เมื่อบอดี้การ์ดหายตัวไป

"คีย์! แกพูดเรื่องอะไรวะ!" เสียงกรีดร้องของลินินดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องชุดหรูหรา บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าเรียวสวยที่ตอนนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทุกอณูผิว เมื่อความจริงอันเน่าเฟะที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มของเพื่อนสนิทกำลังจะระเบิดใส่หน้าเธอในวินาทีเป็นตายนี้ คีย์หัวחิ้วเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มที่เคยดูเป็นมิตรแปรเปลี่ยนเป็นความบิดเบี้ยวเยียบเย็น ดวงตาคู่คมจ้องมองคุณหนูตระกูลใหญ่ที่กำลังสติหลุดด้วยความสมเพชระคนสะใจ "พูดเรื่องอะไรน่ะเหรอ ลินิน... เธอยังไม่รู้อีกหรอว่าคนที่ส่งคลิปฉาวนั่นให้สื่อ คนที่พยายามจะทำลายบริษัทพ่อเธอให้ย่อยยับ ก็คือ 'คนใกล้ตัว' ที่เธอไว้ใจนักหนายังไงล่ะ" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว รา่องรอยคุกคามแผ่ซ่าน "และนังบอดี้การ์ดหน้านิ่งคนนั้น... นภัส น่ะเหรอ มันก็แค่สุนัขรับใช้ที่รับเงินจากฉันมาคอยจับตาดูเธอตั้งแต่แรกแล้ว!" "โกหก! นภัสไม่มีทางทำแบบนั้น!" ลินินสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก แม้สมองจะพยายามประมวลผลคำพูดของคีย์ แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับปฏิเสธเสียงแข็ง เธอไม่เชื่อ... เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าคนที่เอาแต่ปกป้องเธอ เอาแต่ทำหน้าดุใส่เวลาเธอดื้อ และคอยเอาตัวเข้ามารับอันตรายแทนทุกครั้ง จะเป็นคนทรยศหักหลัง แต่คำปฏิเสธนั้นกลับสั่นเครือจนน่าสมเพช "ไม่เชื่อก็ลองโทรหามันดูสิ!" คีย์หัวเราะเยาะ พลางโยนโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูลงบนโซฟาเบาะนุ่ม "ป่านนี้... นมันคงบินหนีไปรับเงินก้อนโตที่ต่างประเทศ พร้อมกับความลับทั้งหมดของเธอเรียบร้อยแล้วล่ะคุณหนู" สิ้นคำพูดนั้น โลกทั้งใบของลินินก็คล้ายจะดิ่งวูบลงเหวลึก มือบางที่สั่นเทาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรออกด้วยความร้อนรน เสียงสัญญาณรอสายดังยาวนานติดต่อกันหลายครั้ง... ไม่มีสัญญาณตอบรับ ไม่มีเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยที่คุ้นเคย ทุกอย่างเงียบงัน ราวกับว่าโลกทั้งใบถูกปิดตายอย่างไร้เยื่อใย *ติ๊ด... สายถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความ* "รับสิ นภัส... รับสายฉันเดี๋ยวนี้!" ลินินพึมพำกับหน้าจอที่มืดสนิท หยดน้ำใสไหลเอ่อล้นขอบตาลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกเคว้งคว้างและโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาซัดกระหน่ำจนร่างบางเซถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมักจะมองว่านภัสเป็นเพียงแค่เงา เป็นคนน่ารำคาญที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตส่วนตัว เป็นยัยบอดี้การ์ดตกอับที่เธอจะเหวี่ยงใส่ตอนไหนก็ได้ แต่ในวินาทีที่รู้ว่าอีกฝ่าย "หายตัวไป" จริงๆ หัวใจเจ้ากรรมกลับบีบรัดแน่นจนเจ็บแปลบ ราวกับลมหายใจถูกสูบหายไปครึ่งหนึ่ง นี่น่ะหรือ... ความรู้สึกของการสูญเสียคนที่คอยปกป้องคุ้มครอง ลินินเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า นภัสไม่ได้เป็นแค่งาน ไม่ได้เป็นแค่บอดี้การ์ดรับจ้าง... แต่อีกฝ่ายได้กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยแห่งเดียวในโลกที่โสมมใบนี้ของเธอไปเสียแล้ว "ไงล่ะ ร้องไห้ฟูมฟายให้ยัยนั่นทำไม?" คีย์เดินเข้ามาประชิดตัว มือหนายื่นออกหมายจะคว้าจับข้อแขนเรียวของเธอ "ถอยไป!" ลินินปัดมือนั้นออกสุดแรงเกิด ดวงตาคู่สวยที่เคยหยิ่งผยองตอนนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยโทสะและหยาดน้ำตา "ต่อให้นภัสจะเป็นสายให้แกจริง หรือต่อให้ยันนั่นจะหนีฉันไปไกลแค่ไหน... แกก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" "ปากดีให้มันตลอดเถอะลินิน" คีย์หน้าตึงขึ้นด้วยความโกรธ มือหนาเปลี่ยนเป็นกระชากต้นแขนเธอเข้ามาใกล้ด้วยความรุนแรง "ในเมื่อยัยบอดี้การ์ดของเมันไม่อยู่แล้ว ใครจะปกป้องเธอได้อีก!" ลินินหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวด เธอพยายามดิ้นรนสุดกำลังแต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ หรือจะสู้แรงของผู้ชายที่เต็มไปด้วยความแค้นได้ ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกาะกุมจิตใจ *โครม!!* เสียงประตูกระจกนิรภัยทางเข้าห้องชุดถูกกระแทกจนพังกระเด็นหลุดจากวงกบ แรงปะทะมหาศาลทำให้เศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาพร้อมกับออร่าสังหารที่เย็นยะเยือกจนอุณหภูมิห้องลดฮวบลงทันที คีย์ยังไม่ทันได้หันไปมอง ต้นคอของเขาก็ถูกกระชากด้วยมือเหล็กข้างหนึ่งอย่างแรง แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ร่างลอยเคิ้วก่อนจะถูกกระแทกอัดเข้ากับผนังห้องอย่างจังจนจุกแอ่ก "อัก...!" ลินินลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ร่างสูงโปรดของนภัสยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น เสื้อผ้าสีเข้มยับเยินเล็กน้อยและมีคราบเลือดจางๆ ที่มุมปาก เส้นผมสีเข้มลู่ลงชื้นเหงื่อ แต่ดวงตาคู่คมกริบที่เคยเรียบเฉย บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งเป็นจุล นภัสหันมามองลินินแวบหนึ่ง สำรวจความเรียบร้อยด้วยสายตารวดเร็วก่อนจะทอดถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกอย่างปิดไม่มิด แล้วจึงหันกลับไปจ้องหน้าคีย์ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่คุณหนูเคยเห็นมา "มือสกปรกๆ แบบนี้... แกกล้าดียังไงเอามาแตะต้องคุณหนูของฉัน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้าๆ แต่ทรงพลังจนคีย์ถึงกับหน้าถอดสี ขาสั่นพับด้วยความหวาดกลัว นภัสไม่ได้หายไปไหน... เธอยังอยู่ และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ จะน่ากลัวกว่าที่ใครคาดคิดหลายร้อยเท่า ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะคะ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