รอยเท้าในความมืด

"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะเรียกตำรวจจับคุณข้อหาคุกคามความเป็นส่วนตัวนะคะ... คุณคีย์!" เสียงหวานตวาดกร้าวด้วยความสั่นเครือ ก้องกังวานไปทั่วห้องชุดหรูหราบนชั้นยี่สิบ คีย์สะดุ้งสุดตัว ขาสั่นพับจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่มืดสลัวราวกับคนเสียสติ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เพิ่งเอ่ยเตือนเขาก่อนหน้านี้ยังคงหลอนอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงจากลำโพงและไม่ใช่ภาพหลอน... นภัสอยู่แถวนี้ เธอยังไม่ไปไหน และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ เขารู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากมุมมืดของห้อง ราวกับมีมัจจุราชไร้เงากำลังจ้องมองความน่าสมเพชของเขาอยู่ทุกฝีก้าว ลินินยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกสลับกับความโล่งใจอย่างประหลาด *ยายบอดี้การ์ดบ้านั่น... ยังวนเวียนอยู่ใกล้เธอจริงๆ สินะ* ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมากลางอกอย่างห้ามไม่อยู่ แม้ภายนอกเธอจะทำเป็นเชิดหน้าหยิ่งใส่และชอบเอ่ยปากไล่อีกฝ่ายอยู่เสมอก็ตามที นภัสก็เป็นแบบนี้เสมอ... ปากร้าย ใจแข็ง แต่ลับหลังกลับคอยปกป้องเธอจากเงื้อมมือมารด้วยชีวิต โดยไม่เคยเอ่ยคำว่ารักสักคำเดียว "นะ... นภัส! เธอหลบอยู่ไหน ออกมาคุยกันตัวต่อตัวสิ! จะมาทำตัวเป็นอีแอบลับๆ ล่อๆ แบบนี้ทำไม!" คีย์ตะโกนเสียงหลง พยายามกลบเกลื่อนความกลัวด้วยการะรานหาเรื่อง แต่ความสั่นระริกในน้ำเสียงกลับทรยศเขาอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันคือคำตอบ ไม่มีเงาใดขยับไหว ไม่มีเสียงฝีเท้าเล็ดลอด แต่ทว่า... อุณหภูมิรอบตัวกลับลดฮวบลงจนขนลุกซู่ "ถ้ายังไม่อยากก้าวขาออกจากห้องนี้ด้วยสภาพที่กระดูกหักทุกท่อน ก็เชิญเดินออกไปทางประตูซะค่ะ" เสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉยดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณระเบียงห้อง ไร้ซึ่งความลังเล ไร้ซึ่งความกลัว คีย์สะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองตามต้นเสียง แต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงผ้าม่านสีเข้มที่ไหววับตามแรงลมรากับภาพลวงตา นภัสขยับเร็วยิ่งกว่าภูตผี นั่นคือความจริงอันโหดร้ายที่ทำให้คีย์ตระหนักว่า ต่อให้เขาพยายามรื้อฟื้นอดีตหรือใช้ลูกไม้สกปรกแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันเอาชนะผู้หญิงคนนี้ได้เลย "ฝากไว้ก่อนเถอะลินิน ส่วนเธียร... ยัยบอดี้การ์ดตกอับ ฉันไม่จบแค่นี้แน่!" คีย์กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองปนหวาดผวา ก่อนจะรีบสาวเท้าถอยหลังกรูดแล้วคว้าลูกบิดประตูเปิดพรวดพราดออกไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี เสียงประตูปิดกระแทกดังสนั่นสะท้อนก้องความเงียบงัด เมื่อร่างของแขกไม่ได้รับเชิญลับสายตาไป ความตึงเครียดในห้องก็คลายลงเล็กน้อย ลินินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่มอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอยกมือขึ้นกอดอกเพื่อซ่อนอาการสั่นเทาของเรียวแขน ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังมุมห้องมืดๆ ที่นภัสซ่อนตัวอยู่ "ออกาได้แล้วมั้งคะ... จะแอบดูฉันโง่ให้คุณสมเพชอีกนานแค่ไหน" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในหัวใจ ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เงาร่างสูงโปร่งคุ้นตาจะก้าวออกมาจากมุมมืด แสงไฟสลัวจากภายนอกสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เรียบเฉยไร้ระรอกอารมณ์ นภัสในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปดูทะมัดทะแมง เธอยังคงรักษาระยะห่าง ทว่าแววตาที่ทอดมองคุณหนูคนสวยกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "คุณหนูไม่ได้โง่หรอกค่ะ... แค่ใจอ่อนและไว้ใจคนผิดง่ายเกินไป" นภัสเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าประโยคกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง "แล้วมันเรื่องของฉันไหมล่ะคะ!" ลินินเด้งตัวลุกขึ้นยืน เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้ขาสองข้างจะยังสั่นพับ "ใครใช้ให้คุณมายุ่งไม่เข้าเรื่องล่ะคะ! