คนนอกที่น่ารำคาญ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองพิเศษ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดน้อยลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับเย็นเยียบราดรดลงไปถึงขั้วหัวใจของคนที่กำลังยืนเผชิญหน้ากันในเวลานี้ ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของคีย์ถูกสะบัดเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับมันเป็นไพ่เหนือกว่าที่เขากุมไว้เพื่อกำชัยชนะในเกมนี้ “คิดว่าเอาเศษกระดาษไร้ค่าพวกนี้มาป่วน แล้วฉันจะสนใจอย่างนั้นเหรอ, คีย์?” เสียงหวานใสที่เจือความเย่อหยิ่งและรisรอนดังกังวานขึ้น ลินินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มฉายแววรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง เธอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ... ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเธอไม่อยากยืนอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ในระยะที่ลมหายใจรดกันได้ ทว่า ยังไม่ทันที่คีย์จะเอ่ยปากตอบโต้ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มของนภัสก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างคุณหนูตัวร้ายกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญทันที นภัสเคลื่อนไหวเงียบเชียบราดกับเงา ไหล่กว้างบังร่างบางของลินินไว้มิดชิด แผ่นหลังของบอดี้การ์ดสาวแผ่รังสีความกดดันออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ “ถ้าเอกสารในมือคุณมันไม่มีสาระพอจะทำให้คุณเดินออกไปจากห้องนี้เอง ฉันคงต้องเป็นคนช่วย ‘ส่ง’ คุณออกไปแทนนะคะ... คุณคีย์” น้ำเสียงของนภัสราบเรียบ ทว่าเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบใต้กรอบหน้าม้าปรกตวัดมองซองเอกสารในมือชายหนุ่มด้วยแววตาวิเคราะห์และระแวดระวัง เธอก้าวเท้าเข้าหาคีย์ทีละน้อย บีบให้เขาต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองการกระทำปกป้องสุดฤทธิ์ของบอดี้การ์ดสาวด้วยความขบขันและริษยาในคราวเดียวกัน เขารู้จักลินินดี... รู้ว่าภายใต้เกราะกำบังที่แข็งกระด้างและวาจาเชือดเฉือนนั้น เปราะบางและต้องการที่พึ่งแค่ไหน และเขาก็เกลียดไอ้ท่าทางอารักษ์ขาที่เกินหน้าที่ของนภัสเข้าไส้ “หืม? ปก้องกันน่าดูเลยนะ... บอดี้การ์ดตกอับที่เกาะคุณหนูรวยๆ กินไปวันๆ อย่างเธอนี่ มีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งในบ้านหลังนี้กัน?” คีย์จงใจเน้นเสียงสูงที่คำว่าบอดี้การ์ดตกอับ พร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด “เธอเป็นแค่ลูกจ้าง... อย่าลืมตัวไปหน่อยเลยนภัส” บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นจนแทบจะได้ยินเสียงกระแสประสาทขาดผึ่ง ลินินขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกพะอืดพะอมแล่นพล่านขึ้นมาในอก เธอกลเกลียดนักเวลาที่ใครต่อใครพยายามทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอก, และเกลียดหนักยิ่งกว่าที่คีย์กล้าดีอย่างไรมาดูถูกนภัสต่อหน้าเธอ “คนที่ควรจะเจียมตัวและไสหัวออกไปจากที่นี่... คือแกต่างหาก, คีย์!” ลินินก้าวพรวดพราดพ้นจากเงาของบอดี้การ์ด มือเรียวบางคว้าเข้าที่แขนเสื้อสูทของนภัสไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบนั้นสะท้อนความสั่นไหวในใจที่เธอพยายามซ่อนไว้ แต่นัยน์ตากลับดุดันราวกับแมวป่าที่พร้อมจะข่วนหน้าทุกคนที่มารังแกคนของตัวเอง (แม้เธอจะไม่เคยยอมรับปากเปล่าเลยสักครั้งว่านภัสเป็น ‘คนของเธอ’) “ลินิน...” คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมฉายแววตัดพ้อและเจ็บปวด “เธอเปลี่ยนไปมากนะ ตั้งแต่มี... ยัยนี่เข้ามาในชีวิต เธอลืมอดีตของเราไปหมดแล้วหรือไง? เราเติบโตมาด้วยกันนะลินิน เธอก็รู้ว่าฉันหวังดีกับเธอที่สุด” “ความหวังดีทุเรศๆ ของนาย เก็บเอาไว้ใช้กับคนอื่นเถอะ!” ลินินสวนกลับทันควัน เสียงหวานสั่นเครือด้วยความโกรธ “สิ่งที่นายทำอยู่มันไม่ใช่ความหวังดี แต่มันคือความเห็นแก่ตัว! นายอยากได้สมบัติของตระกูลฉัน จนตัวสั่นต่างหากล่ะ อย่ามาอ้างคำว่าอดีตกับฉันเลย คีย์!” คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของคีย์เลือนหายไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ขึ้นมาอย่างน่ากลัว แต่เพียงเสี้ยววินาทีเดียว เขาก็กลับมาปั้นหน้ายิ้มเยาะได้เหมือนเดิม “ปากร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ... สมแล้วที่เป็นคุณหนูตัวร้ายที่ใครๆ ก็เอือมระอา” คีย์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ชูซองเอกสารในมือขึ้นระดับสายตา “แต่ถึงเธอจะเกลียดฉันแค่ไหน ความจริงก็คือความจริง... พินัยกรรมฉบับนั้นมีช่องโหว่ และถ้าเธอไม่อยากสูญเสียทุกอย่างที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้... เย็นนี้ สี่โมงเย็น ที่เดิม... มาหาฉันคนเดียว แล้วฉันจะบอกทุกอย่างที่เธออยากรู้” สิ้นคำพูด คีย์ก็หันหลังเดินกลับไปที่ประตูอย่างไม่รีเวลารอคำตอบ ทิ้งให้ความเงียบงันและกลิ่นอายความกดดันเกาะกุมพื้นที่รอบตัวเอาไว้ ประตูปิดลงพร้อมกับเสียงคลิเบาๆ แต่ดังก้องกังวานในความรู้สึกของคนทั้งคู่ ลินินผ่อนลมหายใจออกมาพรยาว ไหล่บางทรุดลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้า ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเคว้งคว้างที่เกาะกินหัวใจ เธอปล่อยมือที่กำเสื้อสูทของนภัสออกช้าๆ พร้อมกับเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนหยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นมาขอบตาโดยไม่ตั้งใจ แต่ทว่า... นภัสกลับไม่ยอมปล่อยให้เธอจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกนั้น มือหนาและหยาบกร้านจากการจับอาวุธเอื้อมมากุมข้อมือเรียวของลินินเอาไว้เบาๆ แต่แน่นหนา แรงสัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้ลินินสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันขวับกลับมามองด้วยความตกใจ นภัสไม่ได้พูดอะไร... ใบหน้าคมคายยังคงนิ่งขรึมตามสไตล์ แต่แววตาคู่สวยที่มักจะเรียเฉยเสมอนั้น กลับเต็มไปด้วยความลึกล้ำและประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของคุณหนูตัวร้ายเต้นผิดจังหวะ ดวงตาคู่นั้นก้มมองลงมาสำรวจร่องรอยความไหวหวั่นบนใบหน้าของเธออย่างละเอียด ราวกับจะอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงความรู้สึกข้างในที่เธอพยายามปิดบัง “ปล่อยนะ... ยัยบอดี้การ์ดบ้า” ลินินพยายามบิดข้อมือออก แต่แรงกดที่ข้อมือนั้นกลับเพิ่มขึ้นทีละนิดอย่างนุ่มนวล “คุณหนูจะไปตามนัดของมันจริงๆ เหรอคะ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบ แววตานภัสฉายแววคุกกรุ่นอย่างปิดไม่มิด “มันเรื่องของฉัน! ฉันจะไปไหน จะทำอะไร มันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ!” ลินินเชิดหน้าเถียงกลับเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ นภัส!” นภัสไม่ยอมปล่อย... กลับกัน บอดี้การ์ดสาวก้าวเท้าเข้าประชิดตัวลินินมากขึ้นจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ นภัสใช้มืออีกข้างทาบลงกับผนังข้างศีรษะของเธอ กักขังคุณหนูจอมพยศไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงลมหายใจกั้น กลิ่นหอมเฉพาะตัวจางๆ จากตัวของบอดี้การ์ดสาวลอยเข้าแตะจมูก ทำให้ลินินสมองตื้อตันไปหมด เธอลืมคำพูดที่จะเถียงออกไปจนหมดสิ้น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “มันเกี่ยวกับฉันค่ะ...” นภัสโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู จนเส้นผมสีเข้มระกับลำคอระหง “เพราะหน้าที่ของฉันคือปกป้องคุณ... และฉันไม่มีวันยอมให้คุณเดินไปติดกับดักของไอ้สารเลวนั่นเด็ดขาด ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” คำพูดที่หนักแน่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวงแหนอย่างเปิดเผยนั้น ทำให้ลินินแทบหายใจไม่ออก เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับความใกล้ชิดอันตรายนี้ ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและบรรยากาศกำลังหวานอมเปรี้ยวจนน่าติดตามนั้นเอง... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องรับรองจะถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยไม่รออนุญาต! ร่างของแม่บ้านใหญ่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนซีดเผือด เธอยืนหอบหายใจตัวโยนก่อนจะร้องตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที “คุณหนูคะ! แย่แล้วค่ะ! ที่ห้องทำงานใหญ่... ตู้เซฟนิรภัย... ถูกงัดค่ะ!” -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปพร้อมกับคุณหนูกับยัยบอดี้การ์ดนะคะ! ห้ามพลาดตอนต่อไปเด็ดขาดค่ะ!