ตามง้อแบบฉบับคนเอาแต่ใจ

รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนริมฝีปากของ ‘คีย์’ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันเหมือนมีน้ำแข็งแห้งถูกโปรยปรายลงมาจนอุณหภูมิดิ่งฮวบ นภัสขยับตัวด้วยสัญชาตญาณดิบของบอดี้การ์ดมืออาชีพ ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าเข้ามาขวางกั้นระหว่างคุณหนูกับผู้มาเยือนอย่างถือวิสาสะทันที ไหล่กว้างตึงเครียดและสายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังเพื่อนสมัยเด็กของลินินราวกับเสือดาวที่พร้อมกระโจนขย้ำเหยื่อหากเข้าใกล้เขตหวงห้าม "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะคุณลินิน?" คีย์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่หวานจนเลี่ยน ดวงตาเรียวรีใต้กรอบแว่นราคาแพงกวาดตามองสภาพกระเซอะกระเซิงเล็กน้อยของคนทั้งคู่ ทั้งเสื้อผ้าที่ยับย่นและระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงาม รอยยิ้มเยาะเย้ยฉาบอยู่บนใบหน้าของแขกไม่เชิญอย่างไม่คิดจะปิดบัง ลินินเม้มริมฝีปากแน่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านจนอยากจะคว้าแจกันคริสตัลแถวนั้นปาใส่หน้าสวยๆ ของเพื่อนสนิทที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอนัก เธอเกลียดที่สุดคือการถูกขัดจังหวะ... โดยเฉพาะในเวลาที่เธอกำลังจะต้อนบอดี้การ์ดปากแข็งให้จนมุม! "รู้ตัวก็ดีนี่คีย์" ลินินเชิดหน้าขึ้น ปรับสีหน้ากลับมาเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์และเย่อหยิ่งได้ภายในเสี้ยววินาที แม้ในใจจะแอบเคืองที่แผนการเรียกร้องความสนใจจากคนตัวโตข้างๆ ต้องสะดุดลง "แล้วใครใช้ให้เธอพรวดพราดเข้ามาโดยไม่เคาะประตูล่ะคะมารยาททางสังคมที่บ้านอบรมมาหมดแล้วหรือไง?" นภัสไม่ได้ปริปากพูดอะไรสักคำ แต่แผ่นหลังกว้างที่ยังคงยืนบังร่างบางเอาไว้ครึ่งหนึ่งสื่อความหมายชัดเจนว่าเธอกำลังปกป้อง และความเงียบขรึมนั้นแหละที่ทำให้คีย์รู้สึกขัดหูขัดตาเป็นที่สุด "คีย์ก็แค่ว้าวุ่นใจแทนคุณน้าน่ะสคะ เห็นช่วงนี้คุณลินินตัวติดกับบอดี้การ์ดคนนี้เหลือเกิน จนลืมไปแล้วมั้งคะว่าตัวเองมีคู่หมั้นมีหมายที่ผู้ใหญ่จัดเตรียมไว้ให้" คีย์จงใจเน้นเสียงคำว่า ‘บอดี้การ์ด’ ให้ต่ำลงและเจือแววดูถูกอย่างชัดเจน สายตาพิฆาตหันมามองนภัสหัวจรดเท้า "อีกอย่าง... คนบางคนก็ควรเจียมเนื้อเจียมตัวรู้สถานะของตัวเองบ้างนะคะ ว่าเป็นแค่ลูกจ้างรับเงินเดือน อย่าอาจเอื้อมปีนเกลียวเกินหน้าที่" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ความกดดันแผ่ซ่านจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ลินินหน้าชาด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะคำพูดของคีย์ที่พาดพิงถึงเธอ แต่เพราะเธอกลัวว่านภัสจะเข้าใจผิดและถอยห่างออกไปอีก คุณหนูตัวร้ายรีบเอื้อมมือไปควชายเสื้อเชิร์ตสีดำของบอดี้การ์ดสาวไว้แน่น ออกแรงดึงเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือน นภัสก้มมองมือนุ่มที่กำเสื้อเธอไว้ก่อนจะหันกลับมาสบตา ดวงตาสีนิลของนภัสเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเคืองตามที่คีย์พยายามปั่นป่วน แต่ลินินอ่านประกายบางอย่างในแววตานั้นออก... มันคือความนิ่งสงบที่น่ากลัว และความดื้อรั้นที่จะไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ "หน้าที่ของฉันคืออะไร... ฉันรู้ดีค่ะคุณคีย์" นภัสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังและเฉียบคมจนอีกฝ่ายชะงัก ร่างสูงก้าวเท้าเข้าหาคีย์หนึ่งก้าว บีบให้อีกฝ่ายต้องเป็นฝ่ายผถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "และต่อให้ฉันจะเป็นแค่ลูกจ้าง แต่ฉันก็ไม่เคยต้องใช้วิธีมารยาททรามอย่างการบุกรุกห้องคนอื่นเพื่อเรียกร้องความสนใจหรอกนะคะ" "นี่เธอ!" คีย์หน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ถูกตอกหน้าหงายด้วยคำพูดนิ่มๆ แต่เชือดเฉือน "เชิญออกไปค่ะ" นภัสผายมือไปยังประตูห้องด้วยท่าทางสุภาพแต่น่าเกรงขาม "ถ้ายังไม่อยากให้ฉันใช้กำลังเชิญคุณออกไปตามกฎการรักษาความปลอดภัย" ลินินลอบยิ้มสะใจในความปากร้ายของบอดี้การ์ดตัวเอง ความขุ่นเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นท่าทีปกป้อง (แม้จะอ้างว่าเป็นเรื่องงานก็ตาม) ของคนข้างกาย เธอยิ่งกำชายเสื้อของนภัสแน่นขึ้นไปอีก ยอมรับเลยว่าตอนนี้เธอคลั่งรักบอดี้การ์ดหน้านิ่งคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้นแล้วจริงๆ "ฝากไว้ก่อนเถอะยัยบอดี้การ์ดตกอับ!" คีย์กัดฟันกรอดด้วยความแค้น ปรายตามองลินินอย่างผิดหวังและเกรี้ยวกราด "ส่วนเธอ... ลินิน ระวังตัวไว้เถอะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ซื่ออย่างที่เธอคิดหวันหรอก!" ปัง! ประตูห้องถูกกระชากปิดลงอย่างแรงจนผนังสะเทือนจากฝีมือของแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่ยอมล่าถอยไปเอง เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา ลินินก็รีบหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับต้นเหตุของเรื่องทันที "นี่! เธอกล้าดียังไงมาไล่แขกฉันห๊ะนภัส?" ลินินแกล้งเชิดหน้าขึ้น ตั้งใจจะฟอร์มจัดกลบเกลื่อนความเขินอายที่หัวใจมันเต้นโครมครามเมื่อกี้ ทั้งที่ในใจอยากจะซบหน้าลงกับอกแกร่งนั้นใจจะขาด นภัสถอนหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาคมกราบมองมือเล็กที่ยังกำเสื้อเธออยู่ "แล้วคุณหนูจะปล่อยมือจากเสื้อฉันได้หรือยังคะ? หรือติดใจอยากสำรวจกล้ามเนื้อฉันตรงนี้แทน" คำพูดหน้าตายแต่แฝงความกวนประสาทแบบนั้นทำเอาลินินหน้าร้อนผ่าว เธอยอมปล่อยมือออกจากเสื้อเชิร์ตทันทีราวกับโดนน้ำร้อนลวก รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทว่า... พรึบ! จังหวะนั้นเอง นภัสกลับเป็นฝ่ายรุกคืบ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วจนลินินตั้งตัวไม่ทัน แผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือขนาดยักษ์โดยมีร่างของบอดี้การ์ดสาวใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ปิดตายทุกทางหนี! กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของนภัสโชยเข้าจมูกจนลินินแทบหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตัวโตที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันทำให้สติปาล์มกระเจิง "ทำ... ทำอะไรของคุณนภัส ถอยไปนะ!" ลินินเสียงสั่นพร่า มือบางพยายามดันไหล่กว้างเอาไว้ แต่แรงแค่นั้นแทบไม่มีผลอะไรกับคนฝึกศิลปะการต่อสู้มาอย่างโชกโชนเลย "เมื่อกี้คุณหนูเรียกร้องความสนใจจากฉันไม่ใช่เหรอคะ?" นภัสกระซิบเสียงต่ำ ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากนิดๆ เป็นรอยยิ้มที่อันตรายและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่ลินินเคยเห็นมา "ไหนล่ะคะ... อาการอยากให้ฉันสนใจน่ะ หมดฤทธิ์แล้วหรือไง?" "ใคร เรียกร้องความสนใจจากคุณกัน อย่าหลงตัวเองน่า!" ลินินเถียงเสียงแข็ง ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู สายตากวาดมองริมฝีปากได้รูปที่ขยับพูดใกล้แค่คืบจนเผลอจินตนาการไปไกล "ปากแข็งจังนะคะ..." นภัสโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม กระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นสะเทือนหัวใจคนฟัง "แต่เมื่อกี้ตอนที่คีย์พูดจาไม่เข้าหู... ฉันเห็นคุณหนูมองฉันด้วยสายตาแบบไหน รู้ตัวไหมคะว่ามันฟ้องว่าหวงฉันชัดเจนเลย" ลินินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอื้ออึงคิดคำเถียงไม่ออก เธอยอมจำนนต่อสายตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและเคมีระหว่างทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด จนลินินหลับตาลงเตรียมรับสัมผัสที่โหยหา กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูหน้าห้องทำงานดังแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีมือของใครบางคนที่กำลังผลักประตูเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ทันให้พวกเธอได้ตั้งตัว! "ลินินลูก! แม่เอง... ทำไมประตูล็อกแน่นหนาจัง ลุงเขาส่งแขกคนสำคัญมาทานมื้อค่ำด้วยนะ—" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันนะคะ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดค่ะ!