กลายเป็นโบ้อย่างเต็มตัว

เสียงเหล็กกล้ากระทบกันดังแกร็กท่ามกลางความหนาวเหน็บของสถานีรถไฟร้าง ความมืดมิดรอบกายถูกฉีกกระชากด้วยแสงไฟฉายจากกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำไม่ต่ำกว่าสิบชีวิต พวกมันคือเงาทะมึนที่คีย์ส่งมาเพื่อปิดฉากความสัมพันธ์ที่กำลังสั่นคลอนระหว่างคุณหนูตัวร้ายกับอดีตบอดี้การ์ดตกอับ ลินินสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น แต่มือก세ตลับกลับถูกคว้าไว้ด้วยอุ้งมืออุ่นจัดของคนที่ยืนขวางอยู่เบื้องหน้า "หลบไปข้างหลังค่ะคุณหนู" น้ำเสียงของนภัสไม่ได้ราบเรียบไร้อารมณ์เหมือนทุกครั้ง หากแต่มันสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกรุ่นโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอก ดวงตาคมกริบกวาดมองกองกำลังตรงหน้าด้วยแววตาของนักล่าที่ถูกต้อนจนมุม—แต่นั่นไม่ใช่เพราะเธอกลัวตาย เธอกลัว... กลัวว่าคนด้านหลังจะมีรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายเล็บ "นภัส... พวกมันมากันเยอะมากนะ เธอคนเดียวจะ..." ลินินเม้มริมฝีปากแน่น ความเย่อหยิ่งทิฐิทั้งหลายแหล่ที่มีมลายหายสิ้น เหลือเพียงความตระหนักรู้ว่าผู้หญิงคนนี้สำคัญต่อหัวใจเธอมากแค่ไหน "บอกให้หลบไงคะ! หรืออยากเห็นฉันตายต่อหน้าจริงๆ ถึงจะเชื่อว่าฉันยอมแลกได้ทุกอย่างแม้แต่ลมหายใจของตัวเอง" นภัสหันมาตวาดเสียงเขียว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ระเบิดออกมารวดร้าวและรุนแรงจนลินินถึงกับชะงักงัน นี่น่ะหรือ... บอดี้การ์ดมาดนิ่งผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น คนที่เคยบอกว่าเธอเป็นแค่จ้างวาน เป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง... ตอนนี้กำลังยืนกางปีกปกป้องเธอด้วยสภาพที่สะินสะอ้านไม่เหลือคราบความเท่ห์ เหลือเพียงความดิบเถื่อนของคนที่พร้อมจะฉีกกระชากศัตรูเป็นชิ้นๆ เพื่อปกป้องสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเงียบ นภัสไม่รอช้า เธอพุ่งทะยานออกไปราวกับเสือชีตาร์ที่หลุดจากกรง เหล่าชายฉกรรจ์กรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ แต่ทว่าในวินาทีนี้ ไม่มีคำว่าปรานีในพจนานุกรมของนภัสอีกต่อไป การเคลื่อนไหวของเธอดุดัน แม่นยำ และเปี่ยมไปด้วยแรงขับเคลื่อนจากความคลั่งรักที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการสูญเสียที่เกือบจะเกิดขึ้นจริง หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ปลายคางของชายคนแรกจนล้มคว่ำคะมำหงาย นภัสหมุนตัวหลบคมมีดสั้นที่พุ่งเข้ามาอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะเตะก้านคอคนที่สองจนสลบเหมือดคาที่ เลือดกำเดาไหลซึมที่มุมปากของบอดี้การ์ดสาว แต่นั่นยิ่งทำให้เธอดูเซ็กซี่ ดุดัน และอันตรายจนลินินที่ยืนมองอยู่ใจเต้นรัวระรัวแทบกระเด็นออกมานอกอก "ยัยบ้าเอ๊ย! สู้แบบนี้เธอก็เจ็บสิ!" ลินินกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจและเป็นห่วงจนลืมตัว เธอกวาดสายตาหาตัวช่วยรอบตัว ก่อนจะคว้าท่อนเหล็กขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าไปฟาดเข้าที่หลังของชายชุดดำคนที่กำลังจะลอบทำร้ายนภัสจากด้านหลังอย่างไม่คิดชีวิต *เคร้ง!