กับดักที่คาดไม่ถึง

กลิ่นอายจางๆ ของหมึกจีนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณในห้องตำราหลวง แข่งกันแผ่ซ่านท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด เสียงสายฝนด้านนอกเริ่มคำรามก้องราวกับมังกรพิโรธ สายฟ้าสีครามสว่างวาบผ่านหน้าต่างกระดาษสา ส่องให้เห็นเงาร่างระหงของเสิ่นอวี้จือที่กำลังจรดพู่กันเขียนแผนผังค่ายกลยุทธ์ลงบนกระดาษซวนจืออย่างไม่สะทกสะท้าน ทว่า ความเงียบสงบในยามวิกาลนี้กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่างกรายเข้ามาใกล้เรือนพักส่วนตัวของนาง พร้อมกับกลิ่นอายคาวเลือดที่โชยมาตามกระแสลมพายุ เซิ่นอวี้จือชะงักปลายพู่กัน ดวงตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด สติปัญญาอันเฉียบคมประมวลผลทันทีว่า ในยามวิกาลที่ฝนตกหนักเช่นนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าบุ่มบ่ามเข้ามายังเขตหวงห้าม เว้นเสียแต่ว่า... หมากกระดานนี้กำลังจะพลิกผันเร็วกว่าที่นางคาดคิดไว้ "ใครอยู่ข้างนอกนั่นเจ้าคะ" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แม้ในมือจะไม่มีอาวุธใดนอกจากพู่กันขนกระต่ายป่า ฉับพลัน! ประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยกำลังภายในอันรุนแรง สายลมพายุพัดโหมกระหน่ำจนเปลวเทียนวูบไหวเกือบดับลง เงาร่างสีดำทะมัดทะแมงหลายสายพุ่งทะยานเข้ามาภายในห้องอย่างรวดเร็วดั่งภูตผี ปลายดาบคมกริบสะท้อนแสงสายฟ้าเป็นประกายวาววับ พุ่งตรงมายังจุดตายของนางในเสี้ยววินาที *เร็วมาก!* เสิ่นอวี้จือไม่รอช้า นางใช้ไหวพริบพลิកตัวหลบคมดาบที่เฉียดผ่านอาภรณ์ผ้าแพรปักลายเมฆาไปอย่างฉิวเฉียด แรงปะทะของลมดาบทำให้ชั้นหนังสือล้มระเนระนาด ตำราโบราณกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น นางกวาดสายตาสำรวจมือสังหารกลุ่มนี้ ทุกคนล้วนสวมชุดดำสนิทปิดบังใบหน้า และที่สำคัญ... ท่วงท่าการเคลื่อนไหวและวิชาตัวเบาเช่นนี้ เป็นกระบวนท่าของสำนักลับในวังหลังที่อยู่ภายใต้การบงการของฮองเฮาหลินอย่างแน่นอน "คิดไม่ถึงว่าฮองเฮาจะทรงใจร้อนถึงเพียงนี้ ส่งมือสังหารระดับยอดฝีมือมาเยือนข้าถึงเรือนพักในคืนพายุฝนเช่นนี้เชียวหรือคะ" เสิ่นอวี้จือเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย แม้สถานการณ์จะตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด หัวหน้านักฆ่าส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างเหี้ยมเกรียม "กุนซือเสิ่น... ท่านฉลาดล้ำเลิศเพียงใด แต่คืนนี้ ไม่มีผู้ใดช่วยท่านได้ แม้แต่ชินอ๋องผู้เยือกเย็นผู้นั้น ก็ยังติดพันราชกิจอยู่ที่ชายแดน จงยอมจำนนเสียเถอะ!" สิ้นคำพูด คมดาบอาบยาพิษนับสิบเล่มก็พุ่งเข้าใส่นางจากทุกสารทิศ ปิดตายทุกเส้นทางหนี เสิ่นอวี้จือสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในสมองประมวลผลคำนวณจังหวะและทิศทางอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ นางหยิบถาดชาหยกขาวขึ้นมาเป็นโล่กำบัง พร้อมกับซัดเข็มเงินอาบยาชาที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกไปอย่างแม่นยำ *ฉึก!* เสียงเข็มเงินฝังเข้าสู่จุดชีพจรของมือสังหารคนแรกจนล้มลงขาดใจตายทันที ทว่า จำนวนคนที่มีมากกว่าทำให้นางเริ่มตึงมือ แรงปะทะจากการปัดป้องทำให้ร่างบางเซถอยหลังไปชนกับชั้นไม้ รอยแผลยาวถูกคมดาบเฉี่ยวเข้าที่หัวไหล่ขวา เลือดสีแดงสดซึมผ่านอาภรณ์สีอ่อนจนกลายเป็นวงกว้าง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่นางกัดฟันอดกลั้น ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยมองไปยังทางออก ประตูถูกปิดตาย หน้าต่างถูกสกัดกั้น นางกำลังจะจนมุม... ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง ท่ามกลางเสียงคำรามของสายฝนและเสียงดาบกระทบกัน กลับมีเสียงฝีเท้าอันหนักแน่นและน่าเกรงขามดังแทรกเข้ามา เป็นจังหวะก้าวที่ทรงพลังจนทำให้ผู้คนต้องสั่นสะเทือน กลิ่นอายความเย็นชาและกลิ่นอายสงครามอันคุ้นเคยแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณ ประตูห้องถูกระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังลมปราณอันมหาศาล ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินทอประกายดุจปีศาจยามราตรีปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ดวงคมปลาบดุดันคู่นั้นกวาดตามองสถานการณ์ภายในห้องเพียงชั่วพริบตา รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจนมือสังหารทั้งหมดต้องชะงักงันด้วยความหวาดผวา "บังอาจนัก!" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดั่งราชสีห์คำรามดังขึ้น พร้อมกับร่างของจ้าวเฟยหลง ชินอ๋องผู้เยือกเย็น ที่หายตัวไปจากชายแดนตามข่าวลือ พุ่งทะยานเข้ามากลางวงล้อม ดาบยาวในมือสะบัดเพียงครั้งเดียวประกายแสงสีเงินก็กวาดล้างหัวคมดาบของมือสังหารจนหักสะบั้นลงในพริบตาเดียว เสิ่นอวี้จือมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตะลึงงัน หัวใจที่เคยเต้นระรัวเริ่มสงบลงเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความห่วงใยระคนโทสะที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น ทว่า ก่อนที่ความโล่งใจจะทันได้ก่อตัว จ้าวเฟยหลงกลับก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง ร่างสูงใหญ่โอบประคองร่างระหงที่กำลังจะทรุดลงเข้าสู่อ้อมอกอันอบอุ่น แต่มือหนากลับสัมผัสโดนคราบเลือดที่หัวไหล่ของนาง เขาก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยไอสังหารรุนแรง "เจ้าปลอดภัยแล้ว... แต่อย่าหวังว่าข้าจะปล่อยให้คนที่บังอาจทำร้ายเจ้า ได้มีชีวิตเห็นตะวันในวันพรุ่งนี้" ในจังหวะนั้นเอง สายฟ้าฟาดผ่าลงมาอย่างรุนแรง แสงสว่างวาบเผยให้เห็นเงาดำลึกลับอีกสายหนึ่งที่ยืนอยู่บนหลังคาเรือนตรงข้าม มือสังหารคนสุดท้ายที่ถูกจับตัวไว้ได้ กลับชักกระตุกอย่างแรง เลือดสีดำทะลักออกจากปากก่อนที่ร่างจะล้มฟุบลงสิ้นใจ พร้อมกับลูกกระสุนธนูอาบยาพิษดอกหนึ่งที่ปักลงที่ขอบหน้าต่างอย่างแม่นยำ บนลูกศรมีตราสัญลักษณ์รูปดอกบัวโลหิต—สัญลักษณ์ลับของห้องเครื่องในตำหนักฮองเฮาที่ถูกส่งมาเพื่อปิดปากพยานโดยเฉพาะ! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเราในตอนนี้ด้วยนะคะ