แม่ทัพผู้ไร้เงา

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเลือดแห้งกรังบนเกราะหนังวัว ไม่เคยจางหายไปจากค่ายทหารบูรพาแห่งนี้ แม้จะเป็นยามวิกาลที่แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาทาบทับค่ายกลค่ายคู เสิ่นอวี้จือยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแผนที่ยุทธศาสตร์ผืนใหญ่ หมึกสีชาดที่แต้มลงบนพู่กันขนกระต่ายป่าปลายแหลมถูกตวัดลงบนผืนผ้าดิบอย่างแม่นยำ ทุกเส้นสายและจุดยุทธภูมิล้วนผ่านการคำนวณมาอย่างดีเยี่ยมราวกับคำนวณด้วยชะตาฟ้าดิน ทว่า สัญชาตญาณอันเฉียบคมที่หล่อหลอมนางให้รอดพ้นจากคมดาบในราชสำนักมาได้หลายครา กลับร่ำร้องเตือนภัยบางอย่าง ความเงียบงันยามดึกสงัดในกระโจมบัญชาการไม่ได้สงบสุขอย่างที่ควรจะเป็น เสียงฝีเท้าของทหารยามด้านนอกที่เคยเดินลาดตระเวนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้กลับสะดุดลงอย่างผิดปกติ มีเพียงเสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกอย่างแผ่วเบาของนางเองที่สะท้อนก้องอยู่ในความมืดสลัว ตึง! เสียงโลหะหนักกระทบพื้นดินภายนอกกระโจมดังขึ้นเพียงชั่วเสี้ยวลมหายใจ ตามมาด้วยความเงียบสนิทที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เสิ่นอวี้จือหยุดชะงักปลายพู่กันในมือ หยดหมึกสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนกระดาษสาจนกระจายตัวออกราวกับรอยเลือดที่แตกซ่าน นางไม่หันกลับไปทันที ทว่าสายตาคมกริบกวาดมองเงาสะท้อนบนผืนผ้าใบด้านข้าง กลิ่นอายเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิดตัวนั้นไม่ใช่กลิ่นของทหารยามทั่วไป แต่มันคือกลิ่นอายอันตรายที่คุ้นเคย—กลิ่นอายของพายุโลหิตและอำนาจอันไร้ผู้ต่อกร "กุนซือเสิ่น ช่างขยันขันแข็งยิ่งนัก" สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งที่ถูกบดขยี้ดังขึ้นจากเบื้องหลัง ชวนให้แผ่นหลังบางภายใต้ชุดคลุมสีเทาเข้มเกิดอาการเย็นวาบขึ้นมาทันที น้ำเสียงนั้นมิได้ดุดัน หากแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่กดทับสติสัมปชัญญะของผู้ฟังให้แทบหยุดหายใจ เสิ่นอวี้จืองับริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ วางพู่กันในมือลงอย่างสงบ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วจึงหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนอย่างเชื่องช้า ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่ไหววูบ ร่างสูงโปร่งในชุดเกราะทมิฬประดับลวดลายมังกรทะยานฟ้าปรากฏแก่สายตา ใบหน้าคมคายราวกับถูกแกะสลักจากหยกดำ ดวงตาคมปลาวาฬคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง ริมฝีปากได้รูปปิดสนิทเป็นเส้นตรงอย่างไร้รอยยิ้ม จ้าวเฟยหลง… ชินอ๋องผู้ได้สมญานามว่า ‘อ๋องปีศาจ’ แห่งแดนเหนือ เสด็จมาถึงค่ายทหารชายแดนนี้โดยไม่มีแม้แต่เสียงรายงานล่วงหน้าจากกองหน้า "ถวายพระพรท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่คาดคิดว่าท่านจะเสด็จมาถึงเร็วกว่ากำหนดการเดิมถึงสามวันเพคะ" เสิ่นอวี้จือย่อกายลงทำความเคารพอย่างนอบน้อม ทว่าแววตาที่เงยขึ้นสบประสานนั้นไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความสงบเยือกเย็นดั่งผิวน้ำในบึงลึก จ้าวเฟยหลงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าบูทหนังหนาเหยียบย่ำลงบนพื้นไม้กระทบโสตประสาทเป็นจังหวะหนักแน่น ทุกย่างก้าวที่เขาล่วงล้ำเข้ามาทำให้พื้นที่ในกระโจมแคบลงถนัดตา ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬแผ่รังสีอำมหิตออกมารอบทิศทาง จนเสิ่นอวี้จือต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังชนเข้ากับโต๊ะแผนที่ยุทธศาสตร์พอดิบพอดี ท่านอ๋องหนุ่มหยุดยืนห่างจากนางเพียงคืบเดียว กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นอายสนามรบและจันทร์เพ็ญโชยเข้าแตะนาสิก ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้างามที่เรียบเฉยราวกระจกไร้รอยร้าว ไล่เรื่อยลงมายังแผนที่ยุทธศาสตร์ที่นางเพิ่งวาดค้างไว้ "สามวัน?" จ้าวเฟยหลงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาคมปลาวาฬหรี่แคบลงอย่างอันตราย "หากข้าไม่มาล่วงหน้า สามวันนับจากนี้ ค่ายทหารของข้าคงกลายเป็นสุสานรกร้างภายใต้กลยุทธ์ ‘กระดานหมากสละเบี้ย’ ของเจ้ากระมัง กุนซือเสิ่น" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจ เสิ่นอวี้จือหัวใจกระตุกวูบ ทว่าสีหน้ายังคงรักษาความนิ่งงันไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม นางรู้ดีว่าข่าวกรองเรื่องแผนการตั้งรับของนางรั่วไหลไปถึงหูของเขาแล้ว แต่การที่อีกฝ่ายใช้คำว่า ‘สละเบี้ย’ แสดงว่าเขาได้มองทะลุปรุโปร่งถึงเจตนาที่แท้จริงของการวางหมากกลศึกในครั้งนี้ "ท่านอ๋องทรงเข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันย่อมต้องรักษาชีวิตของทหารหาญนับหมื่นเป็นสำคัญ การยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อตลบหลังข้าศึกไม่ใช่การสละเบี้ยอย่างไร้ค่า หากแต่เป็น..." "หุบปาก!" น้ำเสียงทรงอำนาจตวาดก้องขึ้นขัดจังหวะ จ้าวเฟยหลงเอื้อมมือหนาออกไปคว้าคางสลักเสลาของนางไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ นิ้วแกร่งบีบเข้าที่คางเรียวของนางพองามพอให้รู้สึกเจ็บแปลบ ทว่าดวงตาที่จ้องมองมานั้นกลับลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะและร่องรอยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกซึ้ง เสิ่นอวี้จือเจ็บจนต้องนิ่วหน้าเล็กน้อย แต่นางเลือกที่จะไม่เบือนหน้าหนี นางเงยหน้าสบตากับเขาตรง ๆ นัยน์ตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทายและดื้อรั้นอย่างที่สตรีทั่วไปไม่กล้าทำกับอ๋องผู้เหี้ยมโหด "เจ้ากล้าดียังไง ถึงเอาชีวิตคนนับหมื่นมาเดิมพันกับเกมการเมืองในราชสำนักของฮองเฮาหลิน?" จ้าวเฟยหลงกระซิบชิดริมฝีปากของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเบื้องหลังแผนการของเจ้า มีเงาของคนจากตำหนักในคอยชักใยอยู่?" เสิ่นอวี้จือรู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนเล็กน้อยในน้ำเสียงของเขา แม้ภายนอกจะดูเกรี้ยวกราด แต่แววตาคู่นั้นกลับสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่นางไม่อาจคาดเดา—ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียสิ่งสำคัญไปอีกครั้ง นางค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะที่ข้อมือหนาที่บีบคางตนอยู่ แรงบีบนั้นไม่ได้ลดลง แต่ปลายนิ้วของนางกลับสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งใต้ผิวหนังของเขา "ท่านอ๋องทรงกังวลเรื่องชีวิตทหารหาญ หรือทรงกังวลว่าหม่อมฉันจะเล่นเกมนี้ชนะกันแน่เพคะ?" เสิ่นอวี้จือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก จ้าวเฟยหลงนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง ราวกับต้องการค้นหาความจริงทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นของกุนซือสาว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เอกก็ดังขึ้นจากหน้ากระโจม พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนก "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! หน่วยสอดแนมมารายงานด่วน กองกำลังทหารม้าเกราะเหล็กของแคว้นเป่ยโจวเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางทิศเหนือ ห่างจากค่ายของเราไม่ถึงสิบยามแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" สีหน้าของจ้าวเฟยหลงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในพริบตา เขายอมปล่อยมือจากคางของเสิ่นอวี้จืออย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะหันไปคว้ากระบี่ประจำกายที่วางอยู่บนโต๊ะ ทว่า ก่อนที่ชินอ๋องจะก้าวเดินออกไปจากกระโจม เสิ่นอวี้จือกลับเอื้อมมือไปควายชายเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "ท่านอ๋อง… หากท่านเดินออกไปนำทัพตอนนี้โดยปราศจากแผนการสกัดกั้นทิศทางใหม่ของเป่ยโจว ท่านจะติดกับดักที่พวกมันขุดรอไว้" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง "และสิ่งที่ท่านต้องเผชิญ ไม่ใช่แค่กองทัพศัตรู… แต่เป็นพระราชโองการลับฉบับใหม่ที่เพิ่งถูกส่งมาจากเมืองหลวงเพื่อปลดท่านออกจากตำแหน่งแม่ทัพ!" จ้าวเฟยหลงชะงักฝีเท้าลงทันที เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ค่อย ๆ หันกลับมามองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่หมากเกมอำนาจและกลศึกอันล้ำลึกนี้ไปด้วยกันนะคะ