สงครามน้ำลาย

เอกสารกระดาษปึกหนาที่ถูกปาลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เกิดเสียงดังทึบจนน่าตกใจ มันไม่ใช่แค่กระดาษรายงานธรรมดา แต่มันคือ "พินัยกรรมตระกูลอย่างนั้นเหรอ?" ลินินจ้องมองซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกเปิดอ้าออก เผยให้เห็นลายเซ็นอันสั่นเครือแต่ทรงอำนาจของประมุขแห่งตระกูล—ปู่ของเธอเอง "คุณเอาสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนฉัน นภัส?" เสียงหวานใสกังวานแต่เฉียบคมดั่งใบมีดบาดลึกในความเงียบของห้องทำงานส่วนตัว ลินินก้าวเท้าเข้าไปประชิดบอดี้การ์ดสาวร่างสูงที่ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินอ่อน นภัสไม่ได้ถอยหนี ดวงตาคมกริบใต้กรอบหน้าคมคายคู่นั้นมองตรงมายังเธอด้วยความราบเรียบ ยิ่งอีกฝ่ายนิ่งเท่าไหร่ ยิ่งทำให้คนที่ถือไพ่เหนือกว่าในทางทฤษฎีอย่างลินินรู้สึกเหมือนกำลังจะคลั่งตายในทางปฏิบัติ "ฉันไม่ได้ตัดสินใจแทนคุณหนูค่ะ ฉันแค่ทำตามคำสั่งสุดท้ายท่านประธาน" นภัสเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าราบเรียบจนน่าหมั่นไส้ "คำสั่งบ้าบออะไรที่บอกว่าฉันต้องแต่งงาน... หรืออย่างน้อยต้องอยู่ภายใต้การคุ้มครองและการดูแลทรัพย์สินทั้งหมดร่วมกับเธอแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด! นี่มันไม่ใช่บอดี้การ์ดแล้ว นภัส! นี่มัน... นี่มันการจองจำชัดๆ!" ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ปนเปไปกับความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกหมางเมินจากคนรอบข้าง แม้กระทั่งวาระสุดท้ายของปู่ ท่านก็ยังเลือกที่จะผูกมัดเธอไว้กับผู้หญิงเย็นชาคนนี้ นภัสก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเธอถูกร่นลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายเฉพาะตัวของบอดี้การ์ดสาวลอยเข้าแตะจมูก ลินินชะงักไปชั่วขณะ เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อนภัสโน้มใบหน้าลงมาหาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ถ้าฉันเป็นคนจองจำคุณหนู แล้วทำไมตอนที่คีย์โทรมาหาเมื่อคืน... คุณถึงทำหน้าเหมือนคนอกหักตอนฉันหยิบมือถือออกไปล่ะคะ?" คำถามนั้นพุ่งชนกลางใจลินินอย่างจังจนเธอหน้าชาวาบ ความลับที่พยายามซ่อนไว้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเยาะเย้ยอย่างง่ายดาย ลินินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวเล็กกำหมัดเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังตีรวน "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อนะ นภัส! คีย์จะเป็นใคร ฉันจะรู้สึกยังไง มันก็เรื่องของฉัน เธอมันก็แค่ลูกจ้าง... เป็นแค่บอดี้การ์ดที่รับเงินเดือนจากตระกูลฉัน ไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นเรื่องส่วนตัว!" "ลูกจ้างเหรอคะ?" นภัสทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความเยือกเย็น แววตาของบอดี้การ์ดสาวไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวราวกับกำแพงเหล็ก "ถ้าฉันเป็นแค่ลูกจ้าง แล้วทำไมเมื่อคืนก่อน... ตอนที่คุณฝันร้ายแล้วร้องเรียกชื่อฉัน คุณถึงไม่บอกล่ะคะว่าฉันเป็นแค่คนอื่น?" "นภัส!" ลินินหวีดร้องออกมาเบาๆ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นด้วยความอับอายจนแดงก่ำไปถึงใบหู เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเผลอละเมออะไรออกไปบ้างในยามที่ไข้ขึ้นสูงเมื่อสัปดาห์ก่อน รู้เพียงแต่ว่าตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนซุกอยู่ในอ้อมอกอุ่นๆ ของบอดี้การ์ดคนนี้ และกลิ่นอายนั้นก็เป็นสิ่งที่ทำให้เธอเผลอใจอ่อนยวบยาบอยู่เรื่อยมา—ซึ่งเธอมันไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด! "คุณนี่มัน... เผด็จการที่สุด!" ลินินพ่นคำด่าใส่หน้าคนตัวสูงกว่าอย่างเหลืออด นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างคาดโทษ "ทั้งเรื่องพินัยกรรมบ้าๆ นี่ ทั้งการก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว และการทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉัน... คุณคิดว่าคุณเป็นใครกันห๊ะ ถึงได้ทำตัวเป็นพระเจ้าคอยบงการชีวิตฉันทุกฝีก้าวแบบนี้!" "ถ้าฉันไม่เผด็จการ ป่านนี้คุณหนูคงเอาตัวไปผูกติดกับผู้ชายไร้มนุษยสัมพันธ์อย่างคุณคีย์ จนโดนเขาหลอกเอาสมบัติไปหมดตระกูลแล้วค่ะ" นภัสสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความล้อเล่น "ฉันได้รับหน้าที่ให้ปกป้องคุณ... และฉันก็จะทำมันให้ถึงที่สุด แม้ว่าวิธีนั้นจะทำให้คุณเกลียดฉันจนไส้ติ่งแทบขาดก็ตามที" "นี่เธoa!" ลินินโกรธจนตัวสั่น เธอยกมือขึ้นทำท่าจะผลอกอกแกร่งของอีกฝ่ายให้พ้นทาง แต่นภัสกลับเร็วกว่า มือใหญ่ควաբจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะดึงร่างบางเข้าไปประชิดแผงอก ความใกล้ชิดกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด ดวงตากลมโตของลินินเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของพวกเธอห่างกันเพียงคืบเดียว จนสามารถรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่เป่ารดริมฝีปาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงนาฬิกาในห้อง "ปล่อยนะ..." เสียงที่เคยเกรี้ยวกราดกลับแผ่วเบาลงโดยอัตโนมัติ ลินินพยายามเบือนหน้าหนีสายตาคมปลาบที่มองสำรวจริมฝีปากเธออย่างจงใจ แต่ก็ถูกปลายนิ้วเรียวอีกข้างเชยคางมนให้กลับมาสบตาตรงๆ "ถ้าไม่ปล่อย... คุณหนูจะทำไมคะ?" นภัสกระซิบชิดริมหูกลิ่นกายหอมหวานของลินินมอมเมาสติสัมปชัญญะของบอดี้การ์ดสาวจนแทบคลั่ง แต่เธอก็ยังคงรักษาสีหน้านิ่งขรึมเอาไว้ได้ราวกับผู้ชนะ ในจังหวะที่หัวใจของลินินกำลังเต้นระส่ำและพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดนั้นเอง— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูไม้สีเข้มจะถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงโปรดของ 'คีย์' ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเยาะกวนประสาท ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพความแนบชิดของทั้งสองคนด้วยแววตานิ่งเรียบที่แฝงไปด้วยประกายความไม่พอใจ "ขอโทษทีนะ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว... ของคุณหนูกับ 'บอดี้การ์ด' หรอกนะ" คีย์เอ่ยเสียงราบเรียบแต่จงใจเน้นคำว่าบอดี้การ์ดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พร้อมกับชูซองเอกสารอีกฉบับขึ้นในมือ "แต่พอดีผมมีข้อเสนออีกอย่าง... ที่คิดว่าคุณหนูลินินน่าจะสนใจมากกว่าพินัยกรรมเน่าเฟะฉบับนี้เยอะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความแซ่บในตอนนี้ด้วยนะคะ!