เผชิญหน้ากับความจริง

กระดาษเอกสารในแฟ้มสีน้ำชาสั่นสะท้อนตามแรงบีบของปลายนิ้วที่จิกเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ลินินไม่เคยคิดเลยว่าความจริงที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มแสนอบอุ่นและความใจดีจอมปลอมของคีย์ จะมีกลิ่นอイルスสกปรกคละคลุ้งรุนแรงได้ถึงเพียงนี้ หน้ากระดาษแต่ละแผ่นบอกเล่าเรื่องราวความร่วมมืออันน่าสะอิดสะเอียน ระหว่างเพื่อนสมัยเด็กที่เธอเคยไว้ใจที่สุดกับกลุ่มคนที่จ้องจะฮุบกิจการตระกูลของเธอ บัญชีลับ เส้นทางการเงิน และข้อความสนทนาที่ถูกแคปไว้เป็นหลักฐานมัดตัวแน่นหนา มันคือหลักฐานชั้นดีว่า "คีย์" ไม่เคยเป็นมิตรแท้ตั้งแต่แรก หากแต่เป็นงูพิษที่รอวันฉกกัดตรงจุดตายต่างหาก เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน แต่ลินินในเวลานี้กลับไม่มีอารมณ์จะหันไปปะทะฝีปากกับใครทั้งสิ้น ความรู้สึกชาหนึบวิ่งลามเลียไปทั่วร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต หัวใจดวงน้อยที่มักจะเชิดหยิ่งและพยศอยู่เสมอกลับหล่นวูบลงไปกองที่ตาตุ่ม ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังมันกัดกินลึกลงไปในเนื้อเยื่อจนแทบหายใจไม่ออก ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของนภัสที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเคย บอดี้การ์ดสาวกวาดสายตามองเอกสารเกลื่อนโต๊ะสลับกับใบซีดเผือดของคุณหนูตัวร้าย ก่อนที่คิ้วเรียวสวยจะขมวดเข้าหากันน้อยๆ ด้วยความกังวลที่พยายามเก็บซ่อนไว้ใต้มาดนิ่ง "คุณลินิน... เป็นอะไรทำไมหน้าซีดขนาดนั้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความเผลอไผล ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปในพริบตาเมื่อเห็นอาการผิดปกติของคนตรงหน้า "ออกไป..." ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตที่เคยรั้นรadyเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส แต่นางพญาตัวน้อยปฏิเสธที่จะปล่อยให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ "ฉันบอกให้ออกไปไง นภัส! ไม่ได้ยินหรือไงว่าอยากอยู่คนเดียว!" นภัสไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียว ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาปราดเดียวก็เห็นข้อความบนหน้ากระดาษแผ่นบนสุด ความตระหนักรู้บางอย่างวาดผ่านแววตาคมกริบของบอดี้การ์ดสาวในเสี้ยววินาที "เรื่องไอ้คีย์สินะคะ" นภัสเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทรงพลัง มือเรียวใหญ่เอื้อมออกไปหมายจะแตะลงบนไหล่บางที่กำลังสั่นเทา "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" ลินินสะบัดไหล่หนีสุดแรง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นจ้องมองนภัสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวรานและโกรธเกรี้ยว "เธอสะใจมากใช่ไหมล่ะ นภัส? ที่เห็นฉันโง่มาตลอด ที่เห็นฉันเชื่อใจคนผิด ปล่อยให้มันเข้ามาปั่นหัวฉัน ปล่อยให้มันทำลายทุกอย่าง... เธอคงยืนมองฉันเป็นตัวตลกอยู่ลับหลังสินะ!" คำพูดเชือดเฉือนพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากสั่นระริก ลินินระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดใส่นภัส เพราะรู้ดีว่ามีเพียงคนตรงหน้านี้เท่านั้นที่ปลอดภัยพอจะรองรับความเปราะบางขั้นสุดของเธอได้ นภัสถอนหายใจยาวนาน ดวงตาคู่คมมองลินินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย บอดี้การ์ดสาวย่อตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกันกับคุณหนูที่กำลังพังทลาย "ถ้าฉันอยากหัวเราะคุณ ฉันคงทำตั้งแต่ตอนที่คุณเอาแต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งใส่ฉันในรถวันนั้นแล้วค่ะ" นภัสสวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างหาได้ยากยิ่ง