ปากดีไม่มีที่สิ้นสุด

เสียงก๊อกน้ำในครัวที่ถูกเปิดทิ้งไว้จนน้ำไหลซู่ ไม่ได้สร้างความหงุดหงิดเท่ากับรอยเปื้อนสีแดงฉานบนพรมเปอร์เซียราคาแพงลิบลิ่วในห้องรับแขก ลินินยืนกอดอก ใบหน้าเชิ่ดขึ้นอย่างถือดี ดวงตากลมโตฉายแววหาเรื่องเต็มพิกัด ขณะจ้องมองร่างสูงโปร่งของบอดี้การ์ดสาวที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวอย่างสบายอารมณ์ ราวกับรอบตัวหล่อนไม่มีความเดือดร้อนใดๆ ในโลกใบนี้ "นี่! นภัส หูหนวกหรือไงคะ หรือว่าสมองเริ่มเสื่อมตามอายุไปแล้ว ถึงได้ยินเสียงเรียกตั้งแต่สามนาทีที่แล้วแต่ยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อนแบบนี้" น้ำเสียงแหลมสูงตวัดขึ้นอย่างเอาเรื่อง ลินินก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉย นภัสปรายตามองคุณหนูตัวแสบด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างน่าหมั่นไส้ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้า "ถ้าคุณหนูมีเวลาเดินมาบ่นฉันยาวเป็นหางว่าวแบบนี้ ใช้เวลาสักนิดเดินมาปิดก๊อกน้ำเองไม่เร็วกว่าเหรอคะ หรือว่านอกจากนิสัยเอาแต่ใจแล้ว ทักษะพื้นฐานในการเอาตัวรอดของคุณหนูมันติดลบจนทำอะไรเองไม่เป็นเลย" คำพูดนิ่งๆ แต่เชือดเฉือนทำเอาลินินสะอึก ลมหายใจของเธอสะดุดกึกด้วยความโกรธจนอกกระเพื่อม "นี่คุณ! พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ! ฉันเป็นเจ้านายนะ! เงินเดือนคุณฉันเป็นคนจ่าย ทำงานบกพร่องแล้วยังมีหน้ามาปากดีใส่ฉันอีกเหรอ!" ลินินพุ่งเข้าไปประชิดตัวจนแทบจะชิดอกแกร่ง นิ้วเรียวชี้หน้าคาดคั้น "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณไว้ซะด้วยว่าที่นี่คอนโดฉัน กฎก็คือกฎ ฉันบอกให้ทำอะไรต้องทำ ห้ามเถียง ห้ามหันหลังให้ฉันแบบเมื่อกี้เข้าใจไหม!" นภัสไม่ถอยหนี แถมยังก้าวสวนเข้าไปอีกก้าวเดียวจนระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือ ลินินต้องเงยหน้าขึ้นมองสูงขึ้นไปอีก กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุรุษจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนคนตัวเล็กกว่าชะงักไปนิด ดวงตาสีนิลคมกริบของบอดี้การ์ดสาวมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้กำแพงความเย่อหยิ่งนั้น "เงินเดือนที่คุณหนูจ่าย... แลกมากับการคุ้มครองชีวิต ไม่ใช่เป็นทาสมารองรับอารมณ์เสียๆ ของคุณหนูนะคะ" นภัสเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กังวานและจริงจังจนน่าขนลุก "แล้วก็กรุณาลดมือที่ชี้หน้าคนอื่นลงด้วยค่ะ ก่อนที่ฉันจะเผลอทำอะไรที่คุณหนูจะต้องเสียใจ" "กรี๊ด! นภัส! คุณกล้าขู่ฉันเหรอ!" ลินินกรีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความคับแค้นใจ มือบางปัดป้องอากาศด้วยความหงุดหงิด เธอยอมรับเลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญที่สุดตั้งแต่เธอเกิดมา วันแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน นภัสก็สร้างเรื่องให้เธอปวดหัวไม่เว้นแต่ละนาที ตั้งแต่การจัดห้องนอนที่บอกว่า 'เกะกะ' จนต้องรื้อใหม่หมด ไปจนถึงการทำอาหารเช้าที่จืดชืดไร้รสนิยม และตอนนี้ยังมาทำท่าทางอวดดีใส่เธออีก "ไม่ได้ขู่ค่ะ ฉันเตือนด้วยความหวังดีในฐานะบอดี้การ์ด" นภัสตอบหน้าตาย ก่อนจะเดินเลี่ยงไปหยิบผ้ามาเช็ดพื้นพรมที่เปื้อนอย่างใจเย็น ท่าทีที่ไม่สะทกสะท้านนั่นยิ่งทำให้ลินินเหมือนคนจะบ้าตาย "ไม่ต้องทำ! เอามานี่เลย!" ลินินพุ่งเข้าไปแย่งผ้าในมืออีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ แต่เพราะความรีบร้อนทำให้สะดุดขาตัวเอง ร่างบางเซถลาล้มลงไปข้างหน้า นภัสไวเท่าความคิด มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ พรึบ! ร่างของลินินปะทะเข้ากับอกแกร่งอย่างจัง ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานอยู่ห่างจากปลายคางของอีกฝ่ายแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน หัวใจดวงน้อยที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับกระหน่ำรัวราายกลองทัดจนน่ากลัว นภัสเองก็ชะงักไป ดวงตาคมกริบก้มลงมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อโดยไม่รู้ตัว มือที่โอบเอวบางไว้เผลอกระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง ลินินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยากจะผลักอีกฝ่ายออก แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดเหมือนถูกสูบหายไปหมดสิ้นเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีนิลที่พราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจคาดเดา "ปล่อย... ปล่อยฉันนะ" ลินินกระซิบเสียงสั่น เปลือกตาหลบวูบเพราะไม่กล้าสู้สายตาที่ทรงพลังนั้น "ถ้าฉันปล่อย... คุณหนูจะล้มหัวฟาดพื้นอีกรอบนะคะ" นภัสเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ลมหายใจอุ่นปัดป่าวยุบยับอยู่ข้างใบหู ทำเอาลินินขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ปากเก่งนัก แต่ซุ่มซ่ามเป็นที่หนึ่งเลยสินะคะ คุณหนูลินิน" "นี่คุณกล้าว่าฉันเหรอ!" ลินินฮึดสู้ ผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรงจนนภัสต้องยอมปล่อยมือถอยหลังไปก้าวหนึ่ง คุณหนูสาวหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและเขิน ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "ฉันจะหักเงินเดือนคุณ! โทษฐานล่วงเกินฉัน!" "เชิญตามสบายค่ะ เงินเดือนฉันโดนหักจนไม่รู้จะเหลืออะไรแล้วเหมือนกัน" นภัสยักไหล่อย่างไม่ยี่หั่น ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปจัดการงานของตัวเองต่อ ทิ้งให้ลินินยืนกำมือแน่น หายใจฮึดฮัดด้วยความขัดเคืองใจอยู่คนเดียว ให้ตายเถอะ ผู้หญิงบอดี้การ์ดหน้าตายคนนี้ทำให้เธอประสาทกินตั้งแต่ยังไม่พ้นวันแรกเลยด้วยซ้ำ! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหัน ทำลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องรับแขกให้สะดุดลง ลินินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ใครกันที่จะมาหาเธอในเวลานี้ นภัสหันขวับไปมองบานประตูทันที สัญชาตญาณนักสู้ตื่นตัวขึ้นมาในเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวเข้ามาบังหน้าลินินไว้โดยอัตโนมัติ พร้อมกับมือที่เอื้อมไปแตะอาวุธประจำตัวใต้สูทอย่างเงียบเชียบ ประตูกค่อยๆ แง้มเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทแบรนด์เนม เขาส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ลินิน แต่สายตากลับกวาดมองสำรวจภายในห้องด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของนภัสที่ยืนขวางอยู่ "ไงครับลินิน... ผมบอกแล้วว่าเราจะได้เจอกันเร็วๆ นี้" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับการก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตโดยไม่ได้รับอนุญาต "แล้วนี่... ใครเหรอครับเพื่อนใหม่ของคุณ ถึงได้ต้อนรับขับสู้ได้น่าประทับใจขนาดนี้" ลินินหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้น หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ขณะที่นภัสหรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของบอดี้การ์ดสาวทันทีที่สบตากับผู้ชายคนนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดอกเดซี่ริมทาง" เสมอมานะคะ