ความสุขที่แสนสั้น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของลินินยังคงสว่างวาบ ทว่าข้อความที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่สวยกลับมืดมนจนน่าใจหาย ประโยคสั้นๆ จากปลายสายเมื่อครู่ราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจคุณหนูตัวร้ายจนแหลกละเอียด ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องชุดหรูหรา มีเพียงเสียงลมหายใจสะท้านไหวของคนตัวเล็กที่สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ "สายจาก... ทางโรงพยาบาลค่ะ... เรื่องของ 'เขา' คนนั้น..." คำพูดนั้นยังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท 'เขา' คนที่เคยเป็นอดีตอันดำมืด เป็นรอยแผลเป็นที่ลินินพยายามฝังกลบมันไว้ให้ลึกที่สุด แต่ในวินาทีที่กำลังจะมีความสุข... เขากaับเลือกที่จะเดินกลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งในสภาพที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นกับความตาย "ใครโทรมาคะ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของนภัสเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด บอดี้การ์ดสาวก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยสัญชาตญาณระแวดระวัง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของคุณหนูตระกูลดังที่กำลังยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นปั้น ลินินสะดุ้งสุดตัว มือบางกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก พยายามปั้นสีหน้าหยิ่งผยองกลบเกลื่อนความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจ แต่มีหรือที่บอดี้การ์ดมือหนึ่งอย่างนภัสจะมองไม่เห็นรอยร้าวบนเกราะป้องกันนั้น "เรื่องส่วนตัวค่ะ... คุณไม่ต้องรู้หรอก นภัส" ลินินเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงที่เปล่งออกมาพยายามจะทำให้แข็งกร้าว แต่มันกลับสั่นพร่าเสียจนน่าสมเพช นภัสหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่เชื่อคำโกหกนั้นแม้แต่น้อย ร่างสูงเพรียวสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวคนดื้อรั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้หลวมๆ แรงบีบไม่ได้คุกคาม แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นที่บังคับให้ลินินต้องสบตา "คุณหนูคะ... ตอนนี้เราไม่ใช่แค่เจ้านายกับลูกน้องแล้วนะคะ มีอะไรทำไมถึงไม่ยอมบอกกันตรงๆ" นภัสเอ่ยเสียงต่ำ ใบหน้าคมเข้มฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะชอบดุ แต่นัยน์ตากลับอ่อนแสงลงยามมองคนตรงหน้า ลินินใจกระตุกวูบ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของบอดี้การ์ดสาวช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกิน จนเธอเกือบจะโผเข้าหาอ้อมกอดนั้นแล้วร้องไห้ออกมาให้ สาแก่ใจ แต่ทว่า... เงาอดีตมันน่ากลัวเกินกว่าจะดึงอีกคนเข้ามาแปดเปื้อนด้วย "ปล่อยนะ! บอกว่าไม่มีอะไรก็คือไม่มีอะไรสิ! เธอมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของฉันฮะ นภัส!" ลินินสะบัดแขนออกสุดแรง เธอถอยหลังกรูด ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้สุดชีวิต "อย่ามาทำเป็นห่วงฉันหน่อยเลย! อีกหน่อยเธอก็ต้องไปจากที่นี่อยู่ดีไม่ใช่เหรอ!" เพล้ง! ประโยคตัดพ้อที่พ่นออกไปด้วยความประชดประชันทำให้นภัสชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา "คุณคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ... ลินิน" นภัสก้าวเข้าไปหาอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาคู่สวยฉายแววตัดพ้ออย่างชัดเจน "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ที่ฉันปกป้องคุณ ยอมให้คุณด่า คุณเหวี่ยง คุณคิดว่าฉันทำเพราะหน้าที่แค่นั้นเองเหรอคะ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง ทว่าเต็มไปด้วยกระแสความตึงเครียดและแรงดึงดูดอันตรายที่สั่นประสาท ลินินแทบหายใจไม่ออก หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อนภัสขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนแผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ บอดี้การ์ดสาวยกมือขึ้นค้ำกำแพงกักตัวคุณหนูจอมพยศไว้ในวงแขน ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "นภัส..." ลินินครางชื่อนั้นแผ่วเบา ริมฝีปากสั่นระริกยามมองลึกลงไปในดวงตาคู่ดุที่ตอนนี้กลับพรั่งพรูไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งรัก ทั้งโกรธ และห่วงหา "ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์นะคะ ลินิน... และฉันก็ไม่อยากเป็นแค่นายจ้างกับบอดี้การ์ดของคุณด้วย" นภัสกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักสวยโน้มลงมาใกล้จนเกือบจะชิด "ถ้ามีเรื่องอะไรที่กำลังทำให้คุณกลัว... บอกฉันสิคะ ให้ฉันได้ช่วยแบกรับมันบ้าง... เหมือนที่คุณเคยบอกว่าฉันเป็น 'โบ้' ของคุณไงคะ" คำพูดหยอกล้อปนอ้อนวอนนั้นเกือบจะทำให้ลินินหลุดยิ้มออกมาได้ ทว่าในวินาทีที่ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน เสียงกริ่งหน้าห้องพักหรูหราก็ดังขึ้นแหลมสูง ทำลายบรรยากาศโรแมนติกและเคมีอันตรายลงอย่างไม่ใยดี กริ่ง... กริ่ง...! ทั้งคู่สะดุ้งสุดขีด นภัสถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณนักสู้ ส่วนลินินหน้าถอดสีลงทันที หัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำซัดด้วยความตื่นตระหนก เพราะเวลานี้ ดึกดื่นขนาดนี้ จะมีใครมาเคาะประตูห้องเธอกันล่ะ? "เดี๋ยวฉันไปดูเอง คุณอยู่ตรงนี้" นภัสกระซิบบอกเสียงเข้ม มือเรียวเอื้อมไปแตะปืนสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้สูทตามสัญชาตญาณบอดี้การ์ด ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงไปยังประตูหน้าห้อง ลินินยืนตัวสั่นระริกอยู่ริมผนัง สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่าผู้ที่มาเยือนยามวิกาลนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้า... และการปรากฏตัวของเขา จะต้องทำลายความสุขอันแสนสั้นนี้ให้พังทลายลงอย่างแน่นอน แก๊ก! เสียงปลดล็อกกลอนประตูดังขึ้น นภัสเปิดประตูออกช้าๆ พร้อมสายตาระแวดระวัง ทว่าทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง ร่างสูงของใครบางคนก็ก้าวล่วงเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต รอยยิ้มเยือกเย็นที่คุ้นเคย แววตาเจ้าเล่ห์ที่แฝงไว้ด้วยความบิดเบี้ยว และท่าทีถือวิสาสะ... "อ้าว... น้องลินินจ๋า ดีใจจังที่ยังจำพี่คีย์คนนี้ได้" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยทักทายขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับที่ 'คีย์' ก้าวเข้ามาในห้องและป้องปากหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเบนสายตาคมกริบมาสบตากับนภัสที่ยืนขวางทางอยู่ "อุ๊ย... มีบอดี้การ์ดหน้าตาดีซะด้วย ดูท่าทาง... เกมสนุกๆ คงเพิ่งจะเริ่มต้นสินะครับ" ลินินเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างทั้งร่างชาดิกไปหมดเมื่อเห็นว่าศัตรูตัวจริงที่เธอหวาดกลัวมาตลอด... ได้ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอถึงในถ้ำเสือเสียแล้ว! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!