รอยร้าวในราชสำนัก

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่จื่อชั้นดีที่ลอยกรุ่นอยู่เหนือโต๊ะไม้จันทน์แดง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องหนังสือของจวนชินอ๋องผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ ณ ที่นั้น หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าค่ายกลสิบประการในตำราพิชัยสงคราม จ้าวเฟยหลงยังคงจ้องมองสตรีเบื้องหน้า ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสำรวจเสิ่นอวี้จือราวกับต้องการจะทะลวงผ่านเปลือกนอกเข้าไปถึงก้นบึ้งความคิดของนาง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ค่อยๆ หันกลับมามองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย "เจ้าพูดว่ากระไรนะ อวี้จือ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น แฝงไปด้วยความระแวดระวังที่ยากจะปกปิด "เหตุใดเสบียงกองทัพนับแสนต้วนที่เพิ่งจัดส่งจากหัวเมืองใต้ ถึงกลายเป็นประเด็นร้อนขึ้นมาได้ ทั้งที่ข้าเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีด้วยตนเองทุกตัวอักษร" เสิ่นอวี้จือขยับกายเล็กน้อย อาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นเงินลายเมฆมงคลไหววูบตามจังหวะการเคลื่อนไหว นางยกถ้วยชาขึ้นจิบน้อยๆ เพื่อซ่อนรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ก่อนจะวางลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล ราวกับเสียงกระเบื้องกระทบไม้เมื่อครู่คือเสียงหมากตาสำคัญที่นางเพิ่งวางลงบนกระดาน "ท่านอ๋องทรงรอบคอบยิ่งนักเพคะ..." สุ้มเสียงหวานกังสดาลเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็นและมั่นคง "แต่พระองค์ทรงลืมไปว่า... คนที่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในวังหลวงเวลานี้มิใช่บุรุษผู้ทรงคุณธรรม หากแต่เป็นสตรีผู้ซ่อนคมดาบไว้ภายใต้ผ้าแพรต่วน ฮองเฮาหลินทรงรอเวลานี้มานานแรมปีแล้ว การที่เสบียงล็อตใหญ่เกิดความเสียหายระหว่างทาง หรือจะกล่าวให้ถูกคือ... ถูกกล่าวหาว่า 'สูญหาย' นั้น หาใช่ความผิดพลาดของคลังหลวงไม่ แต่เป็นหมากตานำทางที่พระนางจงใจโยนลงมาเพื่อเปิดฉากซักฟอกต่างหากเล่ะเพคะ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของจ้าวเฟยหลง ชินอ๋องผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ความโกรธเกรี้ยวระลอกหนึ่งพุ่งพล่านขึ้นในอกจนสันนูนที่กรามปรากฏชัดเจน มือหนาภายใต้แขนเสื้อกว้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เสบียงทหารคือเส้นเลือดใหญ่ของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ หากทหารหาญชายแดนอดอยาก ความมั่นคงของแผ่นดินย่อมสั่นคลอน และฮองเฮาก็ฉลาดพอที่จะใช้จุดอ่อนนี้เป็นข้ออ้างในการส่งผู้ตรวจการพิเศษลงมาตรวจสอบอำนาจของชินอ๋องถึงถิ่น การกระทำเช่นนี้มิใช่แค่การลูบคม แต่เป็นการบีบให้จ้าวเฟยหลงต้องเลือกระหว่างการยอมจำนนต่ออำนาจวังหลัง หรือถูกปรักำว่าคิดกบฏซ่องสุมกำลังพล! "บังอาจนัก!" จ้าวเฟยหลงตบโต๊ะไม้จันทน์แดงจนกาน้ำชาสั่นสะเทือน "นางจิ้งจอกเฒ่าผู้นั้นกล้าดีอย่างไร ถึงใช้ความอดอยากของทหารหาญมาเป็นเครื่องมือแย่งชิงอำนาจในราชสำนัก! ข้าจะนำเรื่องนี้กราบบังคมทูลเสด็จพ่อ ให้ทรงชำระความโดยเร็วที่สุด!" "ช้าก่อนเพคะท่านอ๋อง..." เสิ่นอวี้จือเอ่ยขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงของนางยังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาโดยไม่หลบเลี่ยง แววตาคู่นั้นเปล่งประกายความฉลาดเฉลียวเจิดจ้า "หากพระองค์ทรงใช้วิธีบุ่มบ่ามเช่นนั้น รังแต่จะเข้าทางฮองเฮาพอดี พระราชโองการสอบสวนถูกส่งตรงมาจากตำหนักในแล้ว และในนั้น... ย่อมระบุชื่อผู้รับผิดชอบไว้อย่างชัดเจน" จ้าวเฟยหลงชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ "เจ้าหมายความว่า..." "เพคะ..." เสิ่นอวี้จือลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปหยุดอยู่ริมหน้าต่างที่มองออกไปยังสวนหินเบื้องล่าง แผ่นหลังบอบบางภายใต้อาภรณ์หรูหราดูโดดเดี่ยวแต่ทว่าแข็งแกร่งราวกับต้นสนกลางเหมันต์ "เป้าหมายที่แท้จริงของฮองเฮามิใช่เสบียงเหล่านั้น แต่คือตัวของท่านอ๋องต่างหาก พระนางต้องการดึงพระองค์กลับเข้าสู่เมืองหลวง เพื่อตัดกำลังและลดทอนอำนาจทหารในมือ หากท่านอ๋องเสด็จกลับไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ย่อมตกหลุมพรางที่พวกมันขุดรอไว้ และหากพระองค์ขัดขืนไม่ยอมไป... ราชโองการฉบับถัดไปจะกล่าวหาว่าพระองค์ทรงเป็นกบฏทันที" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องหนังสืออีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความกดดันและกลิ่นอายของการหักเหลี่ยมเฉือนคมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม จ้าวเฟยหลงมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนระคนความทึ่ง หลายครั้งที่เขาต้องแปลกใจในสติปัญญาและวิสัยทัศน์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าสตรีทั่วไปของนาง เสิ่นอวี้จือไม่เพียงแต่มองเห็นหมากตาที่ฮองเฮากำลังเดิน แต่นางยังมองทะลุไปถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาอีกสามสี่ตากาลเบื้องหน้า "แล้วตามความเห็นของกุนซือเสิ่น... พวกเราควรเดินหมากตาต่อไปอย่างไรดีเล่า?" จ้าวเฟยหลงเอ่ยถาม น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความเยือกเย็นดุจปีศาจของเขาดูเหมือนจะพ่ายแพ้ให้กับความสุขุมลุ่มลึกของนางทุกครั้งไป เสิ่นอวี้จือหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับซ่อนไว้ซึ่งคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนศัตรูให้ย่อยยับในคราเดียว "ในเมื่อฮองเฮาทรงอยากเล่นละครฉากใหญ่นี้นัก เราก็แค่... เล่นตามบทบาทที่พวกนางจัดเตรียมไว้ให้ก็เท่านั้นเพคะ" นางก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกเหมยขาวลอยแตะนาสิกของชินอ๋อง "ในเมื่อเสบียง 'สูญหาย' เราก็แค่หา 'พยานปากเอก' มายืนยันว่าเสบียงเหล่านั้นถูกส่งมอบเรียบร้อยแล้ว... หรือต่อให้ไม่มีพยาน เราก็สร้างมันขึ้นมาเสียเองเพคะ" ดวงตาของจ้าวเฟยหลงทอประกายวาบขึ้นอย่างรู้ทัน มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียม สมกับฉายาอ๋องปีศาจที่ผู้คนต่างหวาดกลัว "เจ้าหมายความว่า... จะใช้แผนซ้อนแผน ตลบหลังคนพวกนั้นกลางงานเลี้ยงต้อนรับผู้ตรวจการพิเศษที่ฮองเฮาส่งมาอย่างนั้นหรือ?" "ฉลาดมากเพคะท่านอ๋อง..." เสิ่นอวี้จือเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด "แต่ก่อนจะถึงวันนั้น เรายังมีงานอีกชิ้นที่ต้องสะสางให้เรียบร้อยเสียก่อน" นางหยิบม้วนกระดาษลับฉบับหนึ่งที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อขึ้นมา วางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าเขาอย่างแผ่วเบา จ้าวเฟยหลงก้มลงมองม้วนกระดาษนั้น ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันทีเมื่อเห็นตราประทับสีชาดที่คุ้นเคย—ตราประทับลับจากสำนักข่าวกรองในวังหลวง ที่แม้แต่เขาก็ยังไม่เคยล่วงรู้มาก่อนว่านางไปเอามา1จากที่ใด ทว่า ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยถามสิ่งใด เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์ประจำตัวก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกั้นห้อง ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งติดๆ กันอย่างร้อนรน "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงของหานเฟิง องครักษ์มือขวาตะโกนลอดเข้ามาด้วยความตระหนก "มีราชโองการด่วนที่สุดจากฮองเฮา... ทรงมีรับสั่งให้จับกุมตัวคุณชายเสิ่น... อ้อ ไม่สิ... ให้จับกุมตัวกุนซือเสิ่นในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกองโจรปล้นเสบียงหลวง พ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นเสียงของหานเฟิง บรรยากาศในห้องหนังสือก็ดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที! จ้าวเฟยหลงสะบัดหน้าขวับกลับไปมองเสิ่นอวี้จือด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว ทว่าบนใบหน้าของกุนซือหญิงกลับไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางเพียงแต่หลุบตาลงมองม้วนกระดาษบนโต๊ะเบื้องหน้า ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเขาด้วยแววตานิ่งสงบดั่งผืนน้ำไร้คลื่น... ราวกับนางทรงคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้อยู่แล้วอย่างแม่นยำ! --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเราในตอนนี้นะคะ