เริ่มต้นชีวิตใหม่ (ตอนจบ)

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกฟาดลงบนโต๊ะกระจกใสใจกลางห้องประชุมใหญ่ดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายความตึงเครียดของวิกฤตการณ์บริษัทที่คีย์พยายามสร้างขึ้นเพื่อล้มล้างตระกูลของลินินเมื่อครู่ มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับพายุร้ายที่ถูกมือเรียวเล็กของบอดี้การ์ดสาวปัดเป่าให้สลายกลายเป็นเพียงละอองฝน "เกมของคุณจบลงแล้วค่ะ คุณคีย์" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของนภัสเอ่ยขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดถูกถอดออกเผยให้เห็นแววตาจริงจังที่สודลึกไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เอกสารหลักฐานการยักยอกเงินและสัญญาซื้อขายอันเป็นโมฆะถูกเลื่อนไปตรงหน้าชายหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่า ใบหน้าของคีย์ซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับ ในขณะที่ลินินซึ่งยืนกอดอกอยู่ข้างกายบอดี้การ์ดสาวเชิดหน้าขึ้นสูง รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงระเรื่ออย่างผู้กำชัยชนะ "คิดเหรอว่าหลักฐานแค่นี้จะทำอะไรฉันได้..." คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดิ้นรนครั้งสุดท้ายด้วยความน่าสมเพช "พอเสียทีเถอะค่ะ" ลินินตัดบทด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งทว่าสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นที่ถูกเก็บกดมานาน "เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือที่ไม่ได้ดังใจแล้วพาลเสียที ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ และบริษัทนี้... คือหยาดเหงื่อของพ่อแม่ฉัน นภัสพาเขาออกไปค่ะ ฉันไม่อยากมองหน้าคนไร้น้ำยาอีกแม้แต่วินาทีเดียว" สิ้นคำสั่งเด็ดขาดนั้น การ์ดร่างยักษ์สองนายก็ก้าวเข้ามาประกบตัวคีย์ทันที นภัสไม่ได้ลงมือรุนแรง แต่รัศมีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอก็เพียงพอที่จะทำให้คีย์ต้องยอมเดินคอตกออกไปจากห้องโดยไม่กล้าสบตาใครอีก ประตูกระจกบานใหญ่ปิดลง ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทั่วพื้นที่อีกครั้ง แสงไฟนีออนสีวลีจากตึกระฟ้าสะท้อนเข้ามาผ่านกระจกใสบานยักษ์ ทอดเงายาวของสองร่างที่ยืนเคียงคู่กัน ลินินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังนุ่มด้วยความอ่อนระ้า ความพยศและท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงคุณหนูตัวน้อยที่ผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาได้ด้วยความช่วยเหลือของคนข้างกาย นภัสถอนหายใจยาว ก้าวเข้าไปใกล้ ก่อนจะย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้าเก้าอี้ตัวนั้น มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธเอื้อมขึ้นกุมมือเรียอบางที่สั่นเทาไว้อย่างแผ่วเบา "เหนื่อยมากไหมคะคนดี" นภัสเอ่ยถาม น้ำเสียงที่เคยแข็งกระด้างกลับอ่อนโยนลงจนน่าใจหาย ดวงตาคู่สวยมองสบตาคุณหนูตัวร้ายด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น ลินินเม้มปากแน่น พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ปากที่เคยจัดจ้านตอนนี้กลับสั่นระริก เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยด้วยความซึนตามนิสัย แต่กลับปล่อยให้นภัสกุมมือไว้แน่น ไม่ยอมดึงออก "ใครบอกว่าฉันเหนื่อย..." ลินินเชิดหน้าขึ้นกลบเกลื่อนความอ่อนแอ "ฉันเป็นถึงลินินนะ เรื่องแค่นี้... จิ๊บๆ น่า..." นภัสระบายยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะโน้มตัวลงสวมกอดร่างบางที่นั่งอยู่ทันที ลินินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของบอดี้การ์ดสาวอย่างไร้การป้องกัน กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ ทำให้กำแพงความเย่อหยิ่งทั้งหมดพังทลายลงอย่างราบคาบ "ถ้าไม่เหนื่อย ทำไมตัวถึงสั่นขนาดนี้ล่ะคะคุณหนู" นภัสกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลทุบทำลายทิฐิในใจของลินินจนหมดสิ้น มือเรียวของบอดี้การ์ดลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างปลอบประโลม "ก็... ก็นภัสใจร้ายนี่นา ทำไมต้องทำเท่เกินหน้าเกินตาฉันด้วยเล่า!" ลินินทุบกำปั้นเล็กๆ ลงบนอกอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงหมั่นไส้ แต่ใบหน้ากลับแนบชิดซบซบอิงแอบยิ่งกว่าเดิม ยอมรับความอบอุ่นนั้นด้วยหัวใจที่พองโต "ฉันก็แค่อยากปกป้องโลกทั้งใบของฉัน... ก็เท่านั้นเองค่ะ" คำสารภาพเรียบง่ายแต่ทรงพลังทำเอาลมหายใจของลินินสะดุด ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน เธอดันตัวออกห่างจากอ้อมกอดนั้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับนภัส ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาของทั้งคู่สะท้อนภาพของกัน and กันชัดเจน ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ มีเพียงความรู้สึกลึกซึ้งที่สื่อสารผ่านประกายตา "ยัยบอดี้การ์ดบ้า..." ลินินพึมพำ แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู "พูดจาเลี่ยนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หัดเรียนมาจากไหนฮ๊ะ" "เรียนมาจากหัวใจตัวเองค่ะ" นภัสตอบหน้าตาย แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "และต่อจากนี้... ฉันจะไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดที่คอยปกป้องคุณหนูจากภัยอันตรายอีกแล้วนะคะ" นภัสขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะชิดกัน ลินินหลับตาลงพริ้ม หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก รอคอยสัมผัสที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต "แต่ฉันจะเป็นเจ้าของหัวใจของคุณหนู... ตลอดไปค่ะ" สิ้นคำกระซิบแผ่วเบา ทริมฝีปากอุ่นร้อนก็ทาบทับลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างนุ่มนวลและลึกซึ้ง ไม่มีร่องรอยของความเร่งรีบ มีเพียงความหวานล้ำที่หลอมรวมความรู้สึกทั้งหมดเข้าด้วยกัน ลินินเผยริมฝีปากรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นอย่างเต็มใจ มือเรียวเอื้อมไปโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งให้อีกฝ่ายแนบชิดยิ่งขึ้น ท่ามกลางแสงไฟยามค่ำคืนของเมืองใหญ่ที่ประจักษ์พยานความรักของพวกเธอ อุปสรรคและพายุร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว เหลือเพียงบทใหม่ของชีวิตที่เริ่มต้นขึ้นด้วยหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน... ตราบจนนิรันดร์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายและมอบความรักให้กับคุณหนูลินินกับยัยบอดี้การ์ดนภัสมาจนถึงตอนจบนี้ หวังว่าจะประทับใจและอมยิ้มไปกับความรักของทั้งคู่เสมอนะคะ