เย็นชาใส่กันทำไม

เสียงปิดประตูห้องทำงานหรูหราดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทว่ากลับหนักอึ้งรากับค้อนเหล็กที่ตกลงกลางใจห้อง ลินินยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี ปลายนิ้วเรียวยังคงจิกอยู่บนขอบโต๊ะจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววพยศและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับสั่นไหวระริกด้วยความขุ่นเคืองที่หาทางออกไม่ได้ เบื้องหน้าของเธอคือความว่างเปล่า... นภัสถอยออกไปแล้ว ถอยห่างออกไปอีกก้าวอย่างจงใจ ทั้งที่เมื่อวินาทีที่แล้ว ลมหายใจของพวกเธอแทบจะหลอมรวมเป็นสายเดียวกันในมุมอับของห้องชุดส่วนตัวแห่งนี้ "คุณนภัส!" เสียงเรียกที่ตวัดขึ้นสูงด้วยความขัดแย้งในอารมณ์ ไม่ได้ทำให้ร่างสูงในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มหยุดฝีเท้าลงเลยแม้แต่น้อย นภัสยังคงก้าวเดินอย่างมั่นคง แผ่นหลังกว้างที่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่งและระแวดระวังภัยอยู่เสมอนั้น ดูห่างเหินและเย็นชาจนน่าใจหาย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อีกฝ่ายเลือกจะสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกั้น แต่มันคือครั้งที่... หัวใจคนฟังรู้สึกเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหว นภัสหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู มือเรียววางทาบลงบนลูกบิดโลหะเย็นเฉียบ แต่ไม่ได้บิดเปิดออก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา ภาพใบหน้าบึ้งตึงแต่ดวงตารื้นน้ำของคุณหนูลินินเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด ความใกล้ชิดที่เกินเส้นคำว่า "บอดี้การ์ดกับนายจ้าง" เมื่อสักครู่เกือบทำให้เธอเผลอทำลายกฎเหล็กที่ตั้งไว้ด้วยมือตัวเอง *ไม่ได้เด็ดขาด... นภัส เธอมีหน้าที่ปกป้อง ไม่ใช่ครอบครอง* "เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ค่ะคุณนภัส! คุณมีสิทธิ์อะไรมาเมินฉัน มาทำเย็นชาใส่ฉันแบบนี้!" เสียงฝีเท้าก้าวฉับๆ ตามมาติดๆ พร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขน แม้จะไม่ได้รุนแรงนักแต่มันก็มากพอที่จะทำให้นภัสต้องยอมหันกลับมาเผชิญหน้า ลินินยืนประจันหน้ากับเธอด้วยความสูงที่ต่างกันไม่มากนัก ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำอย่างคนพยายามกลั้นน้ำอモーชันไว้สุดชีวิต ปริมริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง "ดิฉันไม่ได้เย็นชาค่ะคุณลินิน... ดิฉันแค่อยู่ในจุดที่ควรอยู่" น้ำเสียงนิ่งเรียบ ทุ้มนุ่ม และห่างเหิน ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบอดี้การ์ดประจำตัว คำพูดที่ไร้ซึ่งความรู้สึกนั้นบาดลึกลงไปในใจคนฟังยิ่งกว่าคมมีด "จุดที่ควรอยู่เหรอ?" ลินินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รั้นจะไหลลงมาประจันหน้าให้ได้ เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวบอดี้การ์ดสาวอีกก้าว บีบมือเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในของอีกฝ่ายแน่น "แล้วจุดที่ฉันต้องการให้คุณอยู่ล่ะ... คุณเคยสนใจมันบ้างไหม!" นภัสชะงักไป ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความซึนและความปากแข็งที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อเห็นหยดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยนั้น ให้ตายเถอะ... เธอมันแพ้สายตาคู่นี้ทุกทีสินะ "คุณลินิน... อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ" นภัสผ่อนลมหายใจยาวเหยียด มือใหญ่เอื้อมขึ้นมาหมายจะแกะมือเรียวที่กำเสื้อเธอไว้ออกอย่างสุภาพ แต่ลินินกลับยิ่งกำแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้ว อีกฝ่ายจะหายลายกลายเป็นอากาศธาตุไปต่อหน้าต่อตา "ไม่! ทำไมฉันจะต้องฟังคุณตลอดด้วย!" ลินินตวาดเสียงสั่น น้ำตาหยดแรกไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจอดกลั้น "คุณหนีหน้าฉัน ทำตัวห่างเหินใส่ ตั้งแต่คีย์กลับมาคุณก็เอาแต่ผลักไสฉันให้ไปอยู่กับเขา... คุณอยากให้ฉันไปจากชีวิตคุณนักใช่ไหม!" "ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ..." นภัสเผลอเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปลายคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความร้อนรน ความรู้สึกผิดพุ่งพล่านขึ้นมาจุกอกเมื่อได้ยินประโยคตัดพ้อนั้น "ดิฉันไม่เคยคิดจะผลักไสคุณให้ใครทั้งสิ้น... คุณก็รู้ว่าหน้าที่ของดิฉันคืออะไร" "หน้าที่! หน้าที่บ้าบออะไรของคุณ!" ลินินสวนกลับทันควัน ดวงตาดุดันด้วยความโกรธปนตัดพ้อ "หน้าที่คือการปกป้องฉันจากอันตราย ไม่ใช่ปกป้องหัวใจตัวเองจากความรู้สึกที่มีต่อฉันใช่ไหมล่ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องทำงานทันที ไดอะล็อกที่หลุดจากปากคุณหนูตัวร้ายทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงัก นภัสเบิกตากว้างเล็กน้อย ความลับที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและท่าทีเย็นชามาตลอดถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางแสงสว่างอย่างไม่ทันตั้งตัว หัวใจของบอดี้การ์ดสาวเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกที่พยายามกดทับ กลบฝัง และหลีกหนีมาตลอดหลายเดือน กำลังถูกรุกไล่จนมุมด้วยความตรงไปตรงมาของคนตรงหน้า "คุณ... พูดอะไรออกมาคะ" นภัสพยายามควบคุมน้ำเสียงให้กลับมาปกติที่สุด แม้ว่าปลายนิ้วที่ไขว่คว้าอยู่ข้างลำตัวจะสั่นเทาเล็กน้อยก็ตาม "ฉันพูดความจริงค่ะ!" ลินินก้าวเข้าไปประชิดจนหน้าอกแทบชิดติดกับแผ่นอกของอีกฝ่าย ปลายจมูกรั้นแทบจะชนกับปลายจมูกโด่งเป็นสันของบอดี้การ์ดสาว "อย่ามาทำเป็นเฉไฉน่าคุณนภัส ฉันไม่ใช่คนโง่... ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง และฉันก็รู้ว่าคุณกำลังกลัวอะไรอยู่!" นภัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนร่างของคุณหนูตัวร้ายลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนสติที่พยายามประคับประคองไว้แทบกระเจิง สายตาของลินินในตอนนี้ไม่มีความเย่อหยิ่งเหลืออยู่เลย มีเพียงความเว้าวอนและความกล้าหาญที่มากเกินกว่าที่บอดี้การ์ดสาวคาดคิด "ดิฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น..." นภัสเอ่ยเสียงพร่า หลบสายตาคู่สวยนั้นโดยการมองเลยไปที่ไหล่บางแทน "โกหก!" ลินินสวนขึ้นทันที น้ำเสียงหวานสั่นเครือแต่ทรงพลัง "คุณกำลังกลัว... กลัวที่จะรักฉัน กลัวว่าถ้าวันหนึ่งเกิดอะไรขึ้นแล้วคุณจะปกป้องฉันไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?" มือเรียวเลื่อนขึ้นจากปกเสื้อ มาแตะเบาๆ ที่กรอบหน้าคมคายของบอดี้การ์ดสาว สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้นภัสสะท้านเฮือก เผลอหลับตาลงรับสัมผัสที่โหยหามานานโดยไม่รู้ตัว "ฟังฉันนะคะคุณนภัส..." ลินินกระซิบแผ่วเบາ ชิดริมฝีปากจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน "ฉันไม่ได้ต้องการบอดี้การ์ดที่เก่งกาจที่สุดในโลกเพื่อมาตายแทนฉันหรอกนะ... สิ่งที่ฉันต้องการ คือคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันในวันที่โลกใบนี้มันใจร้ายกับฉันต่างหาก... และคนคนนั้น... ก็คือคุณ" ถ้อยคำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม สั่นคลอนกำแพงน้ำแข็งในใจของนภัสจนพังทลายลงราบคาบ ความซึน ความเย็นชา และมาดนิ่งที่เคยมี มลายหายไปสิ้นในวินาทีนั้น เหลือเพียงความคลั่งรักที่ถูกกักเก็บไว้มานานจนระเบิดออกมา นภัสลืมตาขึ้น ช ะ งั ก ค้ า ง เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและความรักล้นปรี่ของคุณหนูตัวร้าย มือใหญ่ที่เคยทิ้งไว้ข้างลำตัวค่อยๆ ยกขึ้นโอบเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ รั้งร่างนุ่มนิ่มให้เข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดถูกส่งผ่านทางอ้อมกอดที่แน่นแฟ้นและสั่นเทานิดๆ "คุณหนู..." นภัสครางเรียกชื่อนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ลินินหลับตาลงพริ้ม หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความตื่นเต้นและความสุขที่โถมเข้ามาทำให้เธอแทบละลายคาอ้อมแขนนั้น ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของพวกเธอลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหว ขัดจังหวะเวลาแห่งความหวานซึ้งและเคมีอันตรายที่กำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุด ราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน "ลินิน! อยู่ข้างในหรือเปล่า? เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนแทรกเข้ามาพร้อมกับแรงบิดลูกบิดประตูด้านนอก ทำให้นภัสและลินินผละออกจากกันราวกับโดนไฟลวก ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนตกตะลึง เมื่อจำได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร... *คีย์!* นภัสปรับสีหน้ากลับมาเป็นบอดี้การ์ดมาดนิ่งอย่างรวดเร็ว แม้ลมหายใจจะยังหอบสะท้านและหัวใจจะเต้นไม่เป็นจังหวะก็ตาม ดวงตาคมกริบหันไปมองประตูห้องสลับกับใบหน้าซีดเผือดของคุณหนูตัวร้ายที่ยืนตัวแข็งทื่อ ก่อนที่ลินินจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องทำงานที่ลงกลอนไว้กลับถูกผลเปิดผางเข้ามาด้วยฝีมือของบุคคลที่สามผู้มาเยือนอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับสายตาดุดันและรอยยิ้มเย็นเยียบที่กวาดมองตรงมายังพวกเธอทั้งสองคนในระยะประชิดตัว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนหน่วงในตอนนี้นะคะ มาเอาใจช่วยคุณหนูลินินกับยัยบอดี้การ์ดสุดซึนกันต่อในตอนหน้าค่ะ!