* นภัสหันขวับมามองตามเสียง เธอบอกไม่ถูกเลยว่าตอนนี้หัวใจตัวเองเต้นแรงเพราะอะดรีนาลีนจากการต่อสู้ หรือเพราะภาพของคุณหนูผู้หยิ่งยถือ ยอมเลอะโคลนและเสี่ยงอันตรายเข้ามาช่วยเธอด้วยความตื่นตระหนก "ใครใช้ให้เข้ามาช่วยคะ! บอกให้อยู่ข้างหลังไง!" นภัสตะโกนแข่งกับเสียงลมหายใจหอบเหนื่อย มือข้างหนึ่งคว้าข้อมือเล็กของลินินมากำไว้แน่น ดึงร่างบางเข้ามาซบกับแผงอกที่กระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง "ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาเคลือบกระเบื้องนะยัยบอดี้การ์ด! จะให้ยืนดูเธอตายคนเดียวหรือไงเล่า!" ลินินเถียงกลับเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธปนความโล่งใจ ปากบอกว่าเกลียด แต่หัวใจกลับซื่อสัตย์เกินกว่าจะปฏิเสธว่าเธอกลัวการสูญเสียคนในอ้อมกอดนี้แค่ไหน บรรยากาศรอบตัวชะงักงันไปชั่วขณะ ท่ามกลางซากปรักหักพังของกองโจรที่นอนสลบระเกะระกะ นภัสก้มมองคนในอ้อมแขน สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนยวบลงจนแทบหยดเป็นน้ำ ความซึน ความปากร้าย และทิฐิทั้งหมดถูกรื้อถอนจนไม่เหลือชิ้นดี เธอยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ "ยอมแล้วค่ะ..." นภัสพึมพำเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาสั่นระริกของลินิน "ฉันยอมเป็นโบ้ให้คุณหนูแล้วค่ะ... จะให้ด่า ให้ตี หรือจะให้ทำอะไรเพื่อไถ่โทษที่เคยปากแข็งใส่... ทำได้หมดเลย ขอแค่... อย่าผลักไสฉันไปไหนอีกเลยนะคะ" ลินินสะท้านเฮือก หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบหยุดหายใจ คำสารภาพที่มาพร้อมกับสภาพยับเยินและรอยแผลตามเนื้อตัวของคนตรงหน้า มันทรงพลังยิ่งกว่าคำบอกรักใดๆ ในโลกนี้ ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องเบือนหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่พยายามกัก N สติไว้ไม่อยู่ "ใครเขาอยากได้เธอเป็นโบ้กันเล่า... คนบ้าอะไร ชอบทำตัวให้เจ็บตัวอยู่เรื่อย" ลินินงתงึมเสียงเบาในลำคอ ใบหน้าแดงก่ำซบลงกับอกเสื้อที่ชุ่มเหงื่อของอีกฝ่าย เป็นการยอมรับโดยปริยายว่ากำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดพังทลายลงไม่เป็นท่าแล้ว นภัสหลับตาลงสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของคุณหนูตัวร้ายด้วยความโล่งอก เธอเตรียมจะโอบกอดร่างบางให้แน่นขึ้นกว่าเดิม เพื่อฉลองให้กับชัยชนะและความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามผ่านบททดสอบอันโหดร้าย— ทว่า... *แปะ... แปะ... แปะ...* เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังกองตู้สินค้าเก่า เสียงนั้นเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวจนนภัสต้องผลักลินินไปไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณในเสี้ยววินาที เงาร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งก้าวออกมาจากหมอกควันสีเทา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ดวงตาคมกริบมองภาพความแนบชิดของทั้งคู่ด้วยแววตาสمเพชเวทนา "ซาบซึ้งกินใจดีแท้นะครับ... นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แค่วิ่งตามก้นผู้หญิงตระกูลตกอับจนตัวสั่น ไม่เสียแรงเลยที่ฉันอุตส่าห์ลงทุนส่งฝูงสุนัขพวกนี้มาต้อนรับ" เสียงทุ้มต่ำของ **คีย์** ดังขึ้น พร้อมกับที่กระบอกปืนเงาวับในมือของเขาถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของนภัสอย่างไร้ความปรานี! ติดตามตอนต่อไปในตอนที่ 33: "กระสุนนัดสุดท้ายกับคำสัญญา" ค่ะ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคุณหนูกับยัยบอดี้การ์ดมาจนถึงตอนนี้ รักเสมอนะคะ!