ความลับใต้เงาอดีต

เสียงกระแทกของแก้วไวน์ราคาแพงลงบนโต๊ะหินอ่อนดัง *กริ๊ง* สะท้อนก้องความเงียบงันภายในห้องนั่งเล่นชุดหรู แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมระย้าสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของลินินที่กำลังเชิดขึ้นอย่างถือดี ทว่าดวงตากลับไหวระริกด้วยหยาดน้ำใสที่เธอพยายามกะพริบไล่มันกลับเข้าไปอย่างสุดความสามารถ "เธอจะเงียบไปถึงไหน ยัยบอดี้การ์ดหน้าตาย!" ลินินตวาดกร้าว ทั้งที่เสียงนั้นสั่นเครือจนน่าสมเพช "ฉันถามว่าทำไม... ทำไมเธอถึงต้องเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งไว้กับคนอย่างฉัน ทำไมต้องยอมให้คนของคีย์มันตามล่า ทำไม!" นภัสยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินสลัก ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มยับยี่ยเล็กน้อยจากการต่อสู้เมื่อช่วงหัวค่ำมีรอยแผลฟกช้ำที่มุมปาก ทว่าแววตาคมกริบคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความลึกซึ้ง... ความลึกซึ้งที่มากเกินกว่าหน้าที่ของผู้คุ้มกันจะพึงมี บอดี้การ์ดสาวค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาคุณหนูตัวร้ายทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ท่าทางคุกคามแต่นุ่มนวลในคราวเดียวกัน ทำให้ลินินเผลอถอยหลังจนสะโพกไปชนกับขอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามราตรี "คุณอยากรู้จริงๆ หรือคะ..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน "ใช่! ฉันอยากรู้ ฉันเกลียดความลับ ฉันเกลียดการที่เธอทำตัวเหมือนรู้ดีกว่าฉันทุกเรื่อง ทั้งที่... ทั้งที่ชีวิตฉันมันไม่มีอะไรน่าปกป้องเลยด้วยซ้ำ!" ลินินตะโกนใส่หน้าอีกฝ่าย น้ำตาที่กลั้นไว้หยดหนึ่งไหลอาบแก้มเนียนอย่างน่าสงสาร นภัสหยุดยืนตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ปะปนกันในความเงียบ บอดี้การ์ดสาวยกมือขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจเกลี่ยปลายนิ้วหยาบกร้านตามรอยแผลเป็นจากความซุ่มซ่ามของลินินที่หลังมือของคุณหนูอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดทำให้ลินินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ผลักไส "เพราะสิบปีก่อน..." นภัสเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเป็นครั้งแรกในชีวิต "เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเคยโยกเยกอยู่บนสะพานไม้เก่าๆ ในสวนสาธารณะ เธอกลัวความสูงจนร้องไห้ขี้มูกโป่ง แต่ก็ยังกล้าเอาตัวเข้า ไปบังหมาจรจัดที่จะมากัดลูกแมวตัวเล็กๆ" ลินินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพความทรงจำสีจางในอดีตผุดวาบเข้ามาในหัว "เด็กคนนั้น... คือคุณค่ะ ลินิน" นภัสสบตาคนตรงนิ่ง นัยน์ตาคมกริบฉายประกายเจ็บปวดลึกซึ้ง "คุณจำเด็กหญิงมอมแมมที่นั่งร้องไห้ข้างกองขยะในวันนั้นไม่ได้แล้วใช่ไหมคะ... เด็กคนที่ได้รับขนมปังชิ้นสุดท้ายจากมือคุณ เด็กคนที่สัญญาไว้กับตัวเองว่าโตขึ้นจะปกป้องรอยยิ้มนั้นด้วยชีวิต" หัวใจของลินินกระตุกวูบ ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เธอมองหน้าบอดี้การ์ดสาวคนสนิท ผู้หญิงที่เธอจิกหัวใช้และใจร้ายใส่มาตลอดหลายเดือน แท้จริงแล้วคือเด็กน้อยคนนั้น... คนที่เธอเคยช่วยเหลือไว้โดยไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะเฝ้ารอและกลับมาทวงสัญญาในวันที่เธอตกต่ำที่สุด "นภัส..." เสียงของลินินแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นแปลกประหลาดที่ไหลซึมเข้าสู่หัวใจที่ด้านชามานาน "ฉันไม่ได้มารับงานนี้เพราะเงินบ้าๆ ของคุณพ่อคุณหรอกนะคะ..." นภัสยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและงดงามที่สุดเท่าที่ลินินเคยเห็น "ฉันมาเพราะตราบใดที่ลมหายใจฉันยังอยู่ จะไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายคุณได้ แม้แต่คนที่คุณเรียกว่าเพื่อนสนิทอย่างคีย์" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เคมีอันตรายและความผูกพันที่ซ่อนเร้นระเบิดออกมาอย่างเงียบงันในพื้นที่แคบๆ นี้ ลินินรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความซึนเดระที่เคยมีถูกแผดเผาด้วยความร้อนรุ่มจากสายตาของอีกฝ่ายที่จ้องมองมาอย่างคลั่งรัก นภัสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น ลินินหลับตาลงช้าๆ หัวใจยอมจำนนต่อความรู้สึกที่เอ่อล้น เตรียมรับสัมผัสอบอุ่นที่รอคอยมานานแสนนาน... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูห้องพักดังขึ้นอย่างรุนแรงขัดจังหวะความหวานซึ้ง ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกล็อกไว้จากด้านในดังแกรกกราก "ลินิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้นกับยัยบอดี้การ์ดสารเลวนั่น!" เสียงตะโกนกราดเกรี้ยวของคีย์ดังทะลุเข้ามา พร้อมกับเสียงพังประตูที่ทำให้ไม้ราคาแพงสั่นสะเทือน! นภัสผละออกจากลินินอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักฆ่าตื่นตัวขึ้นในทันที ดวงตาคมกริบหันไปมองบานประตูที่กำลังจะพังลงมาด้วยแววตาดุดั่งพญาเสือโคร่งที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ด้วยรักและกลิ่นอายเดซี่ริมทาง, ดอกเดซี่ริมทางค่ะ