คืนดีกันแบบร้อนแรง

เสียงปิดประตูกระจกนิรภัยดัง *คลิก* เบาๆ แต่กลับก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องพักรับรองพิเศษ นภัสไม่เปิดโอกาสให้คุณหนูตัวร้ายได้ตั้งตัว ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปขยับก้าวเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็วราวกับเสือดาวที่ตระครุบเหยื่อ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ จากข้างนอกโชยเข้าแตะนาสิก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "คุณ... จะทำอะไรน่ะ ถอยไปไกลๆ เลยนะยัยบอดี้การ์ดตกอับ!" ลินินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางเผลอถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานกระจกสีดำ มือเรียวพยายามดันไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานกำแพงมนุษย์อย่างนภัสได้ นภัสไม่ยอมถอย เธอวางมือข้างหนึ่งทาบลงบนขอบโต๊ะด้านหลังของลินิน กักขังคุณหนูจอมพยศให้อยู่ในอาณัติของเธออย่างเบ็ดเสร็จ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้ดุร้ายเหมือนทุกที แต่กลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้คนมองต้องร้อนๆ หนาวๆ "ตกอับเหรอคะ? เมื่อกี้ใครกันนะที่เกือบจะเสียท่าให้ ‘ไอ้คีย์’ เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของคุณนั่นน่ะ ถ้าฉันไปช้ากว่านั้นอีกก้าวเดียว คุณคิดว่าตัวเองจะรอดจากคำหวานเลี่ยนๆ ของมันมาได้เหรอคะ คุณหนูลินิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าทำให้ลินินขนลุกซู่ไปทั้งตัว "นั่นมันเรื่องส่วนตัวของฉัน! ฉันจะคุยกับใคร ไปไหน มันก็1ม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย ปล่อยนะ!" ลินินเชิดหน้าขึ้นพยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่ตีรวนขึ้นมาในอก ปากก็ปฏิเสธเสียงแข็งทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้มักจะทำให้เธอเสียอาการได้ทุกทีสิน่า! "ไม่เกี่ยวตรงไหนคะ ในเมื่อหน้าที่ของฉันคือการคุ้มครองคุณ... และรวมถึงการเคลียร์พวกแมลงวันที่น่ารำคาญที่คอยจะมาเกาะแกะคุณด้วย" นภัสก้มหน้าลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากที่ยังคงเม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น "ปากเก่งจังนะคะ... แต่ตอนที่มันจะจูบคุณ ทำไมไม่เห็นเก่งแบบนี้บ้างล่ะ หืม?" "นภัส! เธอ...!" ลินินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอาย มือเรียวเงื้อขึ้นหมายจะฟาดลงบนต้นแขนแกร่ง แต่กลับถูกมือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือหัวได้อย่างง่ายดายด้วยมือเดียว รวดเร็ว เด็ดขาด และไร้ทางสู้... "ปล่อยนะ ยัยบอดี้การ์ดบ้าอำนาจ!" "ฉันเคยเตือนคุณแล้วใช่ไหมคะว่าอย่าไปไหนมาไหนคนเดียว และที่สำคัญ... อย่าทำตัวน่าตีแบบนี้อีก" นภัสพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงทีละน้อย ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย ความหึงหวงที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม บัดนี้มันระเบิดออกมาผ่านสายตาที่จดจ้องมองใบหน้าหวานอย่างโหยหา ลินินชะงักไป ดวงตากลมโตไหวระริกเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย ความเย่อหยิ่งทระนงตนมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกๆ และนภัส... เป็นเพียงคนเดียวที่มองทะลุผ่านเกราะกำบังนั้นเข้ามาได้เสมอ "เธอ... โกรธฉันเหรอ..." เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบา ความซึนเดระที่เคยมีหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาทั้งวัน "ก็เธอมัวแต่สนใจงาน จนไม่สนใจฉันเลยนี่นา... ฉันแค่..." "แค่ประชด?" นภัสต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เคยเรียบตึงผ่อนคลายลง นิ้วเรียวอีกข้างที่ไม่ได้พันธนาการข้อมือเล็ก ค่อยๆ เอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มใสออกให้อย่างทะนุถนอม "คุณก็รู้ว่าฉันต้องทำตามคำสั่ง... แต่หัวใจของฉัน มันสั่งให้มองแค่คุณคนเดียวต่างหากล่ะคะ คุณหนูตัวแสบ" คำพูดหวานเลี่ยนที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินจากปากบอดี้การ์ดมาดนิ่ง ทำเอาลินินถึงกับใบ้กิน สมองขาวโพลน หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนวิ่งมาราธอนเสียอีก "ใครเป็นตัวแสบกันฮะ... อื้อ!" คำพูดต่อว่าถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อนภัสฉวยโอกาสที่เธอกำลังเผลอ ประทับริมฝีปากลงมาปิดกลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็วและแม่นยำ มันไม่ใช่แค่การสัมผัสเพื่อลงโทษ แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของ คือความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความเงียบงัน และคือความคลั่งรักที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่สัมผัสอุ่นร้อนและกลิ่นอายเฉพาะตัวของคนตรงข้ามกลับซึมซับเข้าไปในความรู้สึกอย่างรวดเร็ว ความดื้อรั้นทั้งปวงละลายหายไปราวกับน้ำแข็งโดนไฟลน มือที่เคยถูกพันธนาการไว้ ค่อยๆคลายออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกขึ้นโอบรอบลำคอระหงของบอดี้การ์ดสาวเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลง นภัสผ่อนลมหายใจอุ่นร้อนออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงการตอบรับอันน่ารัก ลีลาการจูบที่เริ่มต้นด้วยความเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวล ลึกซึ้ง และเร่าร้อนขึ้นตามจังหวะอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนคนตัวเล็กกว่าต้องส่งเสียงครางประท้วงในลำคอด้วยความหายใจไม่ทัน เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งคู่จมดิ่งอยู่ในห้วงเวลาแห่งความหวานล้ำนั้น จนกระทั่งนภัสยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ปล่อยให้ลินินได้สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ใบหน้าหวานแดงก่ำ หอบหายใจถี่กระชั้น ริมฝีปากบวมเจ่อและชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำสีใส ดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้มมองค้อนคนตรงข้ามอย่างไม่จริงจังนัก "คนฉวยโอกาส..." ลินินพึมพำเสียงเบา ซุกหน้าลงกับซอกคอของนภัสเพื่อซ่อนใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด นภัสหลุดยิ้มบางๆ ออกมาอย่างเอ็นดู วงแขนแข็งแรงรวบร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ฝังจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวยสูดดมความหอมเข้าปอดลึกๆ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานและเรื่องวุ่นวายทั้งหมดในวันนี้พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในหัวใจของคนทั้งคู่ บรรยากาศกำลังโรแมนติกและฟินจิกหมอนจนแทบไม่อยากให้เวลาเดินต่อ... แต่ทว่า ในจังหวะที่นภัสกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปกดจูบซ้ำที่หน้าผากมนอีกครั้ง ประตูห้องพักรับรองที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทด้วยฝ่ามือของใครบางคน! *แอ๊ด...* "ลินิน! ผมลืมของ... เฮ้ย! พวกเธอทำบ้าอะไรกันวะ!" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'คีย์' ที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ทำให้ทั้งนภัสและลินินผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต นภัสแววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีดโกน ร่างสูงก้าวมาบังตัวลินินไว้ด้านหลังทันทีพร้อมกับปรายตามองแขกไม่ได้รับเชิญด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาอย่างน่ากลัว — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดอกเดซี่ริมทาง" เสมอมานะคะ