ไร้ซึ่งความประชดประชัน มีเพียงความจริงใจที่ถูกกลั่นกรองออกมาจากความรู้สึกข้างใน "คุณลินิน... คุณเก่งและฉลาดพอที่จะมองเกมออก ทำไมถึงยอมให้ความรู้สึกผิดในอดีตมาปิดตาสتเรื่องของไอ้เวรนั่นล่ะคะ" "เธอไม่เข้าใจ..." ลินินพึมพำเสียงสั่น หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ในที่สุดก็ไหลรินลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจควบคุม "ฉันรู้สึกผิด... ฉันคิดว่าเพราะอุบัติเหตุในวันนั้นทำให้คีย์ต้องสูญเสียครอบครัว ฉันเลยยอมมันทุกอย่าง ยอมให้มันเข้ามาในชีวิต ยอมให้มันทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ... แต่สิ่งที่ฉันได้กลับมาคือมันกำลังจะขายบริษัทของพ่อฉันให้คู่แข่ง!" นภัสมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่เจ็บแปลบในอก ลินินที่ดุดันและปากร้ายเสมือนแมวป่าตัวน้อย ในยามนี้กลับกลายเป็นลูกแมวตกน้ำที่ไร้ทางสู้ บอดี้การ์ดสาวขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนระยะห่างแทบไม่เหลือช่องว่าง มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่กำลังเย็นเฉียบของลินินไว้แน่นโดยไม่มีคำท้วงติงใดๆ อีก "ปล่อยให้ฉันจัดการมันเองค่ะ" นภัสกระซิบชิดริมหีบปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นจนสร้างความอบอุ่นขึ้นมากลางอกของลินินอย่างประหลาด "ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าตราบใดที่ยังมีฉันยืนอยู่ข้างหลัง จะไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายคุณได้ แม้แต่คนที่คุณเรียกว่าเพื่อนสนิทก็ตาม" หัวใจของลินินกระตุกวูบ ความอบอุ่นจากอุ้งมือหนาแผ่ซ่านเข้ามาเยียวยารอยร้าวในใจอย่างรวดเร็ว ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นสะอื้น ลินินเงยหน้าขึ้นสบตากับนภัส นัยน์ตาสองคู่ประสานกันนิ่งท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน เคมีอันตรายที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความโหยหาและแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนหายใจไม่ทั่วท้อง "เธอกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ นภัส..." ลินินเค้นเสียงถาม ทั้งๆ ที่มืออีกข้างกลับเผลอบีบมือของบอดี้การ์ดสาวแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "เรื่องอื่นฉันอาจจะยอมคุณนะคะ แต่เรื่องความปลอดภัยของคุณ... ฉันไม่เคยคิดจะฟังคำสั่งใครนอกจากหัวใจตัวเองหรอกค่ะ" นภัสตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความร้ายกาจและความคลั่งรักไว้อย่างเต็มเปี่ยม บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกำลังเปลี่ยนเป็นความหวานปนความตึงเครียดที่ชวนให้ใจสั่นไหว นภัสโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลินินหลับตาลงครึ่งหนึ่ง หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่รัวเร็วจนน่ากลัว ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะทาบทับลงหากันเพื่อเติมเต็มช่องว่างในใจ... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปร่งของคีย์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสุภาพบุรุษจอมปลอมที่ประดับอยู่บนใบหน้าเหมือนเคย ในมือถือกล่องของAขวัญชิ้นเล็กๆ พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ลินินครับ ผมซื้อกาแฟร้านโปรดมาฝาก... อ้าว คุณบอดี้การ์ดก็อยู่ด้วยเหรอครับ บรรยากาศดูเครียดๆ กันจัง มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า?" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและอินไปกับปมความจริงที่กำลังจะปะทุในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ แล้วมาลดยอดความหมั่นไส้ไอ้คีย์ไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ! — ดอกเดซี่ริมทาง