เผลอใจให้ศัตรูหัวใจ

กลิ่นหอมเย้ายวนของวานิลลาและไวน์แดงราคาแพงไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนระเบียงห้องพักส่วนตัวดูผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... มันกลับตลบอบอวลไปด้วยควันกรุ่นแห่งความตึงเครียดที่แทบจะจุดประกายไฟได้ด้วยการกะพริบตาเพียงครั้งเดียว "ดื่มช้าขนาดนี้ กลัวฉันใส่ยาพิษลงไปในแก้วหรือไงคะ คุณนภัส" น้ำเสียงหวานใสทว่าแฝงไว้ด้วยความเยาะหยันดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของคีย์ที่ขยับเข้าไปใกล้บอดี้การ์ดสาวมาดนิ่งอีกนิด เรียวขาภายใต้ชุดเดรสสั้นแนบเนื้อขยับเปลี่ยนท่าอย่างจงใจ มือเรียวยื่นแก้วคริสตัลใสไปตรงหน้าคนที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทเป็นรูปปั้นหิน นภัสไม่แม้แต่จะปรายตาแลแก้วเครื่องดื่มในมือของอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยทอดมองออกไปเบื้องล่าง ที่ซึ่งแสงไฟนีออนของมหานครกำลังเต้นระบำแข่งกับความมืดมิด ความเงียบงันของเธอคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการรับมือกับเกมประสาทที่คีย์พยายามขุดหลุมพรางดักรออยู่ "ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญอะไรเกี่ยวกับความปลอดภัยของคุณหนู ฉันขอตัวค่ะ" นภัสเอ่ยเสียงเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์เจือปนราวกับหุ่นยนต์ติดแบล็กไอออน "โอ๊ะ ใจร้อนเสียจริงนะคะ... สมกับเป็นบอดี้การ์ดมือหนึ่งที่เจ้านายไว้วางใจนัก" คีย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์เกินกว่าจะเรียกว่าเป็นการทักทาย "แต่เรื่องที่ฉันจะพูดเนี่ย มันเกี่ยวกับ *'คุณหนู'* ของเธอโดยตรงเลยล่ะค่ะ... สนใจจะฟังหน่อยไหมล่ะ หรือกลัวว่าความจริงบางอย่างมันจะไปกระเทือนเปลือกตาสวยๆ ของคนที่เธอแอบภักดีจนโงหัวไม่ขึ้นกันแน่?" คำพูดนั้นสะกิดต่อมรับความรู้สึกของนภัสเข้าอย่างจัง ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมาจ้องเขม็ง ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็นจนคีย์ต้องยกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะในเกมจิตวิทยา ในขณะเดียวกัน... ที่มุมอับสายตาถัดไปไม่ไกลนัก เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่เร่ง1ร้อนกำลังคืบคลานเข้ามา ลินินยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังบานประตูระเบียงที่เปิดแง้มไว้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตากลมโตคือภาพของนภัส... บอดี้การ์ดสาวผู้เยաբหยิ่งและเย็นชาคนนั้น กำลังยืนโน้มตัวเข้าหาคีย์อย่างใกล้ชิดชนิดที่เรียกว่าระยะประชิด ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบคลานจนแทบจะแนบชิด ภาพนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนมอง ความระแวงที่สะสมมานานระเบิดออกราวกับเขื่อนแตก *โกหก... ไหนเธอบอกว่าไม่มีอะไรไงยัยบอดี้การ์ดหน้าตาย!* ลินินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจผสมปนเปไปกับความหึงหวงที่พุ่งพล่านจนสมองขาวโพลน มือเรียวเล็กกำหมัดเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ที่ไม่ยอมให้มันร่วงหล่นลงมาต่อหน้าศัตรูหัวใจ "เชื่อสิคะว่าสิ่งที่ฉันเห็นกับตาตัวเองเมื่อครู่... มันน่าสนุกกว่าที่คุณนภัสกำลังพยายามปิดบังอยู่เยอะ" คีย์จงใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังพอจะลอดผ่านรอยแยกของประตูให้คนแอบฟังได้ยินชัดเจน ทุกถ้อยคำถูกร้อยเรียงขึ้นมาอย่างประณีตเพื่อทำลายความเชื่อใจที่เปราะบางอยู่แล้วให้แหลกละเอียดคามือ "คุณพูดเรื่องอะไร เลิกเล่นลิเกแล้วพูดมาให้จบ" นภัสเริ่มหมดความอดทน น้ำเสียงเข้มขึ้นและขยับตัวถอยห่างเพื่อรักษาระยะห่างอันเหมาะสม แต่ทว่า... จังหวะนั้นเองที่คีย์จงใจเซถลาเข้าหา ร่างระหงแกล้งทำเป็นทรงตัวไม่อยู่แล้วคว้าแขนแกร่งของนภัสไว้แน่น ราวกับกำลังเรียกร้องที่พึ่งพิง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของลินินที่ยืนมองอยู่จึงกลายเป็น... นภัสกำลังโอบกอดรับร่างของคีย์เอาไว้แนบอกอย่างแนบชิด! "ปล่อยค่ะ!" นภัสสะบัดแขนออกทันทีด้วยความตกใจและรังเกียจ แต่ภาพที่สะท้อนเข้าสู่เรตินาของคนที่ยืนมองอยู่ มันกลับกลายเป็นภาพบาดตาที่เกินกว่าจะทนรับไหว ลินินสะائดถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ลมหายใจสะดุดติดขัด ความโกรธเกรี้ยวและผิดหวังเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะทั้งหมด ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นบัดนี้แดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสที่รั้นจะไม่ไหลรินแต่กลับร้อนผ่าวราวน้ำกรด เธอถูกหักหลัง... ถูกทรยศจากคนที่เธอเพิ่งจะเผลอใจมอบความรู้สึกดีๆ ให้ในคืนก่อนหน้า! "สนุกมากไหมคะกับละครฉากนี้?" เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นแทรกกลางความเงียบทำให้นภัสและคีย์ต้องสะดุ้งสุดตัว บอดี้การ์ดสาวหันขวับไปตามต้นเสียง ใบหน้าคมถอดสีลงทันทีเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยรอยร้าวและหยาดน้ำตาคลอเบ้าของคุณหนูของเธอ "ลินิน... คุณหนู! ฟังฉันก่อนนะคะ มันไม่ใช่..." นภัสรีบก้าวเท้าเข้ามาหาพร้อมกับเอื้อมมือออกไปหวังจะคว้าข้อมือเล็ก แต่กลับถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" ลินินตวาดลั่น เสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่ระเบิดออก "ไม่ต้องมาอธิบายอะไรทั้งนั้นค่ะ ฉันตาไม่บอด... และฉันก็โง่มากด้วยที่เคยคิดว่าคนอย่างเธอจะซื่อสัตย์!" "คุณหนูเข้าใจผิดแล้วนะคะ เรื่องเมื่อครู่..." "หุบปากซะ!" ลินินยกมือขึ้นห้าม หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นอาบแก้มเนียนอย่างน่าเวทนา แต่รอยยิ้มที่เธอยกขึ้นประดับริมฝีปากนั้นกลับเยือกเย็นและเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการกรีดมีดลงบนเนื้อ "ในเมื่อเธออยากได้อิสระนัก... อยากไปคลอเคลียกับใครก็ตามใจเธอเลยค่ะ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป สัญญาบอดี้การ์ดบ้านี่... ถือว่า *'จบกัน'*!" พูดจบลินินก็หันหลังกลับทันที ร่างบางสะท้านไหววิ่งหนีหายลับไปจากระเบียงท่ามกลางความมืดมิด ทิ้งให้นภัสยืนแข็งทื่อราwถูกสายฟ้าฟาดผ่ากลางหัวใจ นภัสหันขวับกลับมามองหน้าคีย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะขยี้อีกฝ่ายให้แหลกคราบคามือ คีย์ผถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวแต่ก็ยังแย้มยิ้มหยันออกมาได้ แต่ก่อนที่นภัสจะได้ก้าวเท้าไล่ตามคุณหนูผู้ดื้อรั้นไปเพื่ออธิบายความจริง ประตูห้องพักด้านในก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ในชุดสูททับด้วยเสื้อโค้ทกันหนาวของใครบางคน... บุคคลที่นภัสไม่คาดฝันว่าจะมาเหยียบ ณ ที่แห่งนี้ในเวลานี้! "เกิดอะไรขึ้นทำไมเสียงดังลั่นห้องขนาดนี้... หรือว่าความลับที่ฉันให้เธอไปสืบ มันกำลังจะแตกเข้าจริงๆ แล้วล่ะยัยบอดี้การ์ดตกอับ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความเจ็บปวดและเคมีอันตรายของคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!