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจัดการเองได้!" "จัดการเองด้วยการยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำเนี่ยนะคะ?" นภัสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักสวยยกยิ้มมุมปากอย่างเย้าแหย่ "ถ้าฉันมาช้ากว่านี้อีกนิด ป่านนี้คุณหนูคงยอมใจอ่อนให้ไอ้บ้านั่นจูบไปแล้วมั้งคะ" "นี่คุณ!" ลินินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกจี้จุด เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่ทันระวังตัว "ปากเสียที่สุดเลยนะคะ! ใครจะไปยอมให้คนน่ารังเกียจแบบนั้นแตะต้องกันเล่า!" นภัสไม่ได้ถอยหนี เธอยืนนิ่งให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาประชิด กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของคุณหนูตัวร้ายลอยเข้าจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเย็นชา สายตานิ่งสนิทคู่นั้นกวาดมองใบหน้าแดงก่ำด้วยความเอ็นดูระคนคลั่งรัก ลึกๆ ในใจเธอยอมรับเลยว่า ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก เธอก็ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด "ถ้าไม่อยากให้ฉันปากเสียใส่... คราวหลังก็หัดล็อกประตูให้มันดีๆ สิคะ" นภัสเอ่ยเสียงนุ่มลงโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงนั้นเจือความห่วงใยที่อบอุ่นจนลินินชะงักงัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลา ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นผิดจังหวะ ลินินเงยหน้าขึ้นสบตากับนภัส ดวงตากลมโตสั่นไหวสะท้อนภาพใบหน้าคมที่เธอแสนจะดื้อใส่แต่ก็โหยหาอ้อมกอดนี้เหลือเกิน มือเรียวเล็กที่ตั้งใจจะยื่นไปผลักอกอีกฝ่ายกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว "แล้ว... แล้วทำไมคุณต้องตามฉันมาตลอดด้วยล่ะคะ..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา เจือความตัดพ้อและความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานาน "ไหนบอกว่าเบื่อฉันนักหนาไงคะ... ไหนบอกว่าทำหน้าที่แค่ตามคำสั่งไงคะ..." นภัสหุบยิ้ม ดวงตาคมกริบฉายแววไหววูบชั่วขณะ มือหนาเอื้อมออกไปโดยสัญชาตญาณ ปลายเรียวผมนุ่มสลวยถูกเกลี่ยทัดหูให้อย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยบอดี้การ์ดสาวมาดนิ่ง ทำให้ลินินถึงกับลมหายใจสะดุด "เพราะหน้าที่... มันสั่งให้ฉันปกป้องคุณด้วยชีวิตค่ะ" นภัสกระซิบแผ่วเบารemind ชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและจริงจังจนหัวใจของลินินกระตุกวูบ "แต่สิ่งที่สั่งให้ฉันยืนอยู่ตรงนี้... ไม่ใช่เพราะหน้าที่หรอกนะคะคุณหนู" ลินินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก คำพูดที่คาดไม่ถึงทำเอาสติของเธอหลุดลอย คำสารภาพกลายๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความซึนของยัยบอดี้การ์ดคนนี้ทำเอาเธอพูดไม่ออก ได้แต่ยืนแข็งทื่อ ปล่อยให้นภัสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มใส เคมีอันตรายและแรงดึงดูดระหว่างพวกเธอกำลังหลอมละลายกำแพงทิฐิทั้งหมดลงอย่างราบคาบ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดกันเพื่อเติมเต็มความรู้สึกที่รอคอย *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นกะทันหัน ทำลายบรรยากาศโรแมนติกสีชมพูลงอย่างไม่ไว้หน้า ตามมาด้วยเสียงตะโกนโวยวายที่คุ้นเคยจนน่าหงุดหงิด "คุณลินินครับ! เปิดประตูให้ผมหน่อย! ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้นกับยัยบอดี้การ์ดสติเฟื่องคนนั้น!" เสียงของคีย์ที่ดังแว่วเข้ามาอีกครั้งทำให้นภัสชะงัก เธอผละตัวถอยห่างออกมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมกลับมาเรียบตึงเป็นปกติในพริบตาเดียว ขณะที่ลินินหน้าเสียด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะในโมเมนต์สำคัญที่สุดในชีวิต! "ให้ตายสิคะ... หมอนี่มันรนหาที่ตายจริงๆ สินะ" นภัสพึมพำลอดไรฟัน แววตาคมกริบฉายประกายอันตรายวับวาว เธียรหันกลับมามองคุณหนูตัวร้ายที่กำลังยืนหน้าบึ้งตึงด้วยความโมโห แต่ก่อนที่นภัสจะทันได้ก้าวเท้าเดินไปจัดการปัญหานอกห้อง ประตูห้องชุดที่ควรจะล็อกสนิท กลับส่งเสียง *คลิก* เบาๆ... ลูกบิดประตูกำลังหมุนเปิดเข้ามาเองช้าๆ ทั้งที่ไม่มีใครมีกุญแจสำรองนอกจากเธอและเจ้าของห้อง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของยัยบอดี้การ์ดกับคุณหนูตัวร้ายของเรานะคะ รักเสมอกค่า! — ดอกเดซี่ริมทาง