เสียงปืนกลางดึก

ความมืดสนิทของค่ำคืนไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดภายในห้องชุดหรูหราลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เงาร่างสีดำที่สะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่บอกเล่าถึงภัยคุกคามที่คืบคลานเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ลินินหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้น หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ขณะที่นภัสหรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของบอดี้การ์ดสาวทันทีที่สบตากับผู้ชายคนนั้น "ถอยไปยัยบอดี้การ์ดตกอับ... เขามัน..." ลินินเอ่ยเสียงสั่นระริก มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าชายเสื้อของนภัสไว้โดยไม่รู้ตัว ความเย่อหยิ่งและท่าทีเอาแต่ใจเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้เปราะบางที่กำลังเผชิญหน้ากับอดีตอันดำมืด "เงียบซะคุณหนู" นภัสเอמהเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบไม่ละไปจากเป้าหมายแม้แต่วินาทีเดียว สัญชาตญาณนักฆ่าและบอดี้การ์ดมือหนึ่งตื่นตัวเต็มพิกัด ร่างเพรียวบางก้าวขึ้นมาบังร่างของคุณหนูตัวร้ายไว้มิดชิด ราวกับกำแพงเหล็กที่พร้อมจะรับคมกระสุนแทน เงาร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... คีย์ เพื่อนสมัยเด็กที่ลินินเคยคิดว่ารู้จักดี รอยยิ้มบิดเบี้ยวที่มุมปากของชายหนุ่มในยามนี้ช่างน่าขนพองสยองเกล้า ในมือของเขาไม่ได้ถือดอกไม้หรือของขวัญเหมือนวันวาน แต่เป็นวัตถุสีดำเงาวับที่ส่งประกายเย็นเยียบภายใต้แสงไฟสลัว "เซอร์ไพรส์ไหมครับลินิน... ผมบอกแล้วว่าคุณหนีผมไม่พ้นหรอก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเยาะเย้ย พร้อมกับยกอาวุธขึ้นเล็งตรงมายังร่างของทั้งคู่ *ปัง!* เสียงระเบิดกระสุนดังสนั่นหวั่นไหวทำลายความเงียบยามวิกาล กระสุนเจาะทะลุกระจกหน้าต่างจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้นราวกับหิมะสีคมกริบ นภัสไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว มือเรียวคว้าเอวบางของลินินแล้วกระโจนหลบวิถีกระสุนไปหลบหลังเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้น ลินินซุกหน้าเข้ากับแผงอกอุ่นของบอดี้การ์ดสาวโดยสัญชาตญาณ เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นและแรงสั่นเทาจากร่างของคุณหนูทำให้หัวใจของนภัสกระตุกวูบอย่างประหลาด "เจ็บตรงไหนไหมคะคุณหนู" นภัสถามกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเจือไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ฉัน... ฉันไม่เป็นไร แต่นาย..." ลินินเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตา ความกลัวทำให้เธอลืมสิ้นซึ่งฟอร์มอันเย่อหยิ่ง มือบางสั่นเทาเอื้อมไปแตะแก้มสากของนภัสโดยไม่รู้ตัว "ระวังตัวด้วยนะ..." คำพูดห่วงใยที่หลุดออกมาจากริมฝีปากที่ชอบต่อปากต่อคำ ทำให้หัวใจของบอดี้การ์ดสาวเต้นรัวผิดจังหวะ นภัสจ้องมองใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้แค่คืบ ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ภายใต้หน้าที่ระเบิดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในสถานการณ์เฉียดตายเช่นนี้ เกราะป้องกันทั้งหมดพังทลายลง "อยู่ตรงนี้... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ถ้าฉันตาย คุณหนูถึงจะรอด...เข้าใจไหมคะ" นภัสเอמהเสียงดุ แต่แววตากลับอ่อนโยนจนน่าใจหาย นิ้วเรียวเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มให้อย่างทะนุถนอม ชั่วขณะหนึ่งโลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน เหลือเพียงสายตาของคนทั้งคู่ที่ผูกพันกันด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้งเกินกว่าคำว่านายจ้างกับลูกจ้าง "พูดบ้าอะไรของเธอ! ห้ามตายนะยัยบอดี้การ์ดบ้านี่!" ลินินแหวใส่ทั้งน้ำตา มือเรียวคว้าปกเสื้อของนภัสไว้แน่น ไม่อยากให้อีกฝ่ายออกไปเสี่ยงอันตราย แต่เวลาร่ำลาไม่มีเหลือแล้ว เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคีย์กำลังเดินใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็น "ซ่อนตัวเก่งนี่ลินิน... ออกมาเถอะน่า ก่อนที่ฉันจะระเบิดหัวยัยบอดี้การ์ดกระจอกๆ ของเธอก่อน" เสียงคีย์ตะโกนก้อง พร้อมกับเสียงรองเท้ากระทบพื้นใกล้เข้ามาทุกที นภัสสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาของนักล่าที่พร้อมจะขยี้เหยื่อ มือควักปืนพกคู่ใจออกจากซองลับใต้เสื้อแจ็คเก็ตอย่างคล่องแคล่ว ร่างเพรียวเตรียมจะพุ่งออกไปเผชิญหน้า ทว่า... ก่อนที่นภัสจะได้ขยับตัว ประตูห้องชุดฝั่งตรงข้ามที่ควรจะว่างเปล่า กลับถูกถีบเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีเท้าของใครบางคน เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงปืนอีกนัดที่ดังขึ้นตัดหน้า ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าใครคือผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูท่ามกลางควันปืนจางๆ ดอกเดซี่ริมทางขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของนภัสและลินินนะคะ ตอนหน้ามาร่วมลุ้นกันต่อค่ะ