จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

เพลย์ลิสต์เพลงแจ즈จังหวะเนิบช้าในห้องนั่งเล่นเพนต์เฮาส์หรูดูจะไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อเทียบกับเสียงหัวใจสองดวงที่กำลังเต้นโครมครามแข่งกับความเงียบงันยามวิกาล “บอกแล้วไงคะว่าเอกสารกองนั้นฉันจัดการเองได้ คุณนภัสจะทำตัวเป็นเงาตามติดฉันไปถึงไหน... น่ารำคาญจริง!” เสียงหวานตวัดขุ่นด้วยความหงุดหงิด ลินินในชุดนอนผ้าไหมสีมุกก้าวถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือบิวท์อินราคาแพง ดวงตากลมโตฉายแววพยศและขัดเคืองระคนหวาดหวั่นเล็กน้อย เมื่อบอดี้การ์ดสาวส่วนตัวขยับเข้าประชิดด้วยท่าทีคุกคามที่ไม่เคยแสดงออกมาก่อน นภัสไม่ตอบคำถาม ร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองสีดำสนิทปักหลักยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยทอดมองคุณหนูจอมเอาแต่ใจด้วยประกายแสงที่อ่านยาก มันไม่ใช่แววตาของลูกน้องที่มองเจ้านาย และไม่ใช่สายตาของบอดี้การ์ดที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ แต่มันคือสายตาของสัตว์นักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อตัวโปรดให้จนมุม “เอกสารกองนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญค่ะ ลินิน...” นภัสเอ่ยเสียงต่ำทุบทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนคนฟังต้องกลั้นหายใจ “แต่เรื่องที่คุณแอบนัดเจอ ‘คีย์’ ลับหลังฉันต่างหาก... ที่สำคัญกว่ามาก” “ฉันจะไปไหนกับใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน! คุณเป็นแค่บอดี้การ์ด ไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของฉันนะคะ!” ลินินเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ลึกๆ ในอกข้างซ้ายจะเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงคืบเดียว “ล้ำเส้นเหรอคะ?” นภัสแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เรียวปากหยักสวยยกยิ้มเยาะที่ชวนให้ใจสั่นไหว ร่างสูงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียวจนหน้าอกแทบจะแนบชิดกับแผ่นอกบาง “คนที่ล้ำเส้นก่อน... คือคุณต่างหาก ลินิน” บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยเคมีอันตรายที่ระอุร้อนราวกับมีเปลวไฟล้อมรอบ ลินินรู้สึกเหมือนอากาศในห้องกำลังถูกสูบหายไปหมดสิ้น กลิ่นกายหอมสะอาดเจือจางของนภัสกับกลิ่นบุหรี่เมนทอลจางๆ ลอยวนอยู่ในโสตประสาทจนสมองตื้อตัน มือเรียวพยายามจะผลักลาดไหล่หนาออกให้พ้นทาง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของคุณหนูตระกูลดังจะสู้แรงอดีตทหารรับจ้างระดับพระกาฬได้ “ถอยไปนะนภัส! ถ้าคุณยังไม่ถอย ฉันจะไล่คุณออก—” คำขู่ทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจังหวะที่ลินินสะบัดตัวหนี ความซุ่มซ่ามตามสัญชาตญาณทำให้ส้นเท้าไปสะดุดเข้ากับพรมขนสัตว์หนานุ่มจนร่างบางเสียหลักหงายหลังลง “ว้าย!” นภัสพุ่งตัวคว้าเอวบางเอาไว้ด้วยความไวแสงตามสัญชาตญาณการต่อสู้ แต่เพราะแรงเหวี่ยงและน้ำหนักที่ทิ้งดิ่งลงมา ทำให้ร่างสูงทานแรงไว้ไม่ไหว ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกองบนโซฟาตัวยาวด้วยกัน นภัสคว้าหมับเป็นฝ่ายคร่อมทับอยู่ด้านบนโดยอัตโนมัติ ขณะที่สองมือของลินินรีบคว้าไหล่กว้างไว้เป็นหลักยึด เวลาดูเหมือนจะหยุดเดินไปชั่วขณะ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น ลินินเบิกกว้างด้วยความตกใจ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรินอยู่เหนือริมฝีปากของกันและกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่ววินาทีที่หัวใจกระหน่ำรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก นภัสจ้องมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังเผยอน้อยๆ อย่างเผลอไผล ดวงตาคมเข้มฉายแววปรารถนาบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชามาเนิ่นนาน และก่อนที่สติของทั้งสองฝ่ายจะทันได้สั่งการให้ถอยห่าง อุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น... จังหวะที่ลินินเบี่ยงหน้าหลบสายตาด้วยความเขินอจัด นภัสที่โน้มใบหน้าลงมาโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกโด่งรั้นจึงชนเข้ากับแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะกดทับลงบนกลีบปากนุ่มของคนใต้ร่างอย่างเหมาะเจาะพอดี! สัมผัสแรกที่แนบชิดทำเอาโลกทั้งใบหยุดหมุน ความนุ่มหยุ่น หวานล้ำ และกลิ่นอายละมุนละไมที่สะท้อนผ่านรสสัมผัส ทำให้สติสัมปชัญญะของนภัสขาดผึงลงในชั่วพริบตา จากอุบัติเหตุที่ไม่ตั้งใจแปรเปลี่ยนเป็นความตั้งใจในเสี้ยววินาที นภัสไม่ยอมผละออก แต่กลับประคองท้ายทอยมนให้รับองศาพอดี ก่อนจะขยับริมฝีปากบดเบียดคลอเคลียลึกล้ำยิ่งขึ้นอย่างลืมตัว “อื้ม...!” เสียงครางประท้วงในลำคอของลินินดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก สมองขาวโพลนไปหมด มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ดึงเอาความรู้สึกต่อต้านทั้งหมดให้ละลายหายไปกับความหอมหวานที่นภัสจงใจมอบให้ มันไม่ใช่แค่จמบ... แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของผ่านรสจูบที่ร้อนแรง ดุดัน และเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความซึนมานานแสนนาน นภัสกอบโกยลมหายใจของคนใต้ร่างด้วยความโหยหา เรียวลิ้นร้อนล้ำรุกล้ำเข้าไปเกี่ยวพันตักตวงความหวานจนลินินแทบละลายคาอก สติที่เคยมีกระเจิดกระเจิงจนหมดสิ้น รู้สึกเพียงว่าอ้อมกว้างของบอดี้การ์ดสาวช่างอบอุ่นและปลอดภัยเหลือเกิน จนเผลอเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสนั้นอย่างไม่รู้ตัว เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาหยุดนิ่งอยู่แค่นั้น ก่อนที่นภัสจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์ ดวงตาคู่คมฉายแววไหวระริกและเต็มไปด้วยความหวานเชื่อมที่หาดูได้ยากยิ่ง ลินินหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองค้อนค้อนใส่นภัสด้วยความเขินอายปนเคืองขุ่น “คุณ... คนฉวยโอกาส!” ลินินเอ่ยเสียงสั่นพร่า พยายามดันร่างหนาให้ออกห่าง แต่แรงที่มีตอนนี้กลับน้อยนิดเสียจนน่าโมโห นภัสระบายยิ้มมุมปาก ยอมขยับตัวลุกขึ้นยืนแต่โดยดี แม้สายตายังคงพินิตมองคุณหนูจอมพยศที่นั่งหน้าแดงแจ๋อยู่บนโซฟาด้วยความเอ็นดูระคนพึงพอใจ “ก็อุบัติเหตุมันพาไปนี่คะ... อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าไม่ชอบ” “คุณนภัส!” ลินินหวีดร้องเสียงหลง คว้าหมอนอิงปาใส่หน้าคนหน้ามึนทันทีด้วยความหมั่นไส้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศหวานซึ้งในห้องนั่งเล่นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจเปิดเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทเนี๊ยบจะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มคุ้นเคย “ลินินครับ ผมเองนะ... พอดีผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาของฝากมาให้... เอ๊ะ หรือว่าผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?” คีย์ยืนชะงักอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาคมกวาดตามองสภาพกระเซอะกระเซิงของลินินบนโซฟา สลับกับนภัสที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทด้วยใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งแข็งกระด้าง บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความหวานชื่นกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ — ดอกเดซี่ริมทาง —