เคลียร์ปมให้จบสิ้น

กลิ่นดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายความตายในโกดังร้างแห่งนี้ ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทในมือของคีย์ไม่ได้สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย มันนิ่งสนิท ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะหยุดลมหายใจของคนตรงหน้าได้ในเสี้ยววินาที นภัสไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มที่ยับยู่ยี่จากการต่อสู้ก้าวขึ้นมาบังร่างของคุณหนูเอาแต่ใจไว้มิดชิด สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องมองอดีตเพื่อนสนิทของลินินด้วยความเยือกเย็น ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายไฟแห่งความดุดันที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ หากกล้าลั่นไกใส่คนที่เธอรัก "นายคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ คีย์" เสียงทุ้มต่ำของนภัสรอดไรฟันออกมา มันไม่ใช่เสียงขู่คำราม แต่เป็นประกาศิตจากยมทูตที่ดังชัดเจนในความเงียบงัน "ฉันกำลังทำความสะอาด... กำلاتเศษสวะที่เกะกะชีวิตลินินยังไงล่ะ" คีย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำด้วยพิษริษยาและความบิดเบี้ยว "เธอคิดว่าผู้หญิงคนนี้รักเธอจริงๆ งั้นเหรอ นภัส? มันก็แค่บอดี้การ์ดที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อเงินก้อนโตไม่ใช่หรือไง!" "หุบปากนะ!" ลินินแผดเสียงกรีดร้องออกมาจากด้านหลัง เธอผลักร่างของนภัสออกเล็กน้อยก่อนจะก้าวออกมาเผชิญหน้ากับคีย์ด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ มือบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเลือดซึม "นายมันก็แค่ไอ้คนขี้แพ้ที่ไม่เคยได้ใจใคร แม้กระทั่งเพื่อนสมัยเด็กนายยังไม่มีปัญญาจะรักษาไว้เลย!" "ลินิน..." คีย์หน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มบิดเบี้ยวสั่นเทา "ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อเธอ!" "เพื่อฉัน? ถ้านายรักฉันจริง นายจะไม่ทำลายชีวิตครอบครัวฉัน และจะไม่เอาชีวิตคนที่ฉันรักมาเดิมพันแบบนี้!" ลินินก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าว หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกลัว แต่ความโกรธเกรี้ยวมีมากกว่า "อยากยิงนักใช่ไหม? งั้นก็ยิงฉันนี่! ยิงให้ตายไปเลยสิ ถ้านายกล้าพอนะ!" "คุณหนู!" นภัสคว้าแขนเรียวของลินินกระชากกลับมาเข้าสู่อ้อมกอดทันที หัวใจของบอดี้การ์ดสาวกระตุกวูบ ความเย็นเฉียบแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลังเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำตัวบ้าบิ่นเพียงใด "อย่าท้าทายคนบ้าแบบมัน!" "ปล่อยฉันนะนภัส! ฉันไม่กลัวมัน!" ลินินหันมาตวาดใส่บอดี้การ์ดสาว น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจ แต่พอมองเห็นแววตาห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้น หัวใจที่แข็งกระด้างก็พลันอ่อนยวบลงในทันที "ฉันบอกให้เงียบ... แล้วอยู่ข้างหลังฉัน" นภัสกระซิบเสียงพร่า แววตาที่มองคุณหนูตัวร้ายเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ต่อให้ตายก็ปิดไม่มิด ก่อนที่เธอจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับปืนในมือคีย์ด้วยท่าทีที่คำนวณจังหวะไว้หมดแล้ว สัญชาตญาณนักฆ่าและบอดี้การ์ดมือหนึ่งทำงานอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ทันทีที่นิ้วชี้ของคีย์เริ่มออกแรงกดไกปืน นภัสก็พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวในเสี้ยววินาที เสียงคำรามในลำคอต่ำอย่างดุดันดังขึ้น พร้อมกับมือแกร่งที่ปัดกระบอกปืนเบี่ยงออกด้านข้าง *ปัง!* กระสุนนัดนั้นเจาะทะลุเพดานโกดัง เสียงระเบิดก้องกังวานบาดแก้วหู แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกับพื้นฝุ่นตลบอบอวล นภัสไม่ปล่อยให้คีย์ตั้งตัว เธอขึ้นคร่อมร่างของชายหนุ่มทันที หมัดหนักๆ ส่ำซัดลงไปที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนเลือดสาดกระเซ็น "แกกล้าดียังไง... กล้าดียังไงจะพรากเธอไปจากฉัน!" นภัสคำรามอย่างบ้าคลั่ง สติที่มีขาดผึ่งลงเมื่อนึกถึงภาพกระสุนเกือบจะพุ่งชนร่างของลินิน ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นพละกำลังมหาศาลที่ซัดจนคีย์แน่นิ่งไร้ทางสู้ "พอแล้ว... นภัส พอได้แล้ว!" เสียงห้ามปรามปนสะอื้นของลินินดังขึ้น พร้อมกับมือบางที่เอื้อมมาจับไหล่กว้างของบอดี้การ์ดสาวไว้ "เขาไม่คุ้มค่าที่จะทำให้มือเธอต้องแปดเปื้อนเลือดหรอกนะ... กลับบ้านเรากันเถอะ" นภัสชะงัก หมัดที่เงื้อมขึ้นค้างกลางอากาศค่อยๆคลายออก เธอหันมามองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาและฝุ่นผง หัวใจที่ร้อนรุ่มค่อยๆ สงบลงด้วยสัมผัสอุ่นๆ จากมือเรียวที่ประคองแก้มของเธอไว้ "ฉันกลัวว่าเธอจะเจ็บ..." นภัสเสียงสั่น เผลอแสดงด้านที่อ่อนแอที่สุดออกมาให้คุณหนูเห็นเป็นครั้งแรก "ยัยบ้าเอ๊ย..." ลินินสวมกอดร่างของบอดี้การ์ดสาวแน่น ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความโล่งอกไหลรินออกมา "ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว... ไม่เป็นไรแล้วนะ" หนี้สินทั้งหมดได้รับการสะสาง ศัตรูหัวใจถูกจัดการจนหมดพิษสง บรรยากาศรอบตัวเหลือเพียงความเงียบงันและเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันของคนทั้งคู่ ลินินผละออกจากอ้อมกอดช้าๆ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองบอดี้การ์ดสาว ปลายจมูกรั้นชนกับปลายจมูกโด่งคมโดยบังเอิญ เคมีอันตรายที่คุ้นเคยกลับมาทักทายอีกครั้งท่ามกลางคราบเขม่าดินปืน ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความเขินอาย นภัสเองก็ก้มมองเรียวปากนั้นด้วยสายตาวาวโรจน์ที่เต็มไปด้วยความเสน่หา บอดี้การ์ดสาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นรินรดกัน เธอกำลังจะเอ่ยคำพูดบางอย่างที่เก็บไว้ในใจมานานแสนนาน— ทว่า... เสียงปรบมือปริศนาและฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางประตูทางเข้าโกดังที่ถูกพังเปิดออก พร้อมกับเสียงทุ้มเย็นเยียบของใครบางคนเอמהขึ้นว่า... "ฉากรักซาบซึ้งนี่มันช่างน่าประทับใจเสียจริง... แต่ดูเหมือนพวกเธอจะลืมไปนะ ว่าหนี้ก้อนสุดท้าย... ยังไม่ได้เคลียร์กับฉัน!" ดอกเดซี่ริมทาง ❤️ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายกับยัยคุณหนูกับยัยบมาถึงตรงนี้นะคะ!