คำสารภาพที่รอคอย

เสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คีย์ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของเสาหินอ่อนในห้องโถงใหญ่ รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากนั้นช่างบาดตาและช่างน่ารำคาญเสียเหลือเกินในสายตาของคนทั้งคู่ "ฉากรักซาบซึ้งนี่มันช่างน่าประทับใจเสียจริง... แต่ดูเหมือนพวกเธอจะลืมไปนะ ว่าหนี้ก้อนสุดท้าย... ยังไม่ได้เคลียร์กับฉัน!" คำพูดเย้ยหยันนั้นร่วงหล่นลงพื้นราวกับเศษแก้วแตกกระจาย ลินินสะดุ้งเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ ร่างบอบบางในชุดเดรสหรูขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว ทว่ามือเรียวกลับถูกมือหนาหยาบกร้านของนภัสคว้าเอาไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านมาไม่ได้เจือความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือกำแพงเหล็กที่พร้อมปกป้องเธอจากทุกอุปสรรคในโลกใบนี้ นภัสก้าวขึ้นมาบังหน้าคุณหนูตัวแสบไว้มิดชิด ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดหันไปจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่าน บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ "แกไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรที่นี่อีกแล้ว คีย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนคนฟังต้องชะงัก "สัญญาบ้าๆ นั่น ลินินจ่ายครบหมดทุกบาททุกสตางค์แล้ว เอกสารอยู่ในมือฉัน ถ้าแกยังไม่อยากเจ็บตัวจนจำไม่ใส่กะโหลก ก็ไสหัวออกไปซะ" คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งมาที่นภัส "คิดว่าแกเป็นใครกันวะ นภัส? ก็แค่หุ่นยนต์รับใช้ที่ใช้เงินซื้อมาไม่ใช่หรือไง หนี้ทางกฎหมายน่ะมันหมดแล้ว... แต่หนี้ความรู้สึกที่ยัยนี่ติดฉันตั้งแต่วัยเด็ก แกจะเอาอะไรมาจ่าย!" ลินินเม้มริมฝีปากแน่น ความทรงจำเก่าๆ ที่เธอพยายามลืมเลือนไหลย้อนกลับมาทำร้ายหัวใจ คีย์ไม่ใช่แค่เพื่อนสมัยเด็ก แต่คือพันธนาการที่เคยใช้ประโยชน์จากความอ่อนแอของเธอในวันที่ตระกูลสั่นคลอน เขากุมความลับและรอยแผลเป็นในอดีตไว้ทั้งหมด... ยกเว้นเรื่องเดียวที่เขาไม่มีวันเข้าใจ "พอสักทีเถอะคีย์" ลินินตัดสินใจก้าวพ้นแผ่นหลังกว้างของบอดี้การ์ดสาว เธอเชิดหน้าขึ้น ความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีที่คุณหนูตระกูลดังพึงมีถูกงัดขึ้นมาใช้จนหมดสิ้น "ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงโง่คนเดิมที่นายจะคอยชักใยได้อีกแล้ว และที่สำคัญที่สุด..." ดวงตากลมโตหันไปมองสบตากับนภัสชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าอดีตเพื่อนสนิทด้วยแววเด็ดเดี่ยว "ฉันไม่เคยติดหนี้อะไรนาย... เพราะหัวใจและความรู้สึกของฉัน ตอนนี้และตลอดไป มันเป็นของนภัสคนเดียว" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกในใจของคีย์ รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "ดี... ดีมาก! ในเมื่อพวกเธอเลือกทางนี้ ก็เตรียมตัวรับผลที่จะตาม-" "ฉันบอกให้แกไสหัวไป!" นภัสไม่เปิดโอกาสให้คู่แข่งได้พ่นพิษอีกต่อไป หมัดแกร่งพุ่งออกไปเฉียดใบหูของคีย์เพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนลมปะทะแก้มอีกฝ่าย เสียงตวาดกร้าวของบอดี้การ์ดสาวดังสะท้อนก้องโถงใหญ่ จนคีย์หน้าถอดสี ถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัวต่อจิตสังหารที่แท้จริง "ฝ... ฝากไว้ก่อนเถอะ!" คีย์กัดฟันกรอด ทิ้งท้ายด้วยความอับอายก่อนจะหันหลังวิ่งหนีหายไปในความมืดของสวนหย่อมด้านนอก ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องโถงอีกครั้ง ทว่าหัวใจของคนทั้งสองกลับเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม นภัสผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันกลับมามองคุณหนูของเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งจนแทบละลาย "คุณหนู..." นภัสเอ่ยเสียงพร่า มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา "เมื่อกี้... พูดจริงเหรอคะ?" ลินินหน้าแดงก่ำ หัวใจดวงน้อยสั่นไหว ปากที่เคยร้ายกาจตอนนี้กลับเม้มแน่นด้วยความเขินอาย เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความรู้สึก แต่ใบหูที่แดงแจ๋กลับทรยศความตั้งใจทั้งหมด "ใคร... ใครพูดเล่นกันเล่า ยัยบอดี้การ์ดทึ่ม" ลินินค้อนขวับใส่ด้วยความหมั่นไส้กลบเกลื่อนความเขิน "พูดความจริงตั้งขนาดนี้แล้ว ยังต้องให้ฉันแปลไทยเป็นไทยให้อีกหรือไงว่ารู้สึกยังไงกับเธอน่ะห๊ะ!" นภัสหลุดหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย มันเป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่ลินินเคยเห็นมาในชีวิต บอดี้การ์ดสาวก้าวเข้าไปประชิดตัว ใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดเอวบางไว้หลวมๆ ดึงเข้าหาตัวจนชิดแนบแน่น ไม่มีช่องว่างระหว่างกันอีกต่อไป "ถ้างั้น... ช่วยพูดให้ฟังชัดๆ อีกทีได้ไหมคะ" นภัสกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินต้นคอขาวผ่องจนลินิน ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อยากฟังจากปากคุณหนูคนสวย... ว่ารักนภัสคนนี้มากแค่ไหน" "คนบ้า..." ลินินตีไหล่กว้างไปทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ แต่ยอมยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของอีกฝ่ายไว้โดยดี ใบหน้าหวานซบลงบนลาดไหล่กว้าง กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ คือสิ่งที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นตรงกันเป็นจังหวะเดียว นภัสโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มด้วยความคลั่งรักที่เก็บกดมานานนับปี ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างรอคอย การรอคอยที่ยาวนานกำลังจะสิ้นสุดลงในวินาทีนี้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเรื่อยๆ จนลมหายใจแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ลินินหลับตาลงช้าๆ หัวใจเต้นรัวรากับกลองชุด เธอกำลังจะมอบจูบแห่งคำสารภาพที่แท้จริงให้กับคนสำคัญที่สุดในชีวิต... ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่มิลลิเมตรเดียว *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความโรแมนติกพังทลายลงในพริบตา ตามมาด้วยเสียงประตูห้องโถงที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของแม่บ้านใหญ่ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด "คุณหนูกับคุณนภัสคะ!แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่บริษัทแล้วค่ะ!" รี้ดเดอร์คะ... ขอหัวใจคนละดวงให้ความซึนของยัยคุณหนูกับความคลั่งรักของบอดี้การ์ดโหมดโบ้หน่อยนะคะ! เจอกันตอนหน้าตอนจบบริบูรณ์ค่ะ!