้งเค้า ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ลินิน... คนที่เธอสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต กำลังตกอยู่ในอันตราย เพียงแค่คิดว่าร่างบางๆ นั้นจะต้องเจ็บปวดหรือหวาดกลัวแค่ไหน หัวใจที่เคยด้านชาของบอดี้การ์ดสาวก็เจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง *เธอกล้าดียังไง... กล้าแตะต้องคนของฉัน* นภัสแค่นAยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก หยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาตรวจสอบความพร้อม บรรจุกระสุนทีละนัดด้วยความแม่นยำและรวดเร็ว ก่อนจะเหน็บไว้ที่เข็มขัดอย่างทะมัดทะแมง "เตรียมกำลังให้พร้อม... วันนี้ใครหน้าไหนที่บังAาญแตะต้องคุณลินิน มันต้องชดใช้ด้วยชีวิต" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเฉียบขาด ราวกับยมทูตที่กำลังทวงถามความตายจากเหยื่อ ตัดกลับมาที่ห้องใต้ดินอันอับชื้น ลินินยังคงพยายามบิดข้อมือเพื่อแกะเชือกออก แม้จะรู้ว่ามันไร้ผล ผิวเนื้อเนียนตอนนี้แดงเถือกและแสบจนชา แต่เธอก็ไม่ยอมปริปากร้องขอความเมตตาจากคนตรงหน้า "มองฉันด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไงคะ? ยังคิดว่ายัยบอดี้การ์ดซื่อบื้อนั่นจะบินมาช่วยคุณได้ทันอย่างนั้นเหรอ?" คีย์ยื่นมือมาบีบคางลินินไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับความจริงอันโหดร้าย "ตื่นเถอะค่ะคุณลินิน นภัสก็แค่คนรับใช้ที่เอาชีวิตมาทิ้งเพื่อเงินเท่านั้นแหละ ไม่มีทาง..." "ปล่อยเธอนะ!" เสียงตะโกนก้องกังวานดังก้องขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า ขัดจังหวะคำพูดของคีย์จนสะดุด ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกถีบจนพังกระเด็นเข้ามากระแทกผนังเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นละอองตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทสีดำสนิทที่ก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะก้าวอันมั่นคงและทรงพลัง ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์กวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดภายในห้องเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของลินินที่ถูกมัดอยู่ ลินินเบิกตากว้าง น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่เธอโหยหาที่สุดในวินาทีนี้ "นภัส..." คีย์ผละมือออกจากคางลินินด้วยความตกใจ หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู "แก... มาเร็วกว่าที่คิดนี่นา นภัส!" นภสึไม่แม้แต่จะชายตามองคีย์คู่ปรับ สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ข้อมือแดงก่ำของลินิน ความโกรธเกรี้ยวที่สะสมพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เธอก้าวเข้าไปทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่น่ากลัวราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ "แกอยากตายขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้กล้าทำให้เธอบาดเจ็บ" น้ำเสียงของนภัสเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งความกลัว แต่กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น คีย์หน้าถอดสีเล็กน้อยแต่ยังฝืนยิ้มเยาะ ถอยหลังไปคว้ามีดสั้นเล่มหนึ่งมาจ่อที่ลำคอของลินินทันที "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ! ไม่อย่างนั้นฉันปาดคอคุณหนูแสนสวยของคุณตรงนี้แน่!" ลินินสะดุ้งสุดตัวเมื่อคมมีดเย็นเฉียบแนบชิดผิวเนื้ออ่อน นภัสชะงักฝีเท้าลงทันที ร่างสูงหยุดนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาคมกริบฉายแววลังเลเป็นครั้งแรกในชีวิต การเคลื่อนไหวของเธอหยุดชะงักลงภายใต้เงื่อนไขชีวิตของคนที่เธอรักยิ่งกว่าสิ่งใด คีย์หัวเราะลั่นอย่างได้ใจเมื่อเห็นบอดี้การ์ดมือพระกาฬต้องจำนน "เก่งนักไม่ใช่เหรอคะ! วางอาวุธลงแล้วคุกเข่าซะ ถ้านภัสอยากให้คุณลินินรอดไปจากที่นี่..." นภัสก้มมองปืนในมือช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับลินินที่ส่งสายตาสั่นระริกส่ายหัวปฏิเสธระรัว แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคำวิงวอนที่ไม่ต้องการให้นภัสต้องยอมจำนนเพื่อเธอ แต่นภัสกลับคลี่ยิ้มบางเบาออกมา เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง... รอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวขั้นสุด ในจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ไม่มีใครคาดคิด... นภัสไม่ได้ทิ้งปืนลงตามคำสั่ง แต่กลับสะบัดข้อมือซัดมีดสบินที่ซ่อนอยู่อีกข้างออกไปอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ! *ฉึก!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของทั้งคู่เสมอนะคะ