แตกหักกลางพายุ

เสียงเหล็กบานพับกรีดร้องโหยหวนยามที่ประตูห้องลับถูกกระชากเปิดออก เสมือนเสียงกรีดร้องของความจริงที่พยายามฝังกลบแต่กลับตีกลับมาทวงคืนบัลลังก์อย่างเลือดเย็น ลินินแทบหยุดหายใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างสะท้อนภาพร่างที่ก้าวพ้นกรอบประตูออกมาช้าๆ ภายใต้แสงไฟสลัวของห้องโถง ไอความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านกระทบผิวหนังจนขนลุกชัน นั่นคือ "คีย์"... บุคคลที่เอกสารชันสูตรระบุชัดเจนว่าเสียชีวิตไปแล้วจากอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อสามเดือนก่อน คีย์คนที่ควรนอนเน่าเปื่อยอยู่ใต้ดินอย่างไร้ลมหายใจ แต่บัดนี้กลับมายืนจ้องมองพวกเธอด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและประกายไฟแห่งความวิปลาส "ตกใจอะไรกันคะ คุณหนู... ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยทัก พลางก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง ลินินก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ เรียวขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงตรงนั้น หากแต่ไม่มีโอกาสได้ล้ม เพราะร่างสูงโปร่งของใครอีกคนได้ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างเธอกับอันตรายไว้เสียก่อน "นภัส..." ลินินพึมพำเรียกชื่อนั้น ลมหายใจติดขัดเมื่อปลายนิ้วของเธอเฉียดผ่านชายเสื้อของบอดี้การ์ดสาว นภัสไม่หันกลับมามอง เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินแกรนิตที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือเรียวที่เคยนิ่งสนิทกลับกำด้ามปืนพกในซองแนบสะโพกแน่นจนข้อต่อสีขาวโพลน ดวงตาคมกริบของบอดี้การ์ดสาวกวาดมองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ประเมินสถานการณ์ด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าระดับพระกาฬ โดยไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นอันตรายที่แผ่ออกมาข่มขวัญคู่สนทนา "ตายยากดีนี่... คีย์" นภัสเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์หนักแน่นและบาดลึกราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบ คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนสะอิดสะเอียน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนมุมปาก "แปลกใจเหรอคะที่ฉันยังไม่ตาย? น่าเสียดายนะ... คนที่ควรจะตายในคืนนั้น มันควรจะเป็นยัยบอดี้การ์ดตกอับอย่างเธอนี่ต่างหาก นภัส!" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลินินรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ สมองประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดไม่ทัน ความจริงที่ว่าคีย์ยังไม่ตายหมายความว่าอย่างไร? และการที่คีย์ปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ มีเป้าหมายเพื่ออะไรกันแน่? สายตาของคีย์เหลือบมองข้ามไหล่ของนภัส มาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงของคุณหนูตระกูลใหญ่ "ลินิน... เธอเชื่อใจมันเหรอ?" คีย์เอ่ยเสียงอ่อนหวาน จงใจปั่นปอนด์จิตใจของคนฟัง "ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ปกป้องเธอเพราะรักหรอกนะ... แต่หล่อนทำตามคำสั่งของนายใหญ่ต่างหาก หล่อนคือคนที่ส่งข้อมูลลับของบริษัทให้ฉันในคืนนั้น... หล่อนคือหนอนกระสือที่รอเวลาแว้งกัดเธอ!" "หุบปากซะ!" นภัสตวาดลั่น เสียงนั้นทรงพลังจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน ความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึ้ง บอดี้การ์ดสาวชักอาวุธปืนออกมาเล็งตรงไปยังหน้าอกของคีย์อย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ "ถ้าแกยังพูดจาพล่อยๆ อีกคำเดียว ฉันจะส่งแกกลับลงหลุมไปจริงๆ แน่" แต่คีย์ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับยิ้มเยาะมากกว่าเดิมพลางยกมือขึ้นระดับอก แสดงให้เห็นรีโมทคอนโทรลสีดำสนิทในมือ "ลองยิงสิคะ นภัส... ถ้าคุณเหนี่ยวไก สัญญาณนี้ก็จะถูกส่งไปยังระเบิดเวลาที่ติดตั้งไว้ทั่วตึกนี้ทันที ไม่ใช่แค่เราสามคนที่จะตาย... แต่ตระกูลทั้งหมดของคุณหนูจะพังพินาศในพริบตาเดียว!" หัวใจของลินินกระตุกวูบ ภาพความทรงจำทุกอย่างไหลย้อนเข้ามาในหัว เธอหันขวับไปมองหน้านภัส คนที่เธอเคยมอบความไว้วางใจให้หมดหัวใจ คนที่เธอยอมแม้กระทั่งละทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อกอดรั้งไว้ในยามที่อ่อนแอที่สุด "นภัส..." เสียงของคุณหนูสั่นพร่า ดวงตาสั่นระริกเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความผิดหวัง "ที่คีย์พูด... มันจริงเหรอคะ?" นภัสชะงัก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ดวงตาคมกริบที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้ไหววับเป็นครั้งแรก ความเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นมาจุกอกเมื่อเห็นแววตาหวาดระแวงและไม่ไว้วางใจจากผู้หญิงที่เธอรักสุดหัวใจ นี่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุด... หน้าที่ของบอดี้การ์ดที่ต้องปกป้องชีวิตผู้เป็นนาย กับหัวใจของคนที่ยอมกลายร่างเป็น 'โบ้' เพื่อยอมจำนนต่อความรัก คืนนี้ นภัสต้องเลือกระหว่างการลั่นไกเพื่อกำจัดภัยคุกคามโดยแลกกับความเข้าใจผิดชั่วชีวิตของลินิน หรือจะยอมลดปืนลงแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด "ลินิน... ฟังฉันก่อนนะคะ" นภัสเอ่ยเสียงสั่นเป็นครั้งแรกในชีวิต ปลายกระบอกปืนสั่นน้อยๆ เผยให้เห็นความลังเลที่สะoxอยู่ภายใน "ไม่ต้องมาแก้ตัว!" คีย์แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกรีดร้องด้วยความสะใจ "เลือกเอาสิคะ คุณหนู... จะเลือกอีบอดี้การ์ดทรยศนี่ หรือจะเลือกชีวิตของตัวเอง?" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงฝนตกกระหน่ำด้านนอกหน้าต่าง ลินินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธ ความกลัว และความเจ็บปวดตีรันวนเวียนอยู่ในอก เธอช20002ตาสบเข้ากับดวงตาของนภัสเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคู่ที่เคยซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้ความเย็นชา บัดนี้กลับสะท้อนภาพความเวทนาและคำขอร้องที่ไร้เสียง นภัสสูดหายใจเข้าลึก, รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี, แล้วตัดสินใจก้าวเท้าถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้คีย์เดินเข้ามาประชิดตัวลินิน—พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังลอดไรฟันด้วยความเด็ดเดี่ยว "ถอยห่างจากคุณหนู... ไม่งั้นฉันจะฆ่าแกด้วยมือเปล่า" นภัสคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาดำสนิทเปลี่ยนเป็นสีหน้าของนักล่าที่ไร้ความปรานีอีกต่อไป คีย์หัวเราะลั่นในลำคอ พลางเอื้อมมืออีกข้างคว้าข้อมือเรียวเล็กของลินินเอาไว้แน่นจนคุณหนูสะดุ้งสุดตัว ทว่าก่อนที่คีย์จะทันได้เอ่ยคำขู่ใดๆ เพิ่มเติม ประตูห้องนอนใหญ่อีกฟากฝั่งกลับถูกกระแทกเปิดออกอย่างไร้ความปราณี พร้อมกับแสงไฟนีออนสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาจนแสบตา และภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้ลมหายใจของทุกคนในห้องต้องหยุดชะงักลงทันที! ...โปรดติดตามตอนต่อไป... — "ดอกเดซี่ริมทาง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ —