กฎที่ต้องพังทลาย

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้ากับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าลอยอบอวลจนน่าเวียนหัว แต่สิ่งที่ทำให้นภัสหายใจติดขัดยิ่งกว่าแอลกอฮอล์ในเลือด ก็คือร่างระหงที่กำลังเบียดเข้าหาจนแผ่นหลังของเธอแนบติดกับบานประตูห้องชุดสุดหรู "มองอะไรคะ บอดี้การ์ด... หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง" เสียงหวานที่เจือความมึนเมานั้นแหบพร่ากว่าทุกวัน ลินินในยามนี้ไม่ได้มีมาดของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ปากคอเราะร้าย หรือสายตาที่มองคนอื่นจากยอดปราสาทอีกต่อไป ดวงตากลมโตคู่สวยฉ่ำน้ำระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ พวงแก้มเนียนใสขึ้นสีแดงจัดราวกับลูกพีชสุกงอม และที่อันตรายที่สุดคือริมฝีปากอิบอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างจงใจยั่วเย้า นภัสกลืนก้อนแข็งๆ ลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่มักจะวางไว้ข้างลำตัวอย่างสำรวมในยามปกติ ตอนนี้ต้องยกขึ้นมาค้ำกับบานประตูเพื่อรักษาระยะห่าง แม้ว่าระยะห่างระหว่างพวกเธอในตอนนี้แทบจะไม่เหลือให้อากาศหายใจแล้วก็ตาม "คุณลินินดื่มมากเกินไปแล้วค่ะ ดึกมากแล้วด้วย ปล่อยฉัน—" "ปล่อยเหรอ?" ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจใบหน้าเรียบนิ่งของบอดี้การ์ดสาวตั้งแต่หน้าผากจรดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น นิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งยกขึ้นมาไล้เบาๆ ที่สันจอกแก้มของนภัสอย่างถือวิสาสะ "ปากเก่งนักนะ... เวลาสั่งฉัน ทำไมตอนนี้เสียงสั่นล่ะ นภัส" ผิวสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของคุณหนูทำให้ชีพจรของบอดี้การ์ดสาวเต้นรัวระทึก นภัสพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมสายตาไม่ให้ตกลงไปยังริมฝีปากที่อยู่ใกล้แค่คืบ แต่มันยากเหลือเกินเมื่อคนตรงหน้าจงใจโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้ม "หน้าที่ของฉันคือดูแลความปลอดภัยให้คุณค่ะ ไม่ใช่มา—" "ความปลอดภัย?" ลินินตัดบทด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยประกายความน้อยเนื้อต่ำใจที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้น "ปลอดภัยจากใคร? จากพวกนักข่าว หรือจากนายคีย์ที่เอาแต่ตามตื๊อฉันไม่เลิก... หรือว่า... ปลอดภัยจากตัวคุณเองกันแน่ นภัส!" ประโยคสุดท้ายถูกกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู พร้อมกับร่างบางที่ขยับเข้าประชิดจนหน้าอกนุ่มหยุ่นแนบชิดกับแผงอกแกร่ง นภัสสะعดุ้งเฮือกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งขึง เผลอกั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อวงแขนเรียวเล็กอ้อมไปโอบรอบลำคอของเธอไว้เป็นหลักยึด "คุณลินิน... ตั้งสติหน่อยค่ะ คุณเมามากแล้ว" นภัสพยายามใช้น้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความซึนและความปากแข็งของบอดี้การ์ดสาวกำลังถูกทดสอบด้วยความเปราะบางที่แสนเย้ายวนของคุณหนูตัวร้าย "ใช่... ฉันเมา" ลินินยอมรับเสียงเบา ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าคมคายที่พยายามแสดงความแข็งกระด้างแต่นัยน์ตากลับไหววับ "เมาจนกล้าทำในสิ่งที่ปกติไม่มีทางทำ... เมาจนกล้าถามคุณตรงๆ ว่า... ที่ผ่านมา มองฉันเป็นแค่เจ้านายจริงๆ น่ะเหรอ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงหัวใจที่เต้นรัวแข่งกัน นภัสชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววรอคอยคำตอบอย่างเปราะบาง ความรู้สึกมากมายที่ถูกกดทับไว้ภายใต้กฎระเบียบของคำว่า 'เจ้านายและลูกน้อง' กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง "มันไม่เกี่ยวกับความรู้สึกค่ะ มันเกี่ยวกับหน้าที่—" "เลิกพูดคำว่าหน้าที่สักที!" ลินินตวาดแหวออกมาอย่างเหลืออด น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร "เบื่อคำนี้เต็มทีแล้ว! หน้าที่เหรอ? งั้นหน้าที่ของคุณตอนนี้ คือการทำตามคำสั่งฉัน... สั่งให้คุณเลิกมองฉันแค่เจ้านาย... สั่งให้คุณเลิกผลักไสฉันสักที!" พูดจบ ลินินก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีรั้งท้ายทอยของบอดี้การ์ดสาวลงมาประกบจูบโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว! สัมผัสแรกคือความนุ่มนวลและกลิ่นไวน์จางๆ ที่หวานละมุน แต่มันกลับร้อนแรงและเร่งเร้าจนนภัสแทบ สติหลุดกระเจิง ความพยายามทั้งหมดที่จะผลักไสพังทลายลงในพริบตา เมื่อกลีบปากอิ่มขยับบดMเบียดเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ นภัสเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนตื่นตระหนก แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบสนอง มือที่เคยค้ำประตูกลับเลื่อนขึ้นมาโอบเอวบางไว้แน่นโดยอัตโนมัติ ดึงรั้งร่างนั้นให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นราวกับสูญเสียการควบคุม จูบที่เริ่มต้นด้วยความเอาแต่ใจของคุณหนูตัวร้าย เปลี่ยนเป็นความโหยหาและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ นภัสเผยอริมฝีปากรับสัมผัสที่หวานล้ำนั้นอย่างเผลอไผล ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันท่ามกลางความเงียบงัน ความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมาผ่านจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิดและสัมผัสที่แนบแน่นจนแทบหลอมละลายเป็นร่างเดียวกัน เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พวกเธอจมอยู่กับห้วงอารมณ์นั้น จนกระทั่งนภัสรู้ตัวว่าหากปล่อยให้เลยเถิดไปมากกว่านี้ พวกเธออาจจะก้าวข้ามเส้นกั้นที่ไม่มีวันหวนกลับ นภัสจึงค่อยๆ ใช้มือประคองใบหน้าเนียนถอยออกมาช้าๆ อย่างอาลัยอาวรณ์ ลมหายใจหอบถี่ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อไม่แพ้กัน ลินินหอบหายใจหนักหน่วง ริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำน้ำมองบอดี้การ์ดสาวด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "หึ... ไหนล่ะคะบอดี้การ์ดคนเก่ง ไหนบอกว่ามีแค่หน้าที่ไง ทำไมเมื่อกี้ถึงจูบตอบฉันล่ะคะ" นภัสเม้มปากแน่น กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำแก้ตัวเพื่อรักษาฟอร์ม *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ตามมาด้วยเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ "ลินิน! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้! ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น!" เสียงของ 'คีย์' เพื่อนสมัยเด็กผู้มาพร้อมกับแผนการร้ายและจังหวะเวลาที่แย่ที่สุด ดังทะลุบานประตูเข้ามา ทำให้ร่างของคุณหนูลินินแข็งค้าง ส่วนนภัสต้องรีบผละออกจากร่างบางทันทีด้วยแววตาคมกริบที่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาดั่งน